Το πένθος μιας χαμένης αγάπης

          Κάθομαι στο σκούρο καφέ, στο χρώμα του ξύλου, γραφείο του δωματίου μου και σκέφτομαι. Πόσο γρήγορα μπορεί η αγάπη να μετατραπεί σε δυστυχία; Πέρυσι, τέτοια εποχή, τέτοια ημέρα, αυτή την ώρα και στα ίδια δευτερόλεπτα ήμουν ευτυχισμένος, έλαμπα κι ένιωθα ερωτευμένος. Ένα χρόνο αργότερα, φέτος, αυτή την εποχή, αυτή την ημέρα, αυτή την ώρα και στα ίδια δευτερόλεπτα πιστεύω πως είμαι και πάλι ευτυχισμένος, λάμπω αλλά δεν είσαι στο πλευρό μου, τώρα πια είμαι μόνος. Όχι, δεν νιώθω μοναξιά, απλά δεν αγκαλιάζω κανέναν άλλον παρά μόνο τον έαυτό μου.                     Οι μέρες, άρχισαν ήδη να μετράνε αντίστροφα και σε λίγο καιρό ένας χρόνος θα συμπληρωθεί από την μέρα που πέθανε η αγάπη μας. Πόσο έκλαψα τότε άραγε; πόσες σταγόνες απαίτησαν την έξοδό τους από το στρογγυλό των ματιών μου; "Είναι καλύτερα να χωρίσουμε." μου είπες απλά σε ένα απρόσωπο μήνυμα και εγώ είχα συμφωνήσει μαζί σου, χωρίς πολλή σκέψη. Ήμασταν σχεδόν μισό χρόνο μαζί, και έστω από απόσταση, η σχέση μας είχε αντέξει και είχε εδραιωθεί μέσα μας, ή καλύτερα, μέσα μου ή ίσως μόνο μέσα μου.

          Εκείνο το πρώτο βράδυ μετά τον χωρισμό που δεν σου είπα καληνύχτα για πρώτη φορά ύστερα από πολλούς μήνες, θυμάμαι πως έκατσα στην άκρη του κρεβατιού μου και δάκρυσα για λίγο στο σκοτάδι, όμως δεν έκλαψα. Στεκόμουν στο έδαφος της μοναξιάς μου και το βάρος του χωρισμού δεν είχε πέσει ακόμα πάνω μου, εγώ απλά έχασκα αγναντεύοντάς το από τον ουρανό της ψυχής μου να προσγειώνεται ανώμαλα, αλλά αργά, καταπάνω μου έτοιμο να με κατασπαράξει όταν σε λίγο θα με άγγιζε. Μία βδομάδα αργότερα, ήταν νύχτα και πάλι, όταν θέλησα να ακούσω την φωνή σου. Χωρίς να το σκεφτώ, με το κορμί μου να κλυδωνίζεται από την ένταση των συναισθημάτων, πάτησα το πράσινο κουμπί και η κλήση άρχισε. Μου απάντησες, μιλήσαμε αόριστα για λίγο. Αυτό που έτρεφε τις σκέψεις μου εδώ και μια βδομάδα, από το αντίο του χωρισμού, άρχισε να παίρνει σχήμα και μορφή μπροστά στο στόμα μου, έτοιμο να με αναγκάσει να το ξεστομίσω στο ακουστικό του τηλεφώνου. "Δεν έχω καταλάβει..." ψέλισσα και έπειτα συνέχισα με μία ανάσα, παίρνοντας την φράση που έπρεπε να ειπωθεί από το μηδέν "Θέλω να μου εξηγήσεις, τον λόγο που χωρίσαμε." σώπασες για λίγο κι εγώ έμεινα να μετράω τους παλμούς τις καρδιάς μου να αντηχούν στα αυτιά μου, υπενθυμίζοντάς μου, παρά τις αμφιβολίες μου, πως ζούσα ακόμα. Άκουσα την φωνή σου να μιλά και μαζί άκουσα με υπομονή τις δικαιολογίες σου. Καμία σου απάντηση δεν γέμισε το κενό μου, καμιά σου λέξη δεν με έκανε να πιστέψω, κι εγώ ο ίδιος, πως ναι ζούσα ακόμα, πως δεν είχα ξεχάσει απλώς να κλείσω τα μάτια μου και να σταματήσω να αναπνέω. Οι λόγοι σου ήταν πολύ προσωπικοί, πολύ "δικοί" σου, και από τα λόγια σου κατάλαβα πως εγώ δεν χωρούσα μέσα σε αυτούς. Στην απόφασή σου να φύγεις δεν μέτρησες την δική μου καρδιά, δεν σκέφτηκες το πένθος μου. 

