Τι Φταίει Τελικά;

Αυτό που ονειρευόμουν από τότε που άρχισα το ψάξιμο σε διάφορες ιστοσελίδες, ήταν να βρω τον κατάλληλο, τον ένα, τον μοναδικό. Έψαξα πάρα πολύ για να τον βρω, πέρασα πολλές δυσκολίες, άντεξα άσχημες συμπεριφορές, περιφρόνηση λόγω ηλικίας, αλλά ποτέ δεν σταμάτησα την αναζήτηση. Οι κόποι μου, τελικά, ανταμείφθηκαν. Ακόμη και τώρα, που έχει περάσει κάποιο χρονικό διάστημα δεν μπορώ να πιστέψω το πόσο τυχερός στάθηκα. Τελικά, δεν έπρεπε να φύγω για σπουδές για να τον βρω. Μένει εδώ, στην πόλη μου, δίπλα μου. Δεν χρειάζεται να κλείσει δωμάτιο σε κάποιο ξενοδοχείο για να τον δω, δεν είμαι αναγκασμένος να στενοχωριέμαι για την απόσταση. Είναι εδώ. Κι ακόμη πιο σημαντικό, είναι το γεγονός πως είναι κι εκείνος έφηβος, σαν εμένα. Είναι γλυκός, όμορφος, έχει χιούμορ και δείχνει πως με αγαπάει. Φυσικά, το ίδιο νιώθω κι εγώ για εκείνον. Δεν μου έχει δώσει καμία αφορμή για κανένα παράπονο, μέχρι στιγμής. Τώρα θα μου πείτε, και που είναι το πρόβλημα; προς τι όλη αυτή η εισαγωγή; Το πρόβλημα, λοιπόν, φίλοι μου είμαι εγώ. Ενώ όλα πάνε υπέροχα, συνειδητοποιώ πως είμαι εγώ τελικά αυτός που έχει το πρόβλημα. Το μεγαλύτερο μέρος της εφηβείας μου το πέρασα σε ιστοσελίδες γνωριμιών και τώρα που τελικά βρήκα αυτό που ήθελα νιώθω πως είμαι εθισμένος σε αυτές. Είναι λες και δεν μπορώ να αποχωριστώ ένα κομμάτι της ζωής μου που στο κάτω κάτω με έκανε να πονέσω. Αισθάνομαι πως η καθημερινότητά μου αλλάζει κι αυτό με ενοχλεί κάπως. Δεν θέλω όμως να κρατάω πλέον αυτούς τους λογαριασμούς ανοιχτούς. Θα ήμουν αχάριστος. Προτιμώ να έχω μία σοβαρή σχέση παρά να μιλάω για ώρες ατελείωτες με αγνώστους μπροστά από μία οθόνη και τελικά να μην γίνεται τίποτα. Προσπαθώ λοιπόν να απενεργοποιήσω μια και καλή τα προφίλ μου σε τέτοιες ιστοσελίδες. Κι ενώ στην αρχή αυτό φάνταζε εύκολο, τώρα δεν μπορώ να πω το ίδιο με βεβαιότητα. Το σκέφτομαι συνέχεια κι έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: ίσως, τα προφίλ αυτά να μου θυμίζουν έντονα την εφηβεία μου, τη ζωή που έζησα ως ελεύθερος. Και τώρα που είμαι δεσμευμένος μπορεί να θέλω βαθιά μέσα μου να έχω κάτι που να μου θυμίζει όλα όσα έζησα. Αλλά κοιτάω μπροστά. Νιώθω ήδη αρκετά πράγματα για τον δικό μου, το να διατηρώ τέτοιου είδους προφίλ με κάνει αυτομάτως τον αχάριστο της υπόθεσης. Όλα όσα ονειρευόμουν, στο αισθηματικό κομμάτι, τα κατάφερα. Η καθημερινότητά μου έχει πάρει ζωή, κι εγώ νιώθω ξανά χαρούμενος. Είναι αστείο, αλλά μερικές φορές αισθάνομαι σαν να πέρασαν αρκετά χρόνια από τη στιγμή που μπήκα στο romeo για πρώτη φορά. Κι όμως πέρασαν τρία μόλις χρόνια. Δεν είναι και μικρό το διάστημα αυτό αλλά ούτε και μεγάλο. Το πρόβλημά μου λοιπόν είναι, πως ενώ έχω βρει αυτό που έψαχνα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου νιώθω κάποια ανασφάλεια χωρίς να έχω αυτά τα προφίλ. Εννοείται πως δεν έχω κανένα σκοπό να τον απατήσω, απλώς τα είχα για να περνάει η ώρα μου, για να έχω με κάτι να ασχολούμαι. Αλλά πλέον νιώθω μπερδεμένος. Ελπίζω τα σχόλιά σας να με διαφωτίσουν...