Το ατυχές τρίο (και εγώ απέξω!)

          Ζώντας στην επαρχία, οι ευκαιρίες μου για γνωριμίες με γκέι άτομα (είτε για παρέα, σεξ ή σχέση) είναι αναμενόμενο πως άνετα μπορούν να μετρηθούν στα δάχτυλα του ενός χεριού μου. Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες φάσεις της ανθρώπινης ζωής, όπου το άτομο έχει ωριμάσει και απομυθοποιεί το σεξ ως ένα βαθμό, ξέρω όμως με σιγουριά πως στην ζωή ενός γκέι άντρα που δεν έχει φτάσει ακόμα τα είκοσι, όπως συμβαίνει στη δική μου περίπτωση, το σεξ είναι ανάγκη πρωταρχική, όπως και άλλες πολλές σαν το νερό, τον ύπνο ή το φαγητό. Τακτικές δόσεις σεξ κρατάνε έναν νέο στη ζωή, κάνουν το μυαλό του να ξεθολώνει και να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα με περισσότερο κέφι.
          Αυτά σκεφτόμουν όταν πριν από λίγο καιρό ένας άντρας της περιοχής μου με πλησίασε σε σάητ γκέι γνωριμιών και κανονίσαμε να βρεθούμε. Δεν ήταν αυτό που κάποιος θα ονόμαζε ως ο τέλειος γκόμενος, δεν περπατούσε στον δρόμο κάνοντας κεφάλια να στραφούν πάνω του στο πέρασμά του, αλλά είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές και είχα ήδη καταλάβει πως είχε το περίφημο "κάτι" το οποίο, εμένα τουλάχιστον, με διέγειρε. Χάρηκα πολύ που θα τον έβλεπα. Άλλωστε είχα συνειδητοποιήσει ιδίοις όμασι (και στόμασι!) ότι ήταν έμπειρος στο σεξ και θα μπορούσε να μου προσφέρει την πολυπόθητη ηδονή που τρέφει τα νιάτα και τα ανανεώνει. Είχε ήδη μεσολαβήσει ένα υπολογίσιμο διάστημα κατά το οποίο δεν είχα κάνει κάτι ερωτικό, και η σκέψη πως θα τον συναντούσα έκανε τα πόδια μου να τρέμουν. "Επιτέλους, θα κάνω σεξ!" έλεγα και ξανά έλεγα στον εαυτό μου μόλις η επικείμενη συνάντησή μας οριστικοποιήθηκε.
           Όπως προανέφερα, δυστυχώς ή ευτυχώς, η μικρή μου πόλη κάθε άλλο παρά θεωρείται ιδανικό μέρος για γνωριμίες ομοφυλοφιλικού χαρακτήρα, όπως και οι περισσότερες ελληνικές πόλεις που απέχουν από τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Κανονίσαμε να βρεθούμε στις οχτώ και μισή, η ώρα ήταν ήδη επτά και ήθελα τουλάχιστον μισή ώρα για να φτάσω στο σπίτι του με τα πόδια. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να ετοιμαστώ όσο το δυνατόν πιο αστραπιαία. Έκανα στα γρήγορα ένα μπάνιο, ετοιμάστηκα σε άλλους τομείς για τη σεξουαλική πράξη που πλησίαζε (όποιος έχει παθητικές γνωριμίες καταλαβαίνει τι εννοώ) και ντύθηκα. Ήταν οχτώ ακριβώς όταν λέγοντας μία δικαιολογία στους γονείς μου έβγαινα από το σπίτι μου και έπαιρνα το δρόμο για το δικό του. Περπατώντας η αγωνία μου κορυφωνόταν, ανυπομονούσα αλλά παράλληλα ένιωθα ένα απροσδιόριστο άγχος λες και περνώντας το κατώφλι του σπιτιού του θα με περίμενε κάποια εξέταση στην οποία πιθανότατα θα αποτύγχανα. Έφτασα κάτω από την πολυκατοικία του πέντε λεπτά νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα. Είχα καιρό να τον συναντήσω και δεν θυμόμουν σε ποιο διαμέρισμα έμενε, είχαμε συνεννοηθεί λοιπόν να κατέβει εκείνος στην είσοδο και να ανέβουμε μαζί. Και να τος ο εν λόγω κύριος, στην ώρα του, να κατεβαίνει τα σκαλιά της πολυκατοικίας που οδηγούσαν στην είσοδο. Για να μην δώσουμε στόχο άρχισε να ανεβαίνει πρώτος τα σκαλιά κι εγώ ακολουθούσα.
          Κάτι δεν μου άρεσε. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές που είχαμε βρεθεί (τρεις για την ακρίβεια) εκείνη την φορά μιλούσε στο τηλέφωνο και δεν μου έδινε σημασία. Δεν με χαιρέτισε καν. Κλείνοντας την πόρτα του διαμερίσματός του μπορούσα πλέον να τον ακούσω καθαρά: έδινε σε κάποιον οδηγίες για το σπίτι του. Επομένως, κάποιον περίμενε χωρίς εμένα να μου έχει δώσει κάποιο στοιχείο. Καθόμασταν όρθιοι αντικριστά στο χολ της εισόδου. Σε λίγα λεπτά το τηλεφώνημά του έλαβε τέλος και με κοίταξε. "Περιμένεις κάποιον;" τον ρώτησα. Και ναι, όντως εν αγνοία μου περίμενε κάποιον. Στο ίδιο σάητ που μιλήσαμε είχε γνωρίσει και έναν τριαντάρη και τον είχε προσκαλέσει (χωρίς εγώ να το γνωρίζω, το τονίζω αυτό) στο ραντεβού μας. "Θέλω να φύγω, δεν κάνω τρίο." Του αποκρίθηκα, και έλεγα την αλήθεια. Δεν έχω κάνει ακόμα τρίο, κι όταν κάποια στιγμή κάνω, θέλω να είναι απόρροια της δικής μου επιλογής και όχι επιβεβλημένη από κάποιον άλλο. Θύμωσα, δεν το κρύβω. Εδώ και μήνες τον πίεζα να βρεθούμε και εκείνος με διάφορες δικαιολογίες το απέφευγε. Τώρα που είχε έρθει η δική μου στιγμή ήθελε να την χαλάσει, φέρνοντας κι έναν άγνωστο τρίτο με τον οποίο εγώ ίσως να μην ταίριαζα. "Κάθισε. Μπορεί να σου αρέσει αυτός και να μην θες να κάνεις κάτι με εμένα." μου είπε και εγώ σώπασα αν και μέσα μου εξακολουθούσα να βράζω.