          Μου μίλησες βιαστικά εκείνο το βράδυ λες κι ήμουν υποχρέωση που έπρεπε να τακτοποιηθεί κι έπειτα με γρήγορες, χειρουργικές κινήσεις να κλειδωθεί στο συρτάρι του παρελθόντος σου. Όσες φορές μου είπες "σ'αγαπώ", όσες φορές το πίστεψα άρχισαν να λιώνουν κάτω από το δέρμα μου, μέσα μου, και μαζί τους έλιωνε και η ελπίδα πως θα χαμογελούσα και πάλι βλέποντας τα παιχνιδιάρικα μάτια σου να μου χαμογελούν ξέγνοιαστα. Σταμάτησες εσύ την συνομιλία μας λίγα, ελάχιστα λεπτά αργότερα. Η φωνή σου σταμάτησε να αντηχεί μέσα από την άψυχη συσκευή και τότε η λάμψη της επίγνωσης του χωρισμού τύφλωσε το μυαλό μου. Για πρώτη φορά, μετά από μία εβδομάδα, κατάλαβα πως το αντίο σου ήταν οριστικό. Είχαμε χωρίσει. 

          Πόσο ειρωνικά μου φάνηκαν εκείνη την στιγμή τα χαμόγελά μας στις φωτογραφίες μας. Σε μία από αυτές, εσύ κοιτούσες τον φακό κι εγώ απαλά σου φιλούσα το μάγουλο. Το φιλί του Ιούδα αντιστράφηκε. Μπορεί εγώ να ήμουν εκείνος που φιλούσα το μάγουλό σου στη φωτογραφία, αλλά εσύ υπήρξες εκείνος που φίλησε το δικό μου αόρατα χωρίς να το καταλάβω. Δεν πρόλαβα εγώ να σε προδώσω, δεν το θέλησα ποτέ μου. Η δική σου όμως προδοσία αγνόησε όλες τις υποσχέσεις με αφοπλιστική ταχύτητα. Μια τραγική ειρωνεία εκείνο το φιλί. 

          Είναι πραγματικά αστείο, αλλά εκείνο που πραγματικά φοβήθηκα μετά από εκείνο το τηλεφώνημα, όταν το φορτίο του χωρισμού έφτασε τελικά στον προορισμό του και με πλάκωσε ακινητοποιώντας το περίγραμμά μου στο βουνό της μοναξιάς, δεν ήταν το μετά, δεν ήταν τα δάχτυλά σου που ποτέ ξανά δεν θα τα ένιωθα να με αγγίζουν. Εκείνο που με τρόμαξε ήταν η ρουτίνα. Δεν θα ξυπνούσα ποτέ ξανά λέγοντάς σου "σ'αγαπώ", δεν θα σου τηλεφωνούσα ποτέ ξανά για να σε ακούσω με εκείνο το χαρακτηριστικά παιδιάστικο πείσμα σου να παραπονιέσαι για ηλίθιες αφορμές, δεν θα προσπαθούσα ποτέ ξανά να καταλάβω και να δώσω λύση στα προβλήματά σου. Δεν, δεν, δεν. Η καθημερινότητά μου έμεινε κενή, όλες τις συνήθειες που απέκτησα κοντά σου, όλες εκείνες τις μικρές στιγμές μας, έπρεπε να τις διαγράψω από την ζωή μου, έπρεπε να τις λησμονήσω και μαζί τους να λησμονήσω κι εσένα. 

