Ζώντας στην επαρχία, οι ευκαιρίες μου για γνωριμίες με γκέι άτομα (είτε για παρέα, σεξ ή σχέση) είναι αναμενόμενο πως άνετα μπορούν να μετρηθούν στα δάχτυλα του ενός χεριού μου. Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες φάσεις της ανθρώπινης ζωής, όπου το άτομο έχει ωριμάσει και απομυθοποιεί το σεξ ως ένα βαθμό, ξέρω όμως με σιγουριά πως στην ζωή ενός γκέι άντρα που δεν έχει φτάσει ακόμα τα είκοσι, όπως συμβαίνει στη δική μου περίπτωση, το σεξ είναι ανάγκη πρωταρχική, όπως και άλλες πολλές σαν το νερό, τον ύπνο ή το φαγητό. Τακτικές δόσεις σεξ κρατάνε έναν νέο στη ζωή, κάνουν το μυαλό του να ξεθολώνει και να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα με περισσότερο κέφι.
Αυτά σκεφτόμουν όταν πριν από λίγο καιρό ένας άντρας της περιοχής μου με πλησίασε σε σάητ γκέι γνωριμιών και κανονίσαμε να βρεθούμε. Δεν ήταν αυτό που κάποιος θα ονόμαζε ως ο τέλειος γκόμενος, δεν περπατούσε στον δρόμο κάνοντας κεφάλια να στραφούν πάνω του στο πέρασμά του, αλλά είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές και είχα ήδη καταλάβει πως είχε το περίφημο "κάτι" το οποίο, εμένα τουλάχιστον, με διέγειρε. Χάρηκα πολύ που θα τον έβλεπα. Άλλωστε είχα συνειδητοποιήσει ιδίοις όμασι (και στόμασι!) ότι ήταν έμπειρος στο σεξ και θα μπορούσε να μου προσφέρει την πολυπόθητη ηδονή που τρέφει τα νιάτα και τα ανανεώνει. Είχε ήδη μεσολαβήσει ένα υπολογίσιμο διάστημα κατά το οποίο δεν είχα κάνει κάτι ερωτικό, και η σκέψη πως θα τον συναντούσα έκανε τα πόδια μου να τρέμουν. "Επιτέλους, θα κάνω σεξ!" έλεγα και ξανά έλεγα στον εαυτό μου μόλις η επικείμενη συνάντησή μας οριστικοποιήθηκε.
Όπως προανέφερα, δυστυχώς ή ευτυχώς, η μικρή μου πόλη κάθε άλλο παρά θεωρείται ιδανικό μέρος για γνωριμίες ομοφυλοφιλικού χαρακτήρα, όπως και οι περισσότερες ελληνικές πόλεις που απέχουν από τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Κανονίσαμε να βρεθούμε στις οχτώ και μισή, η ώρα ήταν ήδη επτά και ήθελα τουλάχιστον μισή ώρα για να φτάσω στο σπίτι του με τα πόδια. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να ετοιμαστώ όσο το δυνατόν πιο αστραπιαία. Έκανα στα γρήγορα ένα μπάνιο, ετοιμάστηκα σε άλλους τομείς για τη σεξουαλική πράξη που πλησίαζε (όποιος έχει παθητικές γνωριμίες καταλαβαίνει τι εννοώ) και ντύθηκα. Ήταν οχτώ ακριβώς όταν λέγοντας μία δικαιολογία στους γονείς μου έβγαινα από το σπίτι μου και έπαιρνα το δρόμο για το δικό του. Περπατώντας η αγωνία μου κορυφωνόταν, ανυπομονούσα αλλά παράλληλα ένιωθα ένα απροσδιόριστο άγχος λες και περνώντας το κατώφλι του σπιτιού του θα με περίμενε κάποια εξέταση στην οποία πιθανότατα θα αποτύγχανα. Έφτασα κάτω από την πολυκατοικία του πέντε λεπτά νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα. Είχα καιρό να τον συναντήσω και δεν θυμόμουν σε ποιο διαμέρισμα έμενε, είχαμε συνεννοηθεί λοιπόν να κατέβει εκείνος στην είσοδο και να ανέβουμε μαζί. Και να τος ο εν λόγω κύριος, στην ώρα του, να κατεβαίνει τα σκαλιά της πολυκατοικίας που οδηγούσαν στην είσοδο. Για να μην δώσουμε στόχο άρχισε να ανεβαίνει πρώτος τα σκαλιά κι εγώ ακολουθούσα.