          Δεν πέρασαν παρά ελάχιστες στιγμές όταν άκουσα βήματα στη σκάλα. Το κουδούνι χτύπησε και ο μυστηριώδης τρίτος μπήκε στο σπίτι. Ήταν όντως στα τριάντα και κάτι, με λίγα κοντοκουρεμένα μαλλιά, κανονικό σωματότυπο και από τα δυο του χέρια το ένα καλύπτονταν εξολοκλήρου με τατουάζ. Προφανώς δεν γνώριζε ούτε εκείνος για την ύπαρξή μου και βλέποντάς με στον χώρο τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν αγχωμένα. Καθίσαμε και οι τρεις στο μικρό σαλόνι, εγώ πάνω σε μία άβολη καρέκλα, και άρχισαν οι διαπραγματεύσεις. Φαινόταν κι εκείνος χαμένος από την παρουσία μου και δεν τον αδικούσα, το ίδιο έπαθα κι εγώ. "Θέλετε να το κάνουμε και οι τρεις;" ρώτησε ο οικοδεσπότης. "Εγώ με τον μικρό δεν κάνω σεξ! Αν θες πήγαινε μαζί του μέσα κι εγώ θα περιμένω εδώ." δήλωσε με θέρμη ο τριανταπεντάρης. Ένιωσα σαν πελάτης πορνείου που καταλαμβάνει την κρεβατοκάμαρα του χώρου για περιορισμένο χρόνο κάνοντας σεξ με τον... πόρνο ενώ στο διπλανό δωμάτιο ο επόμενος πελάτης περίμενε υπομονετικά την σειρά του. Παρά την πρότασή του, από το ύφος του κατάλαβα πως δεν ήταν ευχαριστημένος από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.            Δεν με απογοήτευσε η απροθυμία του για τρίο, κι εγώ την ίδια απροθυμία ένιωθα αλλά για διαφορετικούς λόγους. Δεν ήταν άσχημος, ήταν ένας ελκυστικός άντρας. Αυτό που με απωθούσε από εκείνον ήταν η παγίδα που μας έστησε ο κοινός διαδικτυακός μας "φίλος". "Δεν θέλω να κάνω τρίο." επανέλαβα για δεύτερη φορά εκείνο το απόγευμα, αυτή τη φορά μπροστά στον άλλο καλεσμένο. Είμαι άνθρωπος που απολαμβάνει τις εκπλήξεις αλλά τέτοιου είδους εκπλήξεις τις απεχθάνομαι. "Ε τότε λοιπόν..." άρχισε να λέει ο οικοδεσπότης και με τα μάτια τους καρφωμένα πάνω μου κατάλαβα πως ήμουν ανεπιθύμητος στον χώρο. "Ωραία λοιπόν." είπα απλά και σηκώθηκα από την πλαστική καρέκλα που ήδη είχε αρχίσει να κάνει το σώμα μου να πονάει. Σηκώθηκε για να με οδηγήσει στην εξώπορτα. "Δεν χρειάζεται." του είπα απλά, και νιώθωντάς τον να με πλησιάζει από πίσω επιτάχυνα τα βήματά μου, άνοιξα την πόρτα του διαμερίσματος και ξεχύθηκα στην σκάλα.
          Πριν καν φτάσω στην είσοδο της πολυκατοικίας ένα δάκρυ άρχισε να κυλάει από τα μάτια μου στο πρόσωπό μου. Δεν ήταν το δάκρυ της ερωτικής απογοήτευσης ήξερα όμως πως ήταν το δάκρυ της αδικίας. Αισθανόμουν αδικημένος ενώ η πίκρα του θυμού ανέβαινε σταδιακά στα χείλη μου. Δεν έκλαψα, μόνο δάκρυσα.
          Κατάλαβα τα κίνητρα της απόφασής του λίγο αργότερα, καθώς έφτανα στο σπίτι μου: ήθελε να με ταπεινώσει. Είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές και από τον τρόπο που μου μιλούσε διαδικτυακά είχα αντιληφθεί πως του άρεσε να έχει το πάνω χέρι στις αποφάσεις. Δεν θα μου ζητούσε ποτέ να πάω στο σπίτι του. Ήξερε, προφανώς, πως υπήρχαν πολλοί πρόθυμοι να κάνουν σεξ μαζί του. Εγώ ήμουν αυτός που πάντοτε επέμενε να βρεθούμε και τις περισσότερες φορές η απάντηση που έπαιρνα ήταν αρνητική. Από τον τρόπο που με κοίταξε όταν απαίτησε την αποχώρησή μου από το σπίτι του για να κάνει σεξ με τον... απρόσμενο καλεσμένο του, διέκρινα μία ανυπομονησία να φύγω, καμία απολύτως ένδειξη μεταμέλειας για το γεγονός ότι ετοιμάστηκα και περπάτησα τόσο δρόμο από το σπίτι μου για να τον συναντήσω μόνο και μόνο για να φύγω άπραγος. Στόχος του ήταν η ταπείνωση μου, ήθελε να με δει να φεύγω από το σπίτι του πληγωμένος από την απόρριψη. Εκείνο τον καιρό μάλιστα είχα σοβαρό πρόβλημα αυτοπεποίθησης (το οποίο σταδιακά θα ξεθωριάσει, έχει ήδη δρομολογηθεί αυτό) και η αδιαφορία που ένιωσα εκείνη την νύχτα, το γεγονός ότι προτίμησε τον άλλον αντί για εμένα, με πλήγωσε.