          Έκλαψα πολύ εκείνο το βράδυ, δεν δάκρυσα απλώς όπως την πρώτη νύχτα μετά τον χωρισμό, αλλά αντιθέτως έκλαψα. Το αρχικό σοκ της απώλειας ξεθόλωσε από την όρασή μου και οι λιγοστές λέξεις που ανταλλάξαμε στο τηλέφωνο σηματοδότησαν την μακρά περίοδο του πένθους. Ντύθηκα τα μαύρα της καρδιάς μου και συνέχισα να ζω, προσπαθώντας να αγνοήσω τις κραυγές της ψυχής μου που κάθε νύχτα, στο άδειο μου κρεβάτι, αναζητούσαν το άγγιγμά σου. 

          Η αγάπη μας είχε πεθάνει. Προτίμησες, για τους δικούς σου λόγους, να την χαϊδέψεις στην αρχή με τα ίδια δάχτυλα που άγγιξες κι εμένα κι έπειτα σε μια αποκλειστικά δική σου παρόρμηση θέλησες με επιμονή να τα τυλίξεις γύρω από το λαιμό της και να την πνίξεις, να την σκοτώσεις. Μαζί της όμως, χωρίς εσύ να το γνωρίζεις, έπνιξες με έκεινα τα ίδια δάχτυλα και ένα μικρό κομμάτι που κάποτε ζούσε μέσα μου...

Το ατυχές τρίο (και εγώ απέξω!)