Κάτι δεν μου άρεσε. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές που είχαμε βρεθεί (τρεις για την ακρίβεια) εκείνη την φορά μιλούσε στο τηλέφωνο και δεν μου έδινε σημασία. Δεν με χαιρέτισε καν. Κλείνοντας την πόρτα του διαμερίσματός του μπορούσα πλέον να τον ακούσω καθαρά: έδινε σε κάποιον οδηγίες για το σπίτι του. Επομένως, κάποιον περίμενε χωρίς εμένα να μου έχει δώσει κάποιο στοιχείο. Καθόμασταν όρθιοι αντικριστά στο χολ της εισόδου. Σε λίγα λεπτά το τηλεφώνημά του έλαβε τέλος και με κοίταξε. "Περιμένεις κάποιον;" τον ρώτησα. Και ναι, όντως εν αγνοία μου περίμενε κάποιον. Στο ίδιο σάητ που μιλήσαμε είχε γνωρίσει και έναν τριαντάρη και τον είχε προσκαλέσει (χωρίς εγώ να το γνωρίζω, το τονίζω αυτό) στο ραντεβού μας. "Θέλω να φύγω, δεν κάνω τρίο." Του αποκρίθηκα, και έλεγα την αλήθεια. Δεν έχω κάνει ακόμα τρίο, κι όταν κάποια στιγμή κάνω, θέλω να είναι απόρροια της δικής μου επιλογής και όχι επιβεβλημένη από κάποιον άλλο. Θύμωσα, δεν το κρύβω. Εδώ και μήνες τον πίεζα να βρεθούμε και εκείνος με διάφορες δικαιολογίες το απέφευγε. Τώρα που είχε έρθει η δική μου στιγμή ήθελε να την χαλάσει, φέρνοντας κι έναν άγνωστο τρίτο με τον οποίο εγώ ίσως να μην ταίριαζα. "Κάθισε. Μπορεί να σου αρέσει αυτός και να μην θες να κάνεις κάτι με εμένα." μου είπε και εγώ σώπασα αν και μέσα μου εξακολουθούσα να βράζω.
Δεν πέρασαν παρά ελάχιστες στιγμές όταν άκουσα βήματα στη σκάλα. Το κουδούνι χτύπησε και ο μυστηριώδης τρίτος μπήκε στο σπίτι. Ήταν όντως στα τριάντα και κάτι, με λίγα κοντοκουρεμένα μαλλιά, κανονικό σωματότυπο και από τα δυο του χέρια το ένα καλύπτονταν εξολοκλήρου με τατουάζ. Προφανώς δεν γνώριζε ούτε εκείνος για την ύπαρξή μου και βλέποντάς με στον χώρο τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν αγχωμένα. Καθίσαμε και οι τρεις στο μικρό σαλόνι, εγώ πάνω σε μία άβολη καρέκλα, και άρχισαν οι διαπραγματεύσεις. Φαινόταν κι εκείνος χαμένος από την παρουσία μου και δεν τον αδικούσα, το ίδιο έπαθα κι εγώ. "Θέλετε να το κάνουμε και οι τρεις;" ρώτησε ο οικοδεσπότης. "Εγώ με τον μικρό δεν κάνω σεξ! Αν θες πήγαινε μαζί του μέσα κι εγώ θα περιμένω εδώ." δήλωσε με θέρμη ο τριανταπεντάρης. Ένιωσα σαν πελάτης πορνείου που καταλαμβάνει την κρεβατοκάμαρα του χώρου για περιορισμένο χρόνο κάνοντας σεξ με τον... πόρνο ενώ στο διπλανό δωμάτιο ο επόμενος πελάτης περίμενε υπομονετικά την σειρά του. Παρά την πρότασή του, από το ύφος του κατάλαβα πως δεν ήταν ευχαριστημένος από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν με απογοήτευσε η απροθυμία του για τρίο, κι εγώ την ίδια απροθυμία ένιωθα αλλά για διαφορετικούς λόγους. Δεν ήταν άσχημος, ήταν ένας ελκυστικός άντρας. Αυτό που με απωθούσε από εκείνον ήταν η παγίδα που μας έστησε ο κοινός διαδικτυακός μας "φίλος". "Δεν θέλω να κάνω τρίο." επανέλαβα για δεύτερη φορά εκείνο το απόγευμα, αυτή τη φορά μπροστά στον άλλο καλεσμένο. Είμαι άνθρωπος που απολαμβάνει τις εκπλήξεις αλλά τέτοιου είδους εκπλήξεις τις απεχθάνομαι. "Ε τότε λοιπόν..." άρχισε να λέει ο οικοδεσπότης και με τα μάτια τους καρφωμένα πάνω μου κατάλαβα πως ήμουν ανεπιθύμητος στον χώρο. "Ωραία λοιπόν." είπα απλά και σηκώθηκα από την πλαστική καρέκλα που ήδη είχε αρχίσει να κάνει το σώμα μου να πονάει. Σηκώθηκε για να με οδηγήσει στην εξώπορτα. "Δεν χρειάζεται." του είπα απλά, και νιώθωντάς τον να με πλησιάζει από πίσω επιτάχυνα τα βήματά μου, άνοιξα την πόρτα του διαμερίσματος και ξεχύθηκα στην σκάλα.