          Δεν μπορώ να μαντέψω για ποιο λόγο επιθυμούσε την ταπείνωσή μου, αλλά έχοντας γνωρίσει αρκετούς γκέι άντρες έχω πια συνειδητοποιήσει ότι οι περισσότεροι είναι νάρκισσοι και απολαμβάνουν να βλέπουν τον ερωτικό τους σύντροφο να πονάει εξαιτίας τους. Αυτή η πλεονεκτική θέση τους χαρίζει μία δύναμη, μία εξουσία στον άλλον.
          Από εκείνη την ημέρα δεν μιλήσαμε ποτέ ξανά. Ούτε εγώ ο ίδιος επεδίωξα κάποια επαφή, έπαψα να τον κυνηγάω. Θα θυμάμαι για πολύ καιρό τις ηδονικές στιγμές που πέρασα τις λίγες φορές που επισκέφτηκα το μικρό του διαμέρισμα όμως πλέον είμαι σίγουρος πως αυτές τις στιγμές της απόλαυσης θα σκιάζει η ανάμνηση μιας συμπεριφοράς του που δεν άξιζα. Δεν θα τον συναντήσω ποτέ ξανά, αυτή είναι η απόφασή μου και δεν την ανακαλώ γιατί έμαθα πια πως η αξιοπρέπειά μου βρίσκεται πάνω από έναν καλό εραστή.

Η απέχθεια μου για τα τρένα

Πόσο μόνος μπορεί να νιώθει ένας νέος άνθρωπος σαν εμένα; Πόσο μόνος μπορεί να νιώθει κανείς όταν ζει σε ένα σπίτι με την οικογένειά του; μόνο εγώ νιώθω έτσι; δεν ξέρω πραγματικά. Πολλές στιγμές τα βράδια πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει τόσο μόνος, απόλυτα μόνος λες και έχω ξεχαστεί από όλους, λες και ποτέ δεν υπήρξα, λες και όλη μου η ζωή ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση δική μου που δεν άγγιξε ποτέ κανέναν. Κάθομαι στο δωμάτιό μου. Το σπίτι μου είναι κοντά στον τοπικό σταθμό του ΟΣΕ. Παλιότερα μου άρεσαν τα τρένα. Μου άρεσε να ακούω τον εκκωφαντικό τους θόρυβο καθώς έφευγαν μακρυά από την πόλη μου, κουβαλώντας μέσα στα άψυχα σπλάχνα τους πολυάσχολους ανθρώπους. Κάθε φορά που το τρένο περνούσε τρέχοντας από δίπλα μου, εγώ στεκόμουν κοντά στο συρματόπλεγμα του δρόμου και το κοίταζα μαγεμένος. Και ύστερα ξαφνικά μίσησα τα τρένα. Ο θόρυβος της κόρνας τους, αυτός ο τόσο βιαστικός θόρυβος με έκανε απότομα να ανατριχιάζω. Θυμάμαι ακόμη την ημέρα που έφυγες από την πόλη μου. Είχες έρθει για λίγες μέρες να με δεις. Ένιωθα τόσο ξεχωριστά για αυτή σου την πράξη. Για λίγες μόνο στιγμές στη ζωή μου νόμισα πως βρίσκομαι στο επίκεντρο του σύμπαντος. Έλαμπε η ύπαρξή μου από την ευτυχία του έρωτα. Έπρεπε όμως να είμαι προνοητικός. Είχα ξεχάσει, βλέπεις, πως ο έρωτας είναι απλά ένας βιασμός της ανθρώπινης ψυχής, μια δολοφονία, ένα έγκλημα. Περνά αστραπιαία από την ζωή και χάνεται, σαν τρένο κι αυτός. Κι όταν το μεθυστικό του άρωμα ξεθυμάνει και χάσει την μαγεία του, ανάθεμα σε εκείνον που πίστεψε έστω και για μια στιγμή πως ο έρωτας θα μπορούσε να κρατήσει για μια ζωή. Όχι, ο έρωτας είναι βιαστικός. Περνάει από την ζωή μας γρήγορα και αφήνει αόρατα σημάδια στην ψυχή. Και αυτά τα σημάδια είναι τα χειρότερα γιατί ποτέ σου δεν μπορείς να τα θεραπεύσεις, γιατί δεν υπάρχει φάρμακο για τις πληγές του έρωτα. Ίσως όμως και να υπάρχει μια προσωρινή ανακούφιση. Ένας ακόμη έρωτας, ένα ακόμα πυροτέχνημα που σε κάνει να ξεχνιέσαι με την λάμψη του. Όταν όμως το πυροτέχνημα αυτό σκορπίσει στον ουρανό, όταν οι πολύχρωμες κορδέλες του χαθούν μέσα στον ουρανό της ψυχής σου, τότε κι άλλες πληγές τυπώνονται στην καρδιά σου. Ναι, ο έρωτας είναι βιασμός. Μισώ πολλές φορές τον έρωτα κι ας βρίσκει τρόπο να με παρασύρει και πάλι στην ακανθώδη του αγκαλιά. Όπως μισώ πλέον και τα τρένα. Το μόνο αστείο είναι πως ο έρωτας με έκανε να μισήσω τα τρένα. Κάποιες φορές, την νύχτα όταν οι άλλοι κοιμούνται και δεν ακούγεται κανείς μέσα στο σπίτι, κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ μάταια να κοιμηθώ. Τότε ένα σκάρτο πυροτέχνημα του παρελθόντος σκάει ξανά μέσα μου, αυτή τη φορά χωρίς καμία λάμψη, λες και από την έκρηξη του αυτή τη φορά δεν ξεχύνεται φως αλλά σκοτάδι. Και αυτό το σκοτάδι είναι που τραβάει τις σκέψεις μου, που σαν σειρήνα τραγουδά στο μυαλό μου μελωδίες που το κάνουν να χάνεται μέσα σε δαιδαλώδεις διαδρόμους που οδηγούν μόνο σε ξεχασμένα αδιέξοδα. Θυμάμαι το τρένο. Ναι, εκείνη τη στιγμή μόνο το τρένο έρχεται στο μυαλό μου. Τότε που είχες έρθει να με δεις για