          Ζώντας στην επαρχία, οι ευκαιρίες μου για γνωριμίες με γκέι άτομα (είτε για παρέα, σεξ ή σχέση) είναι αναμενόμενο πως άνετα μπορούν να μετρηθούν στα δάχτυλα του ενός χεριού μου. Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες φάσεις της ανθρώπινης ζωής, όπου το άτομο έχει ωριμάσει και απομυθοποιεί το σεξ ως ένα βαθμό, ξέρω όμως με σιγουριά πως στην ζωή ενός γκέι άντρα που δεν έχει φτάσει ακόμα τα είκοσι, όπως συμβαίνει στη δική μου περίπτωση, το σεξ είναι ανάγκη πρωταρχική, όπως και άλλες πολλές σαν το νερό, τον ύπνο ή το φαγητό. Τακτικές δόσεις σεξ κρατάνε έναν νέο στη ζωή, κάνουν το μυαλό του να ξεθολώνει και να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα με περισσότερο κέφι.
          Αυτά σκεφτόμουν όταν πριν από λίγο καιρό ένας άντρας της περιοχής μου με πλησίασε σε σάητ γκέι γνωριμιών και κανονίσαμε να βρεθούμε. Δεν ήταν αυτό που κάποιος θα ονόμαζε ως ο τέλειος γκόμενος, δεν περπατούσε στον δρόμο κάνοντας κεφάλια να στραφούν πάνω του στο πέρασμά του, αλλά είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές και είχα ήδη καταλάβει πως είχε το περίφημο "κάτι" το οποίο, εμένα τουλάχιστον, με διέγειρε. Χάρηκα πολύ που θα τον έβλεπα. Άλλωστε είχα συνειδητοποιήσει ιδίοις όμασι (και στόμασι!) ότι ήταν έμπειρος στο σεξ και θα μπορούσε να μου προσφέρει την πολυπόθητη ηδονή που τρέφει τα νιάτα και τα ανανεώνει. Είχε ήδη μεσολαβήσει ένα υπολογίσιμο διάστημα κατά το οποίο δεν είχα κάνει κάτι ερωτικό, και η σκέψη πως θα τον συναντούσα έκανε τα πόδια μου να τρέμουν. "Επιτέλους, θα κάνω σεξ!" έλεγα και ξανά έλεγα στον εαυτό μου μόλις η επικείμενη συνάντησή μας οριστικοποιήθηκε.
           Όπως προανέφερα, δυστυχώς ή ευτυχώς, η μικρή μου πόλη κάθε άλλο παρά θεωρείται ιδανικό μέρος για γνωριμίες ομοφυλοφιλικού χαρακτήρα, όπως και οι περισσότερες ελληνικές πόλεις που απέχουν από τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Κανονίσαμε να βρεθούμε στις οχτώ και μισή, η ώρα ήταν ήδη επτά και ήθελα τουλάχιστον μισή ώρα για να φτάσω στο σπίτι του με τα πόδια. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να ετοιμαστώ όσο το δυνατόν πιο αστραπιαία. Έκανα στα γρήγορα ένα μπάνιο, ετοιμάστηκα σε άλλους τομείς για τη σεξουαλική πράξη που πλησίαζε (όποιος έχει παθητικές γνωριμίες καταλαβαίνει τι εννοώ) και ντύθηκα. Ήταν οχτώ ακριβώς όταν λέγοντας μία δικαιολογία στους γονείς μου έβγαινα από το σπίτι μου και έπαιρνα το δρόμο για το δικό του. Περπατώντας η αγωνία μου κορυφωνόταν, ανυπομονούσα αλλά παράλληλα ένιωθα ένα απροσδιόριστο άγχος λες και περνώντας το κατώφλι του σπιτιού του θα με περίμενε κάποια εξέταση στην οποία πιθανότατα θα αποτύγχανα. Έφτασα κάτω από την πολυκατοικία του πέντε λεπτά νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα. Είχα καιρό να τον συναντήσω και δεν θυμόμουν σε ποιο διαμέρισμα έμενε, είχαμε συνεννοηθεί λοιπόν να κατέβει εκείνος στην είσοδο και να ανέβουμε μαζί. Και να τος ο εν λόγω κύριος, στην ώρα του, να κατεβαίνει τα σκαλιά της πολυκατοικίας που οδηγούσαν στην είσοδο. Για να μην δώσουμε στόχο άρχισε να ανεβαίνει πρώτος τα σκαλιά κι εγώ ακολουθούσα.
          Κάτι δεν μου άρεσε. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές που είχαμε βρεθεί (τρεις για την ακρίβεια) εκείνη την φορά μιλούσε στο τηλέφωνο και δεν μου έδινε σημασία. Δεν με χαιρέτισε καν. Κλείνοντας την πόρτα του διαμερίσματός του μπορούσα πλέον να τον ακούσω καθαρά: έδινε σε κάποιον οδηγίες για το σπίτι του. Επομένως, κάποιον περίμενε χωρίς εμένα να μου έχει δώσει κάποιο στοιχείο. Καθόμασταν όρθιοι αντικριστά στο χολ της εισόδου. Σε λίγα λεπτά το τηλεφώνημά του έλαβε τέλος και με κοίταξε. "Περιμένεις κάποιον;" τον ρώτησα. Και ναι, όντως εν αγνοία μου περίμενε κάποιον. Στο ίδιο σάητ που μιλήσαμε είχε γνωρίσει και έναν τριαντάρη και τον είχε προσκαλέσει (χωρίς εγώ να το γνωρίζω, το τονίζω αυτό) στο ραντεβού μας. "Θέλω να φύγω, δεν κάνω τρίο." Του αποκρίθηκα, και έλεγα την αλήθεια. Δεν έχω κάνει ακόμα τρίο, κι όταν κάποια στιγμή κάνω, θέλω να είναι απόρροια της δικής μου επιλογής και όχι επιβεβλημένη από κάποιον άλλο. Θύμωσα, δεν το κρύβω. Εδώ και μήνες τον πίεζα να βρεθούμε και εκείνος με διάφορες δικαιολογίες το απέφευγε. Τώρα που είχε έρθει η δική μου στιγμή ήθελε να την χαλάσει, φέρνοντας κι έναν άγνωστο τρίτο με τον οποίο εγώ ίσως να μην ταίριαζα. "Κάθισε. Μπορεί να σου αρέσει αυτός και να μην θες να κάνεις κάτι με εμένα." μου είπε και εγώ σώπασα αν και μέσα μου εξακολουθούσα να βράζω.