Πριν καν φτάσω στην είσοδο της πολυκατοικίας ένα δάκρυ άρχισε να κυλάει από τα μάτια μου στο πρόσωπό μου. Δεν ήταν το δάκρυ της ερωτικής απογοήτευσης ήξερα όμως πως ήταν το δάκρυ της αδικίας. Αισθανόμουν αδικημένος ενώ η πίκρα του θυμού ανέβαινε σταδιακά στα χείλη μου. Δεν έκλαψα, μόνο δάκρυσα.
Κατάλαβα τα κίνητρα της απόφασής του λίγο αργότερα, καθώς έφτανα στο σπίτι μου: ήθελε να με ταπεινώσει. Είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές και από τον τρόπο που μου μιλούσε διαδικτυακά είχα αντιληφθεί πως του άρεσε να έχει το πάνω χέρι στις αποφάσεις. Δεν θα μου ζητούσε ποτέ να πάω στο σπίτι του. Ήξερε, προφανώς, πως υπήρχαν πολλοί πρόθυμοι να κάνουν σεξ μαζί του. Εγώ ήμουν αυτός που πάντοτε επέμενε να βρεθούμε και τις περισσότερες φορές η απάντηση που έπαιρνα ήταν αρνητική. Από τον τρόπο που με κοίταξε όταν απαίτησε την αποχώρησή μου από το σπίτι του για να κάνει σεξ με τον... απρόσμενο καλεσμένο του, διέκρινα μία ανυπομονησία να φύγω, καμία απολύτως ένδειξη μεταμέλειας για το γεγονός ότι ετοιμάστηκα και περπάτησα τόσο δρόμο από το σπίτι μου για να τον συναντήσω μόνο και μόνο για να φύγω άπραγος. Στόχος του ήταν η ταπείνωση μου, ήθελε να με δει να φεύγω από το σπίτι του πληγωμένος από την απόρριψη. Εκείνο τον καιρό μάλιστα είχα σοβαρό πρόβλημα αυτοπεποίθησης (το οποίο σταδιακά θα ξεθωριάσει, έχει ήδη δρομολογηθεί αυτό) και η αδιαφορία που ένιωσα εκείνη την νύχτα, το γεγονός ότι προτίμησε τον άλλον αντί για εμένα, με πλήγωσε.
Δεν μπορώ να μαντέψω για ποιο λόγο επιθυμούσε την ταπείνωσή μου, αλλά έχοντας γνωρίσει αρκετούς γκέι άντρες έχω πια συνειδητοποιήσει ότι οι περισσότεροι είναι νάρκισσοι και απολαμβάνουν να βλέπουν τον ερωτικό τους σύντροφο να πονάει εξαιτίας τους. Αυτή η πλεονεκτική θέση τους χαρίζει μία δύναμη, μία εξουσία στον άλλον.