μερικές ημέρες, τότε που είχα συνηθίσει την παρουσία σου έστω για λίγο. Είχε έρθει η ημέρα της αναχώρησής σου. Χαμογελαστοί είχαμε φτάσει στον σταθμό. Πήγαμε σε μια γωνία, μακριά από τους μελλοντικούς σου συνεπιβάτες και μιλήσαμε. Δεν μπορώ να θυμηθώ με ακρίβεια τα λόγια μας, μόνο τα χέρια μου θυμάμαι που έτρεμαν. Πάλευαν μέσα μου, ήθελαν να σε τραβήξουν στην αγκαλιά τους, να σε εμποδίσουν να φύγεις. Το παρατήρησες αλλά δεν μίλησες. "Θα ξανάρθω" μου είπες μόνο και η υπόσχεσή σου έκανε τα χέρια μου να σταματήσουν για λίγο από την νευρικότητά τους, μόνο για λίγο όμως. Και ύστερα έφτασε το τρένο. Δεν άντεξα, άρχισα να κλαίω ανάμεσα στους ξένους. Δεν φορούσα γυαλιά ηλίου, δεν μπορούσα να κρύψω την παιδιάστικη πράξη μου. Δεν ήθελα να κρυφτώ εξάλλου. Μόνο να μείνεις, να μην σε τραβήξει το τρένο μακριά μου. Μόνο αυτό ήθελα. Μου είπες να πάω σπίτι μου. Δεν ήθελες να με δεις να κλαίω. Δεν έφυγα, έκατσα και σε κοιτούσα μέχρι να χαθείς στο εσωτερικό του τρένου. Το τρένο έφυγε και εγώ έμεινα σχεδόν μόνος μου στην αποβάθρα. Μια γυναίκα με πλησίασε, απόρησε γιατί άραγε ένα μικρό παιδί σαν κι εμένα να αντιδρούσε με τόσο ευάλωτο τρόπο. "Έφυγε κάποιος που αγαπάω πολύ." της είπα μόνο ανάμεσα στα δάκρυα. Και τότε, μόνο τότε ίσως να κατάλαβα πραγματικά πως δεν σε ερωτεύθηκα ποτέ, μόνο τότε ίσως κατάλαβα πως σε αγάπησα. Γιατί ο έρωτας είναι έγκλημα στην ψυχή, η πραγματική όμως αγάπη είναι το αντίδοτο. "Θα ξανά έρθει." μου είπε η άγνωστη γυναίκα σε μια προσπάθεια να με παρηγορήσει. Και η υπόσχεσή της φώλιασε στην καρδιά μου μαζί με την δική σου υπόσχεση και οι δυο αυτές υποσχέσεις γέννησαν τις ελπίδες μου. Ήθελα μόνο να με πάρεις αγκαλιά να σκουπίσεις τα δάκρυά μου, να με σώσεις από τον πόνο της αναχώρησής σου. Σηκώθηκα από την θέση μου στην άδεια πλέον αποβάθρα και πήρα το μοναχικό μου δρόμο της επιστροφής για το σπίτι.. 

Πολλά τα μπερδέματα..

Τον τελευταίο καιρό νιώθω κάπως περίεργα.. για την ακρίβεια νιώθω πολύ περίεργα. Αρχικά, μια πολύμηνη σχέση που είχα, τελείωσε άδοξα στα μέσα του χειμώνα. Έκλαψα πολύ, πάρα πολύ για την ακρίβεια (σε σημείο που τα μάτια μου να έχουν πρηστεί και να τσούζουν για μέρες), πληγώθηκα ακόμα περισσότερο και σιγά σιγά, σταδιακά άρχισα να γεννιέμαι και πάλι μέσα από τις στάχτες μου. Το πρόβλημα είναι πως, αφού η "διαδικασία" της αναγέννησης ολοκληρώθηκε δεν νιώθω πλέον το ίδιο με τον εαυτό μου. Είναι σαν να άλλαξα όλους αυτούς του μήνες, και το τελικό αποτέλεσμα δεν μου αρέσει. Ακόμα, έχω πάρει ορισμένα κιλά, άλλο ζήτημα αυτό, λόγω πανελληνίων που σε λίγο πλησιάζουν (επιτέλους, να τελειώσει κι αυτό το μαρτύριο και με το καλό να ξεχαστεί όλος αυτός ο χρόνος). Μάλιστα, θέλω να αρχίσω δίαιτα σε λίγο καιρό. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το πρόβλημα που με απασχολεί. Από την μία θέλω να κάνω σχέση κι από την άλλη δεν θέλω. Νιώθω μπερδεμένος συναισθηματικά. Ξέρω πως τον τελευταίο καιρό έχω παραμελήσει τελείως το blog και αυτό είναι ανεπίτρεπτο από μέρους μου. Έχω κάνει μερικές σκέψεις για να το βελτιώσω. Η βασική από αυτές είναι ότι σκέφτομαι να γράφω, πέρα από τις εμπειρίες μου, τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις μου σχετικά με την gay ζωή και κάποιες ιστορίες στο blog. Δεν ξέρω όμως αν θα ήταν καλύτερο να είναι ρομαντικές ή καθαρά ερωτικές. Κάντε μου προτάσεις και όλες θα είναι δεκτές και θα τεθούν υπό σοβαρή σκέψη.Θα κλείσω αυτή την σύντομη ανάρτηση με μια παράκληση: σχολιάστε, έστω και ανώνυμα σχολιάστε! Πραγματικά χαίρομαι αφάνταστα κάθε φορά που βλέπω κάποιο σχόλιο! Ευχαριστώ προκαταβολικά όμορφες υπάρξεις που διαβάζετε το blog μου..

To Cheat or Not To Cheat

Σχέσεις. Η πιο πολύπλοκη έννοια της ζωής μας. Αόρατοι δεσμοί που μας συνδέουν με άλλους ανθρώπους. Οι σχέσεις, λοιπόν, χωρίζονται σε πολλές υποενότητες. Αρχικά, έχουμε τις οικογενειακές σχέσεις, τις φιλικές, τις σχέσεις με τους συμμαθητές ή τους συναδέλφους μας. And last but not least, έχουμε τις συναισθηματικές/ερωτικές σχέσεις.
