Ποιος Σκότωσε το Φλερτ;

Για κάθε ετεροφυλόφιλο άτομο ο μοναδικός τρόπος για να εκδηλώσει την έλξη που αισθάνεται προς κάποιον εκπρόσωπο του αντίθετου φύλου, είναι φυσικά το φλερτ. Η διαδικασία αυτή ξεκινά συνήθως στην εφηβεία. Είτε θα είναι η συμμαθήτρια που κάθεται στο μπροστινό θρανίο όταν ο μαθητής τάδε θα της πετάξει δειλά το ραβασάκι εν ώρα μαθήματος, είτε ο τύπος από το απέναντι τραπέζι που θα τον καρφώνει με τα μάτια της συνεχώς η κοπέλα τάδε μέχρι εκείνος να αντιληφθεί την παρουσία και τους σκοπούς της. Το φλερτ είναι παντού γύρω μας και υπήρχε πάντοτε. Τι συμβαίνει όμως όταν είσαι ένας ομοφυλόφιλος, ανήλικος και (ακόμη χειρότερα!) ζεις σε μία μικρή επαρχιακή πόλη; τουλάχιστον στις μέρες μας, όλοι αυτοί οι καταπιεσμένοι έφηβοι σαν εμένα έχουν ένα και μοναδικό καταφύγιο: το διαδίκτυο. Απρόσωπα μηνύματα, συνοδευόμενα με άσεμνες φωτογραφίες κάθε είδους, δίνουν και παίρνουν. Είναι μήπως αυτός ένας νέος τύπος φλερτ; έχοντας περάσει τα περισσότερα χρόνια της εφηβείας μου σε διάφορες ιστοσελίδες γνωριμιών, ειλικρινά, δεν μπορώ να απαντήσω με πλήρη σιγουριά. Κάτι μέσα μου προσπαθεί να με πείσει πως όλη αυτή η διαδικασία είναι μία εξέλιξη του κλασσικού φλερτ αλλά από την άλλη πλευρά, κάτι άλλο μου φωνάζει πως αυτός είναι απλώς ένας κατήφορος που αναγκαστικά όλοι εμείς πρέπει να υποστούμε. Εμείς οι gay (και ιδίως οι gay έφηβοι που ζουν στην επαρχία) έχουμε πολλές δυσκολίες να αντιμετωπίσουμε σε αυτή τη φάση της ζωής μας. Πρώτα απ' όλα, παντού γύρω μας βλέπουμε το γνωστό, βαρετό μοντέλο εφηβικού ζευγαριού. Όσοι μεγαλώσατε στην επαρχία μπορείτε σίγουρα να μαντέψετε για ποιους μιλάω. Μα φυσικά, για τον αξύριστο, ατημέλητο και άγριο μαθητή, που έχει κοπεί σε κάθε μάθημα και το "σ'αγαπώ" το γράφει με "ο" αντί για "ω" στο τέλος. Πάντοτε αυτός ο άντρας έχει μηχανάκι, ένα σαράβαλο που το κληρονόμησε από τον αδερφό, τον ξάδερφο ή τον κουμπάρο (που μπορεί να είναι και πατέρας!). Και πάντοτε η κοπέλα που ζευγαρώνει με αυτό τον τύπο έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: κάποτε περνούσε από όλους απαρατήρητη, η οικογένειά της ήταν ιδιαίτερα αυστηρή μαζί της πάντοτε, άσχετο το γεγονός ότι τώρα πλέον τριγυρνάει στα παγκάκια καπνίζοντας και φορώντας ένα φτηνιάρικο στρινγκ για να "φτιάξει" τον (προαναφερθέντα) γκόμενο. Ο συνδυασμός των δύο αυτών ανθρώπων είναι εκρηκτικός  Και πάντοτε καταλήγει σε ένα στάδιο: το αγόρι ζηλεύει υπερβολικά, η κοπέλα νιώθει πως πνίγεται, τον διώχνει και μετά από μία εβδομάδα είναι και πάλι μαζί. Και το ίδιο συνεχίζεται για μήνες, χρόνια, χιλιετίες. Με ΕΜΑΣ όμως τι γίνεται; γιατί να μην έχουμε το δικαίωμα να φλερτάρουμε όπως όλοι οι άλλοι; Καθόμαστε σε μία καφετέρια με φίλους, όλοι τους είναι ζευγάρια κι εμείς μόνοι μας. Σταμπάρουμε τον αξύριστο νεαρό από την απέναντι παρέα, κι αντί να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι, αντί να του δώσουμε το χαρτάκι με τον αριθμό