Από εκείνη την ημέρα δεν μιλήσαμε ποτέ ξανά. Ούτε εγώ ο ίδιος επεδίωξα κάποια επαφή, έπαψα να τον κυνηγάω. Θα θυμάμαι για πολύ καιρό τις ηδονικές στιγμές που πέρασα τις λίγες φορές που επισκέφτηκα το μικρό του διαμέρισμα όμως πλέον είμαι σίγουρος πως αυτές τις στιγμές της απόλαυσης θα σκιάζει η ανάμνηση μιας συμπεριφοράς του που δεν άξιζα. Δεν θα τον συναντήσω ποτέ ξανά, αυτή είναι η απόφασή μου και δεν την ανακαλώ γιατί έμαθα πια πως η αξιοπρέπειά μου βρίσκεται πάνω από έναν καλό εραστή.
Αυτά σκεφτόμουν όταν πριν από λίγο καιρό ένας άντρας της περιοχής μου με πλησίασε σε σάητ γκέι γνωριμιών και κανονίσαμε να βρεθούμε. Δεν ήταν αυτό που κάποιος θα ονόμαζε ως ο τέλειος γκόμενος, δεν περπατούσε στον δρόμο κάνοντας κεφάλια να στραφούν πάνω του στο πέρασμά του, αλλά είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές και είχα ήδη καταλάβει πως είχε το περίφημο "κάτι" το οποίο, εμένα τουλάχιστον, με διέγειρε. Χάρηκα πολύ που θα τον έβλεπα. Άλλωστε είχα συνειδητοποιήσει ιδίοις όμασι (και στόμασι!) ότι ήταν έμπειρος στο σεξ και θα μπορούσε να μου προσφέρει την πολυπόθητη ηδονή που τρέφει τα νιάτα και τα ανανεώνει. Είχε ήδη μεσολαβήσει ένα υπολογίσιμο διάστημα κατά το οποίο δεν είχα κάνει κάτι ερωτικό, και η σκέψη πως θα τον συναντούσα έκανε τα πόδια μου να τρέμουν. "Επιτέλους, θα κάνω σεξ!" έλεγα και ξανά έλεγα στον εαυτό μου μόλις η επικείμενη συνάντησή μας οριστικοποιήθηκε.
Όπως προανέφερα, δυστυχώς ή ευτυχώς, η μικρή μου πόλη κάθε άλλο παρά θεωρείται ιδανικό μέρος για γνωριμίες ομοφυλοφιλικού χαρακτήρα, όπως και οι περισσότερες ελληνικές πόλεις που απέχουν από τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Κανονίσαμε να βρεθούμε στις οχτώ και μισή, η ώρα ήταν ήδη επτά και ήθελα τουλάχιστον μισή ώρα για να φτάσω στο σπίτι του με τα πόδια. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να ετοιμαστώ όσο το δυνατόν πιο αστραπιαία. Έκανα στα γρήγορα ένα μπάνιο, ετοιμάστηκα σε άλλους τομείς για τη σεξουαλική πράξη που πλησίαζε (όποιος έχει παθητικές γνωριμίες καταλαβαίνει τι εννοώ) και ντύθηκα. Ήταν οχτώ ακριβώς όταν λέγοντας μία δικαιολογία στους γονείς μου έβγαινα από το σπίτι μου και έπαιρνα το δρόμο για το δικό του. Περπατώντας η αγωνία μου κορυφωνόταν, ανυπομονούσα αλλά παράλληλα ένιωθα ένα απροσδιόριστο άγχος λες και περνώντας το κατώφλι του σπιτιού του θα με περίμενε κάποια εξέταση στην οποία πιθανότατα θα αποτύγχανα. Έφτασα κάτω από την πολυκατοικία του πέντε λεπτά νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα. Είχα καιρό να τον συναντήσω και δεν θυμόμουν σε ποιο διαμέρισμα έμενε, είχαμε συνεννοηθεί λοιπόν να κατέβει εκείνος στην είσοδο και να ανέβουμε μαζί. Και να τος ο εν λόγω κύριος, στην ώρα του, να κατεβαίνει τα σκαλιά της πολυκατοικίας που οδηγούσαν στην είσοδο. Για να μην δώσουμε στόχο άρχισε να ανεβαίνει πρώτος τα σκαλιά κι εγώ ακολουθούσα.