 Όλες αυτές οι κατηγορίες σχέσεων παρουσιάζουν ποικίλες δυσκολίες. Οι ερωτικές σχέσεις όμως είναι οι πιο βασανιστικές, οι πιο περίπλοκες αλλά και οι πλέον συναρπαστικές και όμορφες που μπορεί κανείς να έχει.
Θα σας πω μια ιστορία. Γνωρίζω μια φίλη, η οποία τα πάει καλά με τους γονείς και τα αδέρφια της. Είναι σχετικά κοινωνική και έχει πολλούς φίλους. Επιπλέον, δεν αντιμετωπίζει προστριβές με τους συμμαθητές της. Κι από την άλλη είναι ερωτευμένη. Έχει μια σχέση λίγων μηνών η οποία, όπως μου εξομολογήθηκε, πάει αρκετά καλά. Με το αγόρι της λοιπόν έχει ολοκληρωμένες, αν και σπάνιες, σεξουαλικές επαφές. Κι όμως, αν και θεωρητικά έχει καλύψει τους βασικούς τομείς των σχέσεων, εκείνη νιώθει πως κάτι της λείπει. Αυτό το "κάτι" τι θα μπορούσε άραγε να είναι; αναρωτήθηκε πολύ, σκέφτηκε σκέφτηκε σκέφτηκε κι όμως δεν πήρε κάποια απάντηση που να την ικανοποιούσε. Όταν όμως κάποιος "φίλος" στο facebook άρχισε να της στέλνει ερωτικά μηνύματα, τότε κατάλαβε πως το κερασάκι της δικής της τούρτας ήταν το πάθος. Κι εδώ έρχεται το δίλημμα: να απατήσει τον φίλο της ή όχι;
Από την μία, μου ομολόγησε πως η σχέση της έχει αρχίσει να περνάει σε ένα άλλο στάδιο. Ο αρχικός ενθουσιασμός έχει αρχίσει δραματικά να υποχωρεί και η ρουτίνα αναλαμβάνει να καλύψει το κενό του. Ως αποτέλεσμα σκέφτεται πως πρέπει να τον απατήσει. Ίσως αυτό να ανανεώσει την σχέση της.
Από την άλλη όμως πλευρά υπάρχουν και οι τύψεις. "Αν όντως τον απατήσω" άρχισε να μου λέει "πως θα τον κοιτάξω ξανά στα μάτια; πως θα νιώθω εγώ η ίδια εάν θα ξέρω πως έκανα σεξ με κάποιον άλλον;". Είναι κι αυτό ένα πρόβλημα. Κι εγώ πρέπει να της δώσω τα φώτα μου.
Στην προκειμένη περίπτωση, το κορμί απαιτεί αλλά το μυαλό γεμίζει την συνείδηση με τύψεις. Όσες τύψεις κι αν την κατακλύσουν όμως, το κορμί δεν παύει να ζητά, να επιθυμεί, να θέλει ένα άγγιγμα διαφορετικό. Κι όταν ο δεσμός της έχει αρχίσει πια να έχει διάφορες ασχολίες, όταν η ρουτίνα τον έχει αναγκάσει να βρίσκει πιο διασκεδαστικό το διάβασμα παρά εκείνη τότε τι πρέπει να κάνει. Να διαλέξει το πάθος και να εγκαταλείψει τον φίλο της; να διαλέξει τον φίλο της και να διαγράψει το πάθος; 'η μήπως τα δυο αυτά μπορούν άνετα να συνδυαστούν; γίνεται το πάθος και το κέρατο να συμβιώσουν αρμονικά σε μια σχέση;
Προσωπικά, η όλη υπόθεση μου φαίνεται αρκετά περίπλοκη. Στη θέση της δεν ξέρω ποιο από τα τρία θα διάλεγα. Πάντοτε χρειαζόμαστε μια ανανέωση. Ας μην ξεχνάμε, ακόμη, ότι η τέλεια σχέση δεν υπάρχει. Μπορεί λοιπόν να συνδυάσει κανείς την σχέση με το κέρατο; κι αν ναι, θα λειτουργήσει η σχέση σωστά; εσείς τι λέτε;
Επειδή εγώ νιώθω αρκετά μπερδεμένος με αυτό το ζήτημα, θα εκτιμούσα πραγματικά εάν αφήνατε κάποιο σχόλιο.. Ευχαριστώ εκ των προτέρων..

