Πόσο μόνος μπορεί να νιώθει ένας νέος άνθρωπος σαν εμένα; Πόσο μόνος μπορεί να νιώθει κανείς όταν ζει σε ένα σπίτι με την οικογένειά του; μόνο εγώ νιώθω έτσι; δεν ξέρω πραγματικά. Πολλές στιγμές τα βράδια πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει τόσο μόνος, απόλυτα μόνος λες και έχω ξεχαστεί από όλους, λες και ποτέ δεν υπήρξα, λες και όλη μου η ζωή ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση δική μου που δεν άγγιξε ποτέ κανέναν. Κάθομαι στο δωμάτιό μου. Το σπίτι μου είναι κοντά στον τοπικό σταθμό του ΟΣΕ. Παλιότερα μου άρεσαν τα τρένα. Μου άρεσε να ακούω τον εκκωφαντικό τους θόρυβο καθώς έφευγαν μακρυά από την πόλη μου, κουβαλώντας μέσα στα άψυχα σπλάχνα τους πολυάσχολους ανθρώπους. Κάθε φορά που το τρένο περνούσε τρέχοντας από δίπλα μου, εγώ στεκόμουν κοντά στο συρματόπλεγμα του δρόμου και το κοίταζα μαγεμένος. Και ύστερα ξαφνικά μίσησα τα τρένα. Ο θόρυβος της κόρνας τους, αυτός ο τόσο βιαστικός θόρυβος με έκανε απότομα να ανατριχιάζω. Θυμάμαι ακόμη την ημέρα που έφυγες από την πόλη μου. Είχες έρθει για λίγες μέρες να με δεις. Ένιωθα τόσο ξεχωριστά για αυτή σου την πράξη. Για λίγες μόνο στιγμές στη ζωή μου νόμισα πως βρίσκομαι στο επίκεντρο του σύμπαντος. Έλαμπε η ύπαρξή μου από την ευτυχία του έρωτα. Έπρεπε όμως να είμαι προνοητικός. Είχα ξεχάσει, βλέπεις, πως ο έρωτας είναι απλά ένας βιασμός της ανθρώπινης ψυχής, μια δολοφονία, ένα έγκλημα. Περνά αστραπιαία από την ζωή και χάνεται, σαν τρένο κι αυτός. Κι όταν το μεθυστικό του άρωμα ξεθυμάνει και χάσει την μαγεία του, ανάθεμα σε εκείνον που πίστεψε έστω και για μια στιγμή πως ο έρωτας θα μπορούσε να κρατήσει για μια ζωή. Όχι, ο έρωτας είναι βιαστικός. Περνάει από την ζωή μας γρήγορα και αφήνει αόρατα σημάδια στην ψυχή. Και αυτά τα σημάδια είναι τα χειρότερα γιατί ποτέ σου δεν μπορείς να τα θεραπεύσεις, γιατί δεν υπάρχει φάρμακο για τις πληγές του έρωτα. Ίσως όμως και να υπάρχει μια προσωρινή ανακούφιση. Ένας ακόμη έρωτας, ένα ακόμα πυροτέχνημα που σε κάνει να ξεχνιέσαι με την λάμψη του. Όταν όμως το πυροτέχνημα αυτό σκορπίσει στον ουρανό, όταν οι πολύχρωμες κορδέλες του χαθούν μέσα στον ουρανό της ψυχής σου, τότε κι άλλες πληγές τυπώνονται στην καρδιά σου. Ναι, ο έρωτας είναι βιασμός. Μισώ πολλές φορές τον έρωτα κι ας βρίσκει τρόπο να με παρασύρει και πάλι στην ακανθώδη του αγκαλιά. Όπως μισώ πλέον και τα τρένα. Το μόνο αστείο είναι πως ο έρωτας με έκανε να μισήσω τα τρένα. Κάποιες φορές, την νύχτα όταν οι άλλοι