          Δεν πέρασαν παρά ελάχιστες στιγμές όταν άκουσα βήματα στη σκάλα. Το κουδούνι χτύπησε και ο μυστηριώδης τρίτος μπήκε στο σπίτι. Ήταν όντως στα τριάντα και κάτι, με λίγα κοντοκουρεμένα μαλλιά, κανονικό σωματότυπο και από τα δυο του χέρια το ένα καλύπτονταν εξολοκλήρου με τατουάζ. Προφανώς δεν γνώριζε ούτε εκείνος για την ύπαρξή μου και βλέποντάς με στον χώρο τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν αγχωμένα. Καθίσαμε και οι τρεις στο μικρό σαλόνι, εγώ πάνω σε μία άβολη καρέκλα, και άρχισαν οι διαπραγματεύσεις. Φαινόταν κι εκείνος χαμένος από την παρουσία μου και δεν τον αδικούσα, το ίδιο έπαθα κι εγώ. "Θέλετε να το κάνουμε και οι τρεις;" ρώτησε ο οικοδεσπότης. "Εγώ με τον μικρό δεν κάνω σεξ! Αν θες πήγαινε μαζί του μέσα κι εγώ θα περιμένω εδώ." δήλωσε με θέρμη ο τριανταπεντάρης. Ένιωσα σαν πελάτης πορνείου που καταλαμβάνει την κρεβατοκάμαρα του χώρου για περιορισμένο χρόνο κάνοντας σεξ με τον... πόρνο ενώ στο διπλανό δωμάτιο ο επόμενος πελάτης περίμενε υπομονετικά την σειρά του. Παρά την πρότασή του, από το ύφος του κατάλαβα πως δεν ήταν ευχαριστημένος από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.            Δεν με απογοήτευσε η απροθυμία του για τρίο, κι εγώ την ίδια απροθυμία ένιωθα αλλά για διαφορετικούς λόγους. Δεν ήταν άσχημος, ήταν ένας ελκυστικός άντρας. Αυτό που με απωθούσε από εκείνον ήταν η παγίδα που μας έστησε ο κοινός διαδικτυακός μας "φίλος". "Δεν θέλω να κάνω τρίο." επανέλαβα για δεύτερη φορά εκείνο το απόγευμα, αυτή τη φορά μπροστά στον άλλο καλεσμένο. Είμαι άνθρωπος που απολαμβάνει τις εκπλήξεις αλλά τέτοιου είδους εκπλήξεις τις απεχθάνομαι. "Ε τότε λοιπόν..." άρχισε να λέει ο οικοδεσπότης και με τα μάτια τους καρφωμένα πάνω μου κατάλαβα πως ήμουν ανεπιθύμητος στον χώρο. "Ωραία λοιπόν." είπα απλά και σηκώθηκα από την πλαστική καρέκλα που ήδη είχε αρχίσει να κάνει το σώμα μου να πονάει. Σηκώθηκε για να με οδηγήσει στην εξώπορτα. "Δεν χρειάζεται." του είπα απλά, και νιώθωντάς τον να με πλησιάζει από πίσω επιτάχυνα τα βήματά μου, άνοιξα την πόρτα του διαμερίσματος και ξεχύθηκα στην σκάλα.
          Πριν καν φτάσω στην είσοδο της πολυκατοικίας ένα δάκρυ άρχισε να κυλάει από τα μάτια μου στο πρόσωπό μου. Δεν ήταν το δάκρυ της ερωτικής απογοήτευσης ήξερα όμως πως ήταν το δάκρυ της αδικίας. Αισθανόμουν αδικημένος ενώ η πίκρα του θυμού ανέβαινε σταδιακά στα χείλη μου. Δεν έκλαψα, μόνο δάκρυσα.
          Κατάλαβα τα κίνητρα της απόφασής του λίγο αργότερα, καθώς έφτανα στο σπίτι μου: ήθελε να με ταπεινώσει. Είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές και από τον τρόπο που μου μιλούσε διαδικτυακά είχα αντιληφθεί πως του άρεσε να έχει το πάνω χέρι στις αποφάσεις. Δεν θα μου ζητούσε ποτέ να πάω στο σπίτι του. Ήξερε, προφανώς, πως υπήρχαν πολλοί πρόθυμοι να κάνουν σεξ μαζί του. Εγώ ήμουν αυτός που πάντοτε επέμενε να βρεθούμε και τις περισσότερες φορές η απάντηση που έπαιρνα ήταν αρνητική. Από τον τρόπο που με κοίταξε όταν απαίτησε την αποχώρησή μου από το σπίτι του για να κάνει σεξ με τον... απρόσμενο καλεσμένο του, διέκρινα μία ανυπομονησία να φύγω, καμία απολύτως ένδειξη μεταμέλειας για το γεγονός ότι ετοιμάστηκα και περπάτησα τόσο δρόμο από το σπίτι μου για να τον συναντήσω μόνο και μόνο για να φύγω άπραγος. Στόχος του ήταν η ταπείνωση μου, ήθελε να με δει να φεύγω από το σπίτι του πληγωμένος από την απόρριψη. Εκείνο τον καιρό μάλιστα είχα σοβαρό πρόβλημα αυτοπεποίθησης (το οποίο σταδιακά θα ξεθωριάσει, έχει ήδη δρομολογηθεί αυτό) και η αδιαφορία που ένιωσα εκείνη την νύχτα, το γεγονός ότι προτίμησε τον άλλον αντί για εμένα, με πλήγωσε.
          Δεν μπορώ να μαντέψω για ποιο λόγο επιθυμούσε την ταπείνωσή μου, αλλά έχοντας γνωρίσει αρκετούς γκέι άντρες έχω πια συνειδητοποιήσει ότι οι περισσότεροι είναι νάρκισσοι και απολαμβάνουν να βλέπουν τον ερωτικό τους σύντροφο να πονάει εξαιτίας τους. Αυτή η πλεονεκτική θέση τους χαρίζει μία δύναμη, μία εξουσία στον άλλον.
          Από εκείνη την ημέρα δεν μιλήσαμε ποτέ ξανά. Ούτε εγώ ο ίδιος επεδίωξα κάποια επαφή, έπαψα να τον κυνηγάω. Θα θυμάμαι για πολύ καιρό τις ηδονικές στιγμές που πέρασα τις λίγες φορές που επισκέφτηκα το μικρό του διαμέρισμα όμως πλέον είμαι σίγουρος πως αυτές τις στιγμές της απόλαυσης θα σκιάζει η ανάμνηση μιας συμπεριφοράς του που δεν άξιζα. Δεν θα τον συναντήσω ποτέ ξανά, αυτή είναι η απόφασή μου και δεν την ανακαλώ γιατί έμαθα πια πως η αξιοπρέπειά μου βρίσκεται πάνω από έναν καλό εραστή.