Κάτι δεν μου άρεσε. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές που είχαμε βρεθεί (τρεις για την ακρίβεια) εκείνη την φορά μιλούσε στο τηλέφωνο και δεν μου έδινε σημασία. Δεν με χαιρέτισε καν. Κλείνοντας την πόρτα του διαμερίσματός του μπορούσα πλέον να τον ακούσω καθαρά: έδινε σε κάποιον οδηγίες για το σπίτι του. Επομένως, κάποιον περίμενε χωρίς εμένα να μου έχει δώσει κάποιο στοιχείο. Καθόμασταν όρθιοι αντικριστά στο χολ της εισόδου. Σε λίγα λεπτά το τηλεφώνημά του έλαβε τέλος και με κοίταξε. "Περιμένεις κάποιον;" τον ρώτησα. Και ναι, όντως εν αγνοία μου περίμενε κάποιον. Στο ίδιο σάητ που μιλήσαμε είχε γνωρίσει και έναν τριαντάρη και τον είχε προσκαλέσει (χωρίς εγώ να το γνωρίζω, το τονίζω αυτό) στο ραντεβού μας. "Θέλω να φύγω, δεν κάνω τρίο." Του αποκρίθηκα, και έλεγα την αλήθεια. Δεν έχω κάνει ακόμα τρίο, κι όταν κάποια στιγμή κάνω, θέλω να είναι απόρροια της δικής μου επιλογής και όχι επιβεβλημένη από κάποιον άλλο. Θύμωσα, δεν το κρύβω. Εδώ και μήνες τον πίεζα να βρεθούμε και εκείνος με διάφορες δικαιολογίες το απέφευγε. Τώρα που είχε έρθει η δική μου στιγμή ήθελε να την χαλάσει, φέρνοντας κι έναν άγνωστο τρίτο με τον οποίο εγώ ίσως να μην ταίριαζα. "Κάθισε. Μπορεί να σου αρέσει αυτός και να μην θες να κάνεις κάτι με εμένα." μου είπε και εγώ σώπασα αν και μέσα μου εξακολουθούσα να βράζω.
Δεν πέρασαν παρά ελάχιστες στιγμές όταν άκουσα βήματα στη σκάλα. Το κουδούνι χτύπησε και ο μυστηριώδης τρίτος μπήκε στο σπίτι. Ήταν όντως στα τριάντα και κάτι, με λίγα κοντοκουρεμένα μαλλιά, κανονικό σωματότυπο και από τα δυο του χέρια το ένα καλύπτονταν εξολοκλήρου με τατουάζ. Προφανώς δεν γνώριζε ούτε εκείνος για την ύπαρξή μου και βλέποντάς με στον χώρο τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν αγχωμένα. Καθίσαμε και οι τρεις στο μικρό σαλόνι, εγώ πάνω σε μία άβολη καρέκλα, και άρχισαν οι διαπραγματεύσεις. Φαινόταν κι εκείνος χαμένος από την παρουσία μου και δεν τον αδικούσα, το ίδιο έπαθα κι εγώ. "Θέλετε να το κάνουμε και οι τρεις;" ρώτησε ο οικοδεσπότης. "Εγώ με τον μικρό δεν κάνω σεξ! Αν θες πήγαινε μαζί του μέσα κι εγώ θα περιμένω εδώ." δήλωσε με θέρμη ο τριανταπεντάρης. Ένιωσα σαν πελάτης πορνείου που καταλαμβάνει την κρεβατοκάμαρα του χώρου για περιορισμένο χρόνο κάνοντας σεξ με τον... πόρνο ενώ στο διπλανό δωμάτιο ο επόμενος πελάτης περίμενε υπομονετικά την σειρά του. Παρά την πρότασή του, από το ύφος του κατάλαβα πως δεν ήταν ευχαριστημένος από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν με απογοήτευσε η απροθυμία του για τρίο, κι εγώ την ίδια απροθυμία ένιωθα αλλά για διαφορετικούς λόγους. Δεν ήταν άσχημος, ήταν ένας ελκυστικός άντρας. Αυτό που με απωθούσε από εκείνον ήταν η παγίδα που μας έστησε ο κοινός διαδικτυακός μας "φίλος". "Δεν θέλω να κάνω τρίο." επανέλαβα για δεύτερη φορά εκείνο το απόγευμα, αυτή τη φορά μπροστά στον άλλο καλεσμένο. Είμαι άνθρωπος που απολαμβάνει τις εκπλήξεις αλλά τέτοιου είδους εκπλήξεις τις απεχθάνομαι. "Ε τότε λοιπόν..." άρχισε να λέει ο οικοδεσπότης και με τα μάτια τους καρφωμένα πάνω μου κατάλαβα πως ήμουν ανεπιθύμητος στον χώρο. "Ωραία λοιπόν." είπα απλά και σηκώθηκα από την πλαστική καρέκλα που ήδη είχε αρχίσει να κάνει το σώμα μου να πονάει. Σηκώθηκε για να με οδηγήσει στην εξώπορτα. "Δεν χρειάζεται." του είπα απλά, και νιώθωντάς τον να με πλησιάζει από πίσω επιτάχυνα τα βήματά μου, άνοιξα την πόρτα του διαμερίσματος και ξεχύθηκα στην σκάλα.