Bi-curiοus και Απαγορευμένος Καρπός

Όλοι μας είμαστε, λίγο ή πολύ, υποταγμένοι στα πρότυπα που μας επιβάλει μία κοινωνία η οποία από τα πρώτα στάδια της ζωής μας υποδεικνύει το τι είναι σωστό και τι λάθος. Αλλά όταν ο κόσμος είναι με τέτοιο τρόπο διαμορφωμένος κάτι, σίγουρα, δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Ο άνθρωπος δίνει τα πάντα για να γευτεί αυτό που τον εξιτάρει περισσότερο: τον απαγορευμένο καρπό. Σε αυτή ακριβώς την αιτία θα μπορούσε κανείς να πει πως οφείλονται όλα αυτά τα διαζύγια, ή οι γάμοι που ακυρώθηκαν την τελευταία στιγμή από την άφιξη ενός τρίτου προσώπου στη ζωή του ζευγαριού. Ακριβώς, γιατί σε αυτή την περίπτωση αυτό που επιβάλλεται από την κοινωνία είναι η μονογαμία και ο ανεξάντλητος παράφορος έρωτας ανάμεσα στους δύο. Αν όλα αυτά ισχύουν, είμαστε ακόμη κι εμείς οι ομοφυλόφιλοι ένας ακόμη απαγορευμένος καρπός για τους straight άντρες εκεί έξω; για ένα παιδί που έρχεται στον κόσμο, η οικογένεια είναι το πρώτο μοντέλο κοινωνίας στο οποίο εντάσσεται. Και όλοι μας γνωρίζουμε πως η άποψη που έχει η Ελληνίδα μάνα και, κυρίως, ο Έλληνας πατέρας για τους ομοφυλόφιλους δεν είναι και η καλύτερη. Απεύχονται από την πρώτη στιγμή ο γιος τους να εκδηλώσει κάποτε οποιαδήποτε ερωτική έλξη για κάποιον άλλο άντρα και θέλουν να τον δουν να αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα, ή καλύτερα σαν τα τζιν (για να μην ακουστώ γραφικός και παλιομοδίτης!). Αντίθετα, οι Έλληνες γονείς κάνουν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να προφυλάξουν την κόρη τους από το σεξ, πριν την ενηλικίωση. Οπότε, αναμφίβολα, κάπως έτσι αποδεικνύεται πως είμαστε κι εμείς ένας απαγορευμένος καρπός που βρίσκει γόνιμο έδαφος σε μία χώρα προκατάληψης και στερεοτύπων. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας! Πόσες gay ιστορίες έχουμε διαβάσει στο ίντερνετ για την πρώτη φορά; πολλές! Φοβάμαι, λοιπόν, πως αυτές έχουν στα αλήθεια συμβεί και δεν είναι προϊόν της φαντασίας. Συνήθως όλες αυτές οι ιστορίες ξεκινάνε με δύο τρόπους: η πρώτη περίπτωση αφορά τον ευαίσθητο, νεαρό επαρχιώτη που φτάνει στη μεγαλούπολη από το χωριό με σκοπό να σπουδάσει. Αυτός ο τύπος παρθένου, προτού φτάσει στην ακόλαστη πόλη, δεν γνώριζε καν σε τι χρησιμεύει εκείνο που χρόνια τώρα κρεμόταν ανάμεσα στα πόδια του! Καλά, μην το φαντάζεστε ακριβώς έτσι αλλά μιλάμε για έναν άντρα που ισχυρίζεται στις διαδικτυακές ιστορίες του πως ήταν υπερβολικά ανέγγιχτος και αγνός, πριν κάνει σεξ. Ο ερχομός του στη μεγαλούπολη του εξασφάλισε μία γνωριμία που του πρόσφερε την πρώτη του φορά. Δεύτερη, και πιο ενδιαφέρουσα για αυτή την ανάρτηση, εκδοχή είναι φυσικά κάτι που έχει την αξία του κλασσικού. Ο έφηβος που γνωρίζει ότι είναι ομοφυλόφιλος αλλά δεν τολμά να το εκμυστηρευτεί σε κανέναν. Αυτός συνήθως ερωτεύεται παράφορα τον, κατά τα άλλα, straight κολλητό του. Κάνει τα πάντα για να βρίσκεται κοντά του, κι ακόμη χειρότερα, υπομένει όλα του τα αρνητικά χαρακτηριστικά, που είναι συνήθως η υπερβολικά ψεύτικη επίδειξη του ανδρισμού του και οι χαζές γκόμενες που προτιμάει. Και στο τέλος αυτοί οι δύο "αχώριστοι" φίλοι θα καταλήξουν στο ίδιο κρεβάτι κάνοντας το αμήχανο σεξ της πρώτης φοράς, και όταν η καύλα φύγει, τίποτα δεν θα είναι όπως ήταν πριν... Κάθε γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ τους κόβεται απότομα, ο straight φίλος δεν θέλει να έχει καμία επαφή με κάτι που εκείνος θεωρεί ως ανώμαλο (άσχετο, για αυτόν, το σημαντικό γεγονός πως ίσως ο ίδιος να προκάλεσε αυτή την κατάσταση!) Τότε μιλάμε για έναν bi-curious; για έναν άντρα, στην προκειμένη περίπτωση, που ενώ δηλώνει πως είναι straight θέλει κρυφά να δοκιμάσει κάτι ερωτικό με ένα πρόσωπο του ίδιου φύλου; οι μάσκες, σε μία τέτοια περίπτωση, πέφτουν ακριβώς μετά την εκσπερμάτωση. Εκείνος σου ζητά, εάν βρίσκεστε στο δικό του σπίτι, να φύγεις. Εάν, από την άλλη, βρίσκεστε στο δικό σου, τότε φεύγει εκείνος κακήν κακώς! Τότε συνειδητοποιείς επιτέλους πως ο "φίλος" που τόσο πολύ αγαπούσες κάποτε, ήταν στην πραγματικότητα ένας άριστος υποκριτής. Διότι, ενώ εσύ πληγώθηκες από την έκβαση της ιστορίας εκείνος απλά άρχισε να αδιαφορεί. Που πήγαν λοιπόν όλες εκείνες οι στιγμές φιλίας; οι ατελείωτες ώρες που περάσατε μιλώντας στο τηλέφωνο προσπαθώντας να δώσετε λύσεις ο ένας στον άλλο για τα προβλήματα της καθημερινότητας ή οι πολύωρες συζητήσεις σας για τα μελλοντικά σχέδια; όλα αυτά που σας ένωναν, έπαψαν να υπάρχουν. Τα πάντα κρίθηκαν από μία και μόνο πράξη. Κι εάν εκείνος έφυγε από τη