κοιμούνται και δεν ακούγεται κανείς μέσα στο σπίτι, κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ μάταια να κοιμηθώ. Τότε ένα σκάρτο πυροτέχνημα του παρελθόντος σκάει ξανά μέσα μου, αυτή τη φορά χωρίς καμία λάμψη, λες και από την έκρηξη του αυτή τη φορά δεν ξεχύνεται φως αλλά σκοτάδι. Και αυτό το σκοτάδι είναι που τραβάει τις σκέψεις μου, που σαν σειρήνα τραγουδά στο μυαλό μου μελωδίες που το κάνουν να χάνεται μέσα σε δαιδαλώδεις διαδρόμους που οδηγούν μόνο σε ξεχασμένα αδιέξοδα. Θυμάμαι το τρένο. Ναι, εκείνη τη στιγμή μόνο το τρένο έρχεται στο μυαλό μου. Τότε που είχες έρθει να με δεις για μερικές ημέρες, τότε που είχα συνηθίσει την παρουσία σου έστω για λίγο. Είχε έρθει η ημέρα της αναχώρησής σου. Χαμογελαστοί είχαμε φτάσει στον σταθμό. Πήγαμε σε μια γωνία, μακριά από τους μελλοντικούς σου συνεπιβάτες και μιλήσαμε. Δεν μπορώ να θυμηθώ με ακρίβεια τα λόγια μας, μόνο τα χέρια μου θυμάμαι που έτρεμαν. Πάλευαν μέσα μου, ήθελαν να σε τραβήξουν στην αγκαλιά τους, να σε εμποδίσουν να φύγεις. Το παρατήρησες αλλά δεν μίλησες. "Θα ξανάρθω" μου είπες μόνο και η υπόσχεσή σου έκανε τα χέρια μου να σταματήσουν για λίγο από την νευρικότητά τους, μόνο για λίγο όμως. Και ύστερα έφτασε το τρένο. Δεν άντεξα, άρχισα να κλαίω ανάμεσα στους ξένους. Δεν φορούσα γυαλιά ηλίου, δεν μπορούσα να κρύψω την παιδιάστικη πράξη μου. Δεν ήθελα να κρυφτώ εξάλλου. Μόνο να μείνεις, να μην σε τραβήξει το τρένο μακριά μου. Μόνο αυτό ήθελα. Μου είπες να πάω σπίτι μου. Δεν ήθελες να με δεις να κλαίω. Δεν έφυγα, έκατσα και σε κοιτούσα μέχρι να χαθείς στο εσωτερικό του τρένου. Το τρένο έφυγε και εγώ έμεινα σχεδόν μόνος μου στην αποβάθρα. Μια γυναίκα με πλησίασε, απόρησε γιατί άραγε ένα μικρό παιδί σαν κι εμένα να αντιδρούσε με τόσο ευάλωτο τρόπο. "Έφυγε κάποιος που αγαπάω πολύ." της είπα μόνο ανάμεσα στα δάκρυα. Και τότε, μόνο τότε ίσως να κατάλαβα πραγματικά πως δεν σε ερωτεύθηκα ποτέ, μόνο τότε ίσως κατάλαβα πως σε αγάπησα. Γιατί ο έρωτας είναι έγκλημα στην ψυχή, η πραγματική όμως αγάπη είναι το αντίδοτο. "Θα ξανά έρθει." μου είπε η άγνωστη γυναίκα σε μια προσπάθεια να με παρηγορήσει. Και η υπόσχεσή της φώλιασε στην καρδιά μου μαζί με την δική σου υπόσχεση και οι δυο αυτές υποσχέσεις γέννησαν τις ελπίδες μου. Ήθελα μόνο να με πάρεις αγκαλιά να σκουπίσεις τα δάκρυά μου, να με σώσεις από τον πόνο της αναχώρησής σου. Σηκώθηκα από την θέση μου στην άδεια πλέον αποβάθρα και πήρα το μοναχικό μου δρόμο της επιστροφής για το σπίτι..