Πριν καν φτάσω στην είσοδο της πολυκατοικίας ένα δάκρυ άρχισε να κυλάει από τα μάτια μου στο πρόσωπό μου. Δεν ήταν το δάκρυ της ερωτικής απογοήτευσης ήξερα όμως πως ήταν το δάκρυ της αδικίας. Αισθανόμουν αδικημένος ενώ η πίκρα του θυμού ανέβαινε σταδιακά στα χείλη μου. Δεν έκλαψα, μόνο δάκρυσα.
Κατάλαβα τα κίνητρα της απόφασής του λίγο αργότερα, καθώς έφτανα στο σπίτι μου: ήθελε να με ταπεινώσει. Είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές και από τον τρόπο που μου μιλούσε διαδικτυακά είχα αντιληφθεί πως του άρεσε να έχει το πάνω χέρι στις αποφάσεις. Δεν θα μου ζητούσε ποτέ να πάω στο σπίτι του. Ήξερε, προφανώς, πως υπήρχαν πολλοί πρόθυμοι να κάνουν σεξ μαζί του. Εγώ ήμουν αυτός που πάντοτε επέμενε να βρεθούμε και τις περισσότερες φορές η απάντηση που έπαιρνα ήταν αρνητική. Από τον τρόπο που με κοίταξε όταν απαίτησε την αποχώρησή μου από το σπίτι του για να κάνει σεξ με τον... απρόσμενο καλεσμένο του, διέκρινα μία ανυπομονησία να φύγω, καμία απολύτως ένδειξη μεταμέλειας για το γεγονός ότι ετοιμάστηκα και περπάτησα τόσο δρόμο από το σπίτι μου για να τον συναντήσω μόνο και μόνο για να φύγω άπραγος. Στόχος του ήταν η ταπείνωση μου, ήθελε να με δει να φεύγω από το σπίτι του πληγωμένος από την απόρριψη. Εκείνο τον καιρό μάλιστα είχα σοβαρό πρόβλημα αυτοπεποίθησης (το οποίο σταδιακά θα ξεθωριάσει, έχει ήδη δρομολογηθεί αυτό) και η αδιαφορία που ένιωσα εκείνη την νύχτα, το γεγονός ότι προτίμησε τον άλλον αντί για εμένα, με πλήγωσε.
Δεν μπορώ να μαντέψω για ποιο λόγο επιθυμούσε την ταπείνωσή μου, αλλά έχοντας γνωρίσει αρκετούς γκέι άντρες έχω πια συνειδητοποιήσει ότι οι περισσότεροι είναι νάρκισσοι και απολαμβάνουν να βλέπουν τον ερωτικό τους σύντροφο να πονάει εξαιτίας τους. Αυτή η πλεονεκτική θέση τους χαρίζει μία δύναμη, μία εξουσία στον άλλον.
Από εκείνη την ημέρα δεν μιλήσαμε ποτέ ξανά. Ούτε εγώ ο ίδιος επεδίωξα κάποια επαφή, έπαψα να τον κυνηγάω. Θα θυμάμαι για πολύ καιρό τις ηδονικές στιγμές που πέρασα τις λίγες φορές που επισκέφτηκα το μικρό του διαμέρισμα όμως πλέον είμαι σίγουρος πως αυτές τις στιγμές της απόλαυσης θα σκιάζει η ανάμνηση μιας συμπεριφοράς του που δεν άξιζα. Δεν θα τον συναντήσω ποτέ ξανά, αυτή είναι η απόφασή μου και δεν την ανακαλώ γιατί έμαθα πια πως η αξιοπρέπειά μου βρίσκεται πάνω από έναν καλό εραστή.