ζωή σου, ποιος θα ενδιαφερθεί τώρα για εσένα; για τα δικά σου συναισθήματα; ο "φίλος", πάντως, όχι. Πρέπει να γιατρέψεις μόνος σου τις ψυχικές σου πληγές και να δεις τα θετικά της όλης υπόθεσης. Τώρα είσαι δυνατός. Τώρα πλέον ξέρεις πως ο κόσμος γύρω σου δεν είναι πλασμένος αγγελικά, πως άτομα τα οποία νόμιζες πως γνωρίζεις καλά ίσως κρύβουν κάτι που δεν σου έχει δοθεί ακόμη η ευκαιρία να δεις. Συνήθως, οι bi-curious άντρες ύστερα από το σεξ, εξαφανίζονται και βουλιάζουν στις τύψεις τους. Το βασίλειο του ανδρισμού τους έχει καταρρεύσει. Πιστεύουν, λοιπόν, πως είναι ανίκανοι να αντεπεξέλθουν στα κοινωνικά "πρέπει". Απογοήτευσαν τους στενόμυαλους πατεράδες τους, έστω κι εάν εκείνοι τους θεωρούν ακόμη γυναικάδες, οι οποίοι τους είχαν πει πως με τα αγοράκια δεν πρέπει να αγγίζεσαι αλλά να παίζεις μόνο ποδόσφαιρο ή να χτυπιέσαι και να βρίζεσαι για την τιμή της μάνας, της αδερφής, της πατρίδας, της ομάδας. Αυτός ο τόσο μπερδεμένος άντρας δεν μπορεί να συγχωρέσει τον εαυτό του. Γιατί υπέκυψε στη γοητεία του απαγορευμένου καρπού, σε εσένα δηλαδή. Σε εκείνο το νεαρό ομοφυλόφιλο αγόρι που κάποτε έτρεφε την αφελή ψευδαίσθηση πως από εκείνο το "φίλο" θα έβρισκε τελικά την αγάπη, κι όχι την εγκατάλειψη μετά το σεξ. Το σίγουρο αλλά, ταυτόχρονα, και το άκρως δύσκολο να αποδεχθείς είναι πως όλες αυτές οι περιπτώσεις μας ωφελούν και δεν μας βλάπτουν. Στο κάτω-κάτω για να αποκτήσεις την εμπειρία της ζωής πρέπει πρώτα να ζήσεις πολλά. Ό,τι κι εάν λένε όλοι εκείνοι οι bi-curious, που μάταια προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους πως είναι straight, έχουν άδικο. Εμείς οι ομοφυλόφιλοι έχουμε περισσότερο ανδρισμό να επιδείξουμε από αυτούς. Γιατί πάντοτε, ύστερα από ένα δυνατό χτύπημα, βρίσκουμε το θάρρος και πατάμε ξανά, γερά στα δικά μας πόδια. Επιβιώνουμε από ένα χτύπημα τόσο βίαιο που έχει ως στόχο την καρδιά μας. Και για ένα τέτοιο χτύπημα είναι υπεύθυνοι εκείνοι. Ας πάψουμε λοιπόν να τους κατηγορούμε που μας πλήγωσαν κι ας τους ευχαριστήσουμε για την ευεργεσία τους...

Ποιος Σκότωσε το Φλερτ;

Για κάθε ετεροφυλόφιλο άτομο ο μοναδικός τρόπος για να εκδηλώσει την έλξη που αισθάνεται προς κάποιον εκπρόσωπο του αντίθετου φύλου, είναι φυσικά το φλερτ. Η διαδικασία αυτή ξεκινά συνήθως στην εφηβεία. Είτε θα είναι η συμμαθήτρια που κάθεται στο μπροστινό θρανίο όταν ο μαθητής τάδε θα της πετάξει δειλά το ραβασάκι εν ώρα μαθήματος, είτε ο τύπος από το απέναντι τραπέζι που θα τον καρφώνει με τα μάτια της συνεχώς η κοπέλα τάδε μέχρι εκείνος να αντιληφθεί την παρουσία και τους σκοπούς της. Το φλερτ είναι παντού γύρω μας και υπήρχε πάντοτε. Τι συμβαίνει όμως όταν είσαι ένας ομοφυλόφιλος, ανήλικος και (ακόμη χειρότερα!) ζεις σε μία μικρή επαρχιακή πόλη; τουλάχιστον στις μέρες μας, όλοι αυτοί οι καταπιεσμένοι έφηβοι σαν εμένα έχουν ένα και μοναδικό καταφύγιο: το διαδίκτυο. Απρόσωπα μηνύματα, συνοδευόμενα με άσεμνες φωτογραφίες κάθε είδους, δίνουν και παίρνουν. Είναι μήπως αυτός ένας νέος τύπος φλερτ; έχοντας περάσει τα περισσότερα χρόνια της εφηβείας μου σε διάφορες ιστοσελίδες γνωριμιών, ειλικρινά, δεν μπορώ να απαντήσω με πλήρη σιγουριά. Κάτι μέσα μου προσπαθεί να με πείσει πως όλη αυτή η διαδικασία είναι μία εξέλιξη του κλασσικού φλερτ αλλά από την άλλη πλευρά, κάτι άλλο μου φωνάζει πως αυτός είναι απλώς ένας κατήφορος που αναγκαστικά όλοι εμείς πρέπει να υποστούμε. Εμείς οι gay (και ιδίως οι gay έφηβοι που ζουν στην επαρχία) έχουμε πολλές δυσκολίες να αντιμετωπίσουμε σε αυτή τη φάση της ζωής μας. Πρώτα απ' όλα, παντού γύρω μας βλέπουμε το γνωστό, βαρετό μοντέλο εφηβικού ζευγαριού. Όσοι μεγαλώσατε στην επαρχία μπορείτε σίγουρα να μαντέψετε για ποιους μιλάω. Μα φυσικά, για τον αξύριστο, ατημέλητο και άγριο μαθητή, που έχει κοπεί σε κάθε μάθημα και το "σ'αγαπώ" το γράφει με "ο" αντί για "ω" στο τέλος. Πάντοτε αυτός ο άντρας έχει μηχανάκι, ένα σαράβαλο που το κληρονόμησε από τον αδερφό, τον ξάδερφο ή τον κουμπάρο (που μπορεί να είναι και πατέρας!). Και πάντοτε η κοπέλα που ζευγαρώνει με αυτό τον τύπο έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: κάποτε περνούσε από όλους απαρατήρητη, η οικογένειά της ήταν ιδιαίτερα αυστηρή μαζί της πάντοτε, άσχετο το γεγονός ότι τώρα πλέον τριγυρνάει στα παγκάκια καπνίζοντας και φορώντας ένα φτηνιάρικο στρινγκ για να "φτιάξει" τον (προαναφερθέντα) γκόμενο. Ο συνδυασμός των δύο αυτών ανθρώπων είναι εκρηκτικός  Και πάντοτε καταλήγει σε ένα στάδιο: το αγόρι ζηλεύει υπερβολικά, η κοπέλα νιώθει πως πνίγεται, τον