μας και να του κλείσουμε πονηρά το μάτι, εμείς καθόμαστε ήσυχοι και πληγωμένοι με την κατάληξη που έχει κάθε τέτοια περίπτωση στη ζωή μας. Μέσα μας γίνεται μία παρέλαση τόσων σκέψεων: "Κι εάν δεν γουστάρει τους άντρες; εάν η κοπελιά δίπλα του είναι η κοπέλα του; γιατί της πιάνει το χέρι; αυτό κάτι πρέπει να σημαίνει! Εάν από την πολλή στέρηση έχουν αρχίσει οι παραισθήσεις και νομίζω πως με κοιτάει ενώ στην πραγματικότητα δεν μου έχει ρίξει ούτε μία ματιά; εάν κάνω κάποια κίνηση λες να με ξεφτιλίσει μπροστά σε όλους;" κι έτσι παραμένουμε αδρανείς, όπως πάντα. Αρκούμαστε λοιπόν σε αυτά που μπορεί να προσφέρει το ίντερνετ. Μπαίνουμε σε όλες αυτές τις ιστοσελίδες και βλέπουμε τόσα πολλά προφίλ που στο τέλος ζαλιζόμαστε από την απεραντοσύνη τους. Μερικές φορές προσπαθείς να πιάσεις κουβέντα με μερικούς από αυτούς τους άντρες που κυκλοφορούν σε τέτοιες ιστοσελίδες και τις περισσότερες φορές η έκβαση μιας τέτοιας προσπάθειας είναι τουλάχιστον απελπιστική. Γιατί μερικοί από αυτούς, ας μην πω οι περισσότεροι, δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να σου απαντήσουν. Βλέπεις, δεν ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις τους. Δεν έχεις μπράτσα, δεν πήρες ποτέ σου αναβολικά, δεν έχεις κάνει ακόμη αποτρίχωση ή το όριο ηλικίας σου είναι απαγορευτικό για τα γούστα του! Γιατί τελικά να έχουν έρθει έτσι τα πράγματα και να πρέπει να είμαστε περιορισμένοι σε εκείνα τα ίδια προφίλ που τόσο μας απογοητεύουν; πού πήγε άραγε το φλερτ; παρατηρώ επίσης και κάτι ακόμη σχετικά με το φλερτ. Κάποτε ακόμη και άνθρωποι με τις δικές μας σεξουαλικές προτιμήσεις φλέρταραν με τον καθιερωμένο τρόπο των straight, χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς. Υπάρχουν τόσες πολλές ρομαντικές (και ελληνικές μάλιστα!) αληθινές ιστορίες που ξεκίνησαν με ένα αθώο φλερτ μακρυά από τον υπολογιστή. Φλερτ με τον γνωστό μιας παλιάς φίλης, φλερτ με τον γείτονα από την απέναντι πολυκατοικία που σου έπιανε την κουβέντα για άσχετα πράγματα ώσπου πέσατε στο κρεβάτι κι από τότε είστε δέκα χρόνια μαζί, φλερτ με τον εντυπωσιακό πωλητή που σε ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που σε είδε στο μαγαζί όπου δούλευε. Όλα αυτά, όμως, γίνονταν παλιά. Τώρα, κυριαρχεί το απρόσωπο διαδίκτυο. Ακόμη κι όλα αυτά που μας εμποδίζουν από το να φλερτάρουμε με κάποιον, που συναντάμε στο δρόμο ή στην καφετέρια, έχουν τη γοητεία τους. Το καρδιοχτύπι της αβεβαιότητας, το αμήχανο συναίσθημα όταν ανταλλάσσεις τις πρώτες δειλές κουβέντες και τόσα άλλα. Όμως πλέον δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Όλα κρίνονται από την ταχύτητα της σύνδεσης του ίντερνετ που έχεις. Λένε πως το διαδίκτυο καταλύει τα σύνορα, τεχνητά και μη. Μήπως όμως στην περίπτωση του φλερτ (του ομοφυλοφιλικού φλερτ, για να μην ξεχνιόμαστε!) αντί να τα καταλύει τα ανυψώνει ακόμη πιο πολύ; ποιος τελικά σκότωσε το φλερτ που εμείς δικαιούμαστε;