Πολλά τα μπερδέματα..

Τον τελευταίο καιρό νιώθω κάπως περίεργα.. για την ακρίβεια νιώθω πολύ περίεργα. Αρχικά, μια πολύμηνη σχέση που είχα, τελείωσε άδοξα στα μέσα του χειμώνα. Έκλαψα πολύ, πάρα πολύ για την ακρίβεια (σε σημείο που τα μάτια μου να έχουν πρηστεί και να τσούζουν για μέρες), πληγώθηκα ακόμα περισσότερο και σιγά σιγά, σταδιακά άρχισα να γεννιέμαι και πάλι μέσα από τις στάχτες μου. Το πρόβλημα είναι πως, αφού η "διαδικασία" της αναγέννησης ολοκληρώθηκε δεν νιώθω πλέον το ίδιο με τον εαυτό μου. Είναι σαν να άλλαξα όλους αυτούς του μήνες, και το τελικό αποτέλεσμα δεν μου αρέσει. Ακόμα, έχω πάρει ορισμένα κιλά, άλλο ζήτημα αυτό, λόγω πανελληνίων που σε λίγο πλησιάζουν (επιτέλους, να τελειώσει κι αυτό το μαρτύριο και με το καλό να ξεχαστεί όλος αυτός ο χρόνος). Μάλιστα, θέλω να αρχίσω δίαιτα σε λίγο καιρό. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το πρόβλημα που με απασχολεί. Από την μία θέλω να κάνω σχέση κι από την άλλη δεν θέλω. Νιώθω μπερδεμένος συναισθηματικά. Ξέρω πως τον τελευταίο καιρό έχω παραμελήσει τελείως το blog και αυτό είναι ανεπίτρεπτο από μέρους μου. Έχω κάνει μερικές σκέψεις για να το βελτιώσω. Η βασική από αυτές είναι ότι σκέφτομαι να γράφω, πέρα από τις εμπειρίες μου, τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις μου σχετικά με την gay ζωή και κάποιες ιστορίες στο blog. Δεν ξέρω όμως αν θα ήταν καλύτερο να είναι ρομαντικές ή καθαρά ερωτικές. Κάντε μου προτάσεις και όλες θα είναι δεκτές και θα τεθούν υπό σοβαρή σκέψη.Θα κλείσω αυτή την σύντομη ανάρτηση με μια παράκληση: σχολιάστε, έστω και ανώνυμα σχολιάστε! Πραγματικά χαίρομαι αφάνταστα κάθε φορά που βλέπω κάποιο σχόλιο! Ευχαριστώ προκαταβολικά όμορφες υπάρξεις που διαβάζετε το blog μου..