διώχνει και μετά από μία εβδομάδα είναι και πάλι μαζί. Και το ίδιο συνεχίζεται για μήνες, χρόνια, χιλιετίες. Με ΕΜΑΣ όμως τι γίνεται; γιατί να μην έχουμε το δικαίωμα να φλερτάρουμε όπως όλοι οι άλλοι; Καθόμαστε σε μία καφετέρια με φίλους, όλοι τους είναι ζευγάρια κι εμείς μόνοι μας. Σταμπάρουμε τον αξύριστο νεαρό από την απέναντι παρέα, κι αντί να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι, αντί να του δώσουμε το χαρτάκι με τον αριθμό μας και να του κλείσουμε πονηρά το μάτι, εμείς καθόμαστε ήσυχοι και πληγωμένοι με την κατάληξη που έχει κάθε τέτοια περίπτωση στη ζωή μας. Μέσα μας γίνεται μία παρέλαση τόσων σκέψεων: "Κι εάν δεν γουστάρει τους άντρες; εάν η κοπελιά δίπλα του είναι η κοπέλα του; γιατί της πιάνει το χέρι; αυτό κάτι πρέπει να σημαίνει! Εάν από την πολλή στέρηση έχουν αρχίσει οι παραισθήσεις και νομίζω πως με κοιτάει ενώ στην πραγματικότητα δεν μου έχει ρίξει ούτε μία ματιά; εάν κάνω κάποια κίνηση λες να με ξεφτιλίσει μπροστά σε όλους;" κι έτσι παραμένουμε αδρανείς, όπως πάντα. Αρκούμαστε λοιπόν σε αυτά που μπορεί να προσφέρει το ίντερνετ. Μπαίνουμε σε όλες αυτές τις ιστοσελίδες και βλέπουμε τόσα πολλά προφίλ που στο τέλος ζαλιζόμαστε από την απεραντοσύνη τους. Μερικές φορές προσπαθείς να πιάσεις κουβέντα με μερικούς από αυτούς τους άντρες που κυκλοφορούν σε τέτοιες ιστοσελίδες και τις περισσότερες φορές η έκβαση μιας τέτοιας προσπάθειας είναι τουλάχιστον απελπιστική. Γιατί μερικοί από αυτούς, ας μην πω οι περισσότεροι, δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να σου απαντήσουν. Βλέπεις, δεν ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις τους. Δεν έχεις μπράτσα, δεν πήρες ποτέ σου αναβολικά, δεν έχεις κάνει ακόμη αποτρίχωση ή το όριο ηλικίας σου είναι απαγορευτικό για τα γούστα του! Γιατί τελικά να έχουν έρθει έτσι τα πράγματα και να πρέπει να είμαστε περιορισμένοι σε εκείνα τα ίδια προφίλ που τόσο μας απογοητεύουν; πού πήγε άραγε το φλερτ; παρατηρώ επίσης και κάτι ακόμη σχετικά με το φλερτ. Κάποτε ακόμη και άνθρωποι με τις δικές μας σεξουαλικές προτιμήσεις φλέρταραν με τον καθιερωμένο τρόπο των straight, χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς. Υπάρχουν τόσες πολλές ρομαντικές (και ελληνικές μάλιστα!) αληθινές ιστορίες που ξεκίνησαν με ένα αθώο φλερτ μακρυά από τον υπολογιστή. Φλερτ με τον γνωστό μιας παλιάς φίλης, φλερτ με τον γείτονα από την απέναντι πολυκατοικία που σου έπιανε την κουβέντα για άσχετα πράγματα ώσπου πέσατε στο κρεβάτι κι από τότε είστε δέκα χρόνια μαζί, φλερτ με τον εντυπωσιακό πωλητή που σε ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που σε είδε στο μαγαζί όπου δούλευε. Όλα αυτά, όμως, γίνονταν παλιά. Τώρα, κυριαρχεί το απρόσωπο διαδίκτυο. Ακόμη κι όλα αυτά που μας εμποδίζουν από το να φλερτάρουμε με κάποιον, που συναντάμε στο δρόμο ή στην καφετέρια, έχουν τη γοητεία τους. Το καρδιοχτύπι της αβεβαιότητας, το αμήχανο συναίσθημα όταν ανταλλάσσεις τις πρώτες δειλές κουβέντες και τόσα άλλα. Όμως πλέον δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Όλα κρίνονται από την ταχύτητα της σύνδεσης του ίντερνετ που έχεις. Λένε πως το διαδίκτυο καταλύει τα σύνορα, τεχνητά και μη. Μήπως όμως στην περίπτωση του φλερτ (του ομοφυλοφιλικού φλερτ, για να μην ξεχνιόμαστε!) αντί να τα καταλύει τα ανυψώνει ακόμη πιο πολύ; ποιος τελικά σκότωσε το φλερτ που εμείς δικαιούμαστε; 

Λίγα Λόγια για Εμένα

Η Ελλάδα, είναι μία δύσκολη χώρα για να ζεις την καθημερινότητά σου σε αυτή. Είναι ένα βασίλειο προκαταλήψεων και ρατσισμού για πολλά θέματα κι εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής. Ειδικά όταν είσαι ένας ομοφυλόφιλος Έλληνας (και μάλιστα στην εφηβεία!) τότε τα πράγματα μπορεί να είναι ακόμη πιο δύσκολα για εσένα. Δημιούργησα αυτό το blog για να έρθω σε επαφή με άλλα άτομα σαν κι εμένα. Άτομα που βιώνουν καθημερινά την gay, bi ζωή και έρχονται σε αδιέξοδα. Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς, κι ακόμη περισσότερο είμαι ένας gay έφηβος. Και υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί σαν κι εμένα εκεί έξω, πέρα από μία οθόνη υπολογιστή, που σκέφτονται, βιώνουν, παίρνουν αποφάσεις και πολλές φορές πληγώνονται από την έκβαση αυτών. Θα χαρώ τόσο πολύ να έρθω σε επαφή με όλους εσάς, κι ακόμη περισσότερο θα χαρώ εάν δω πως αυτή μου η προσπάθεια έχει κάποια ανταπόκριση... Μέχρι την επόμενη ανάρτηση, που ελπίζω να γίνει σύντομα, εύχομαι να είστε πάντα καλά και υγιείς πάνω από όλα όμως, εύχομαι να δίνεται και να παίρνετε αγάπη...