Για γέλια ή για κλάματα;

Σκέφτομαι μια συνάντηση που είχα με κάποιον πριν από έναν μήνα περίπου. Κι όσο σκέφτομαι τη συνάντηση αυτή δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.. Τον Β. τον γνώριζα αρκετά χρόνια, είχε ένα μαγαζί στην περιοχή μου και οι επισκέψεις στο μαγαζί του ήταν από τακτικές έως και καθημερινές. Του μίλησα πριν από δύο χρόνια περίπου μέσω facebook και κατάλαβα πως ήταν bisexual από όσα μου έλεγε. Μια συνάντηση με σκοπό το σεξ δεν άργησε να έρθει και έτσι ακολούθησαν και κάποιες άλλες συναντήσεις. Όμως πριν από ένα χρόνο περίπου (πέρυσι προς τα τέλη του καλοκαιριού) εκείνος έφυγε από Ελλάδα για το εξωτερικό και έτσι χαθήκαμε. Μιλούσαμε τακτικά από το facebook, μάλιστα είχε πει πως όταν έρθει στην πόλη μου στις αρχές της φετινής Άνοιξης θα ήθελε να βρεθούμε. Κι εγώ το ήθελα. Και ήρθε η φετινή Άνοιξη και βρεθήκαμε τελικά. Και όταν βρεθήκαμε έγινε κάτι που με άφησε να απορώ για πολλές μέρες. Στην πόλη μου γενικά είναι δύσκολο να συναντήσεις γκέι άτομα, τα προφίλ στο GayRomeo είναι λίγα και έτσι δεν έχεις πολλές ευκαιρίες για γνωριμίες. Ήθελα πολύ να κάνω σεξ εκείνη την περίοδο (και ας ντρέπομαι που το παραδέχομαι) αφού εδώ και καιρό η κακή μου τύχη δεν άλλαζε και δεν έβρισκα κανένα είτε για σεξ είτε για μια ανθρώπινη επαφή. Και όταν συναντήθηκα με τον εν λόγω τύπο και μπήκα στο αυτοκίνητο παρατήρησα κάτι που δεν μου άρεσε. Στο αριστερό του χέρι είχε κάτι σαν έγκαυμα, δεν μπορώ ακριβώς να ξέρω τι. Μόλις το είδα ξενέρωσα κατευθείαν, ήθελα να πάω σπίτι μου επί τόπου και έτσι σκαρφίστηκα στα γρήγορα μια ιστορία ότι είχα να πάω κάπου και το είχα ξεχάσει (τα κλασσικά δηλαδή) και έφυγα τρέχοντας. Το θέμα είναι ότι όλη αυτή η ιστορία με έκανε να απορώ: γίνεται ένας άντρας πάνω στα ντουζένια του που θέλει τόσο πολύ να βρεθεί ερωτικά με κάποιον να ξενερώσει τόσο αφάνταστα με τον άλλον σε βαθμό που να φύγει τρέχοντας από το ραντεβού και να μην του ξαναμιλήσει από μια μικρή αφορμή; είναι έτσι όλοι οι άντρες ή μόνο εγώ είμαι κάπως παράξενος; το γεγονός αυτό δεν μου είχε ξανασυμβεί και είναι κάτι που με επηρέασε για λίγες μέρες. Μετά φυσικά ξεχάστηκε, όμως είναι μερικές στιγμές που όταν το θυμάμαι κι εγώ απορώ με τον ίδιο μου τον εαυτό και άλλες φορές προβληματίζομαι κι άλλες γελάω..