Λίγα Λόγια για Εμένα

Η Ελλάδα, είναι μία δύσκολη χώρα για να ζεις την καθημερινότητά σου σε αυτή. Είναι ένα βασίλειο προκαταλήψεων και ρατσισμού για πολλά θέματα κι εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής. Ειδικά όταν είσαι ένας ομοφυλόφιλος Έλληνας (και μάλιστα στην εφηβεία!) τότε τα πράγματα μπορεί να είναι ακόμη πιο δύσκολα για εσένα. Δημιούργησα αυτό το blog για να έρθω σε επαφή με άλλα άτομα σαν κι εμένα. Άτομα που βιώνουν καθημερινά την gay, bi ζωή και έρχονται σε αδιέξοδα. Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς, κι ακόμη περισσότερο είμαι ένας gay έφηβος. Και υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί σαν κι εμένα εκεί έξω, πέρα από μία οθόνη υπολογιστή, που σκέφτονται, βιώνουν, παίρνουν αποφάσεις και πολλές φορές πληγώνονται από την έκβαση αυτών. Θα χαρώ τόσο πολύ να έρθω σε επαφή με όλους εσάς, κι ακόμη περισσότερο θα χαρώ εάν δω πως αυτή μου η προσπάθεια έχει κάποια ανταπόκριση... Μέχρι την επόμενη ανάρτηση, που ελπίζω να γίνει σύντομα, εύχομαι να είστε πάντα καλά και υγιείς πάνω από όλα όμως, εύχομαι να δίνεται και να παίρνετε αγάπη...