Το πένθος μιας χαμένης αγάπης

          Κάθομαι στο σκούρο καφέ, στο χρώμα του ξύλου, γραφείο του δωματίου μου και σκέφτομαι. Πόσο γρήγορα μπορεί η αγάπη να μετατραπεί σε δυστυχία; Πέρυσι, τέτοια εποχή, τέτοια ημέρα, αυτή την ώρα και στα ίδια δευτερόλεπτα ήμουν ευτυχισμένος, έλαμπα κι ένιωθα ερωτευμένος. Ένα χρόνο αργότερα, φέτος, αυτή την εποχή, αυτή την ημέρα, αυτή την ώρα και στα ίδια δευτερόλεπτα πιστεύω πως είμαι και πάλι ευτυχισμένος, λάμπω αλλά δεν είσαι στο πλευρό μου, τώρα πια είμαι μόνος. Όχι, δεν νιώθω μοναξιά, απλά δεν αγκαλιάζω κανέναν άλλον παρά μόνο τον έαυτό μου.                     Οι μέρες, άρχισαν ήδη να μετράνε αντίστροφα και σε λίγο καιρό ένας χρόνος θα συμπληρωθεί από την μέρα που πέθανε η αγάπη μας. Πόσο έκλαψα τότε άραγε; πόσες σταγόνες απαίτησαν την έξοδό τους από το στρογγυλό των ματιών μου; "Είναι καλύτερα να χωρίσουμε." μου είπες απλά σε ένα απρόσωπο μήνυμα και εγώ είχα συμφωνήσει μαζί σου, χωρίς πολλή σκέψη. Ήμασταν σχεδόν μισό χρόνο μαζί, και έστω από απόσταση, η σχέση μας είχε αντέξει και είχε εδραιωθεί μέσα μας, ή καλύτερα, μέσα μου ή ίσως μόνο μέσα μου.

          Εκείνο το πρώτο βράδυ μετά τον χωρισμό που δεν σου είπα καληνύχτα για πρώτη φορά ύστερα από πολλούς μήνες, θυμάμαι πως έκατσα στην άκρη του κρεβατιού μου και δάκρυσα για λίγο στο σκοτάδι, όμως δεν έκλαψα. Στεκόμουν στο έδαφος της μοναξιάς μου και το βάρος του χωρισμού δεν είχε πέσει ακόμα πάνω μου, εγώ απλά έχασκα αγναντεύοντάς το από τον ουρανό της ψυχής μου να προσγειώνεται ανώμαλα, αλλά αργά, καταπάνω μου έτοιμο να με κατασπαράξει όταν σε λίγο θα με άγγιζε. Μία βδομάδα αργότερα, ήταν νύχτα και πάλι, όταν θέλησα να ακούσω την φωνή σου. Χωρίς να το σκεφτώ, με το κορμί μου να κλυδωνίζεται από την ένταση των συναισθημάτων, πάτησα το πράσινο κουμπί και η κλήση άρχισε. Μου απάντησες, μιλήσαμε αόριστα για λίγο. Αυτό που έτρεφε τις σκέψεις μου εδώ και μια βδομάδα, από το αντίο του χωρισμού, άρχισε να παίρνει σχήμα και μορφή μπροστά στο στόμα μου, έτοιμο να με αναγκάσει να το ξεστομίσω στο ακουστικό του τηλεφώνου. "Δεν έχω καταλάβει..." ψέλισσα και έπειτα συνέχισα με μία ανάσα, παίρνοντας την φράση που έπρεπε να ειπωθεί από το μηδέν "Θέλω να μου εξηγήσεις, τον λόγο που χωρίσαμε." σώπασες για λίγο κι εγώ έμεινα να μετράω τους παλμούς τις καρδιάς μου να αντηχούν στα αυτιά μου, υπενθυμίζοντάς μου, παρά τις αμφιβολίες μου, πως ζούσα ακόμα. Άκουσα την φωνή σου να μιλά και μαζί άκουσα με υπομονή τις δικαιολογίες σου. Καμία σου απάντηση δεν γέμισε το κενό μου, καμιά σου λέξη δεν με έκανε να πιστέψω, κι εγώ ο ίδιος, πως ναι ζούσα ακόμα, πως δεν είχα ξεχάσει απλώς να κλείσω τα μάτια μου και να σταματήσω να αναπνέω. Οι λόγοι σου ήταν πολύ προσωπικοί, πολύ "δικοί" σου, και από τα λόγια σου κατάλαβα πως εγώ δεν χωρούσα μέσα σε αυτούς. Στην απόφασή σου να φύγεις δεν μέτρησες την δική μου καρδιά, δεν σκέφτηκες το πένθος μου. 

          Μου μίλησες βιαστικά εκείνο το βράδυ λες κι ήμουν υποχρέωση που έπρεπε να τακτοποιηθεί κι έπειτα με γρήγορες, χειρουργικές κινήσεις να κλειδωθεί στο συρτάρι του παρελθόντος σου. Όσες φορές μου είπες "σ'αγαπώ", όσες φορές το πίστεψα άρχισαν να λιώνουν κάτω από το δέρμα μου, μέσα μου, και μαζί τους έλιωνε και η ελπίδα πως θα χαμογελούσα και πάλι βλέποντας τα παιχνιδιάρικα μάτια σου να μου χαμογελούν ξέγνοιαστα. Σταμάτησες εσύ την συνομιλία μας λίγα, ελάχιστα λεπτά αργότερα. Η φωνή σου σταμάτησε να αντηχεί μέσα από την άψυχη συσκευή και τότε η λάμψη της επίγνωσης του χωρισμού τύφλωσε το μυαλό μου. Για πρώτη φορά, μετά από μία εβδομάδα, κατάλαβα πως το αντίο σου ήταν οριστικό. Είχαμε χωρίσει. 

          Πόσο ειρωνικά μου φάνηκαν εκείνη την στιγμή τα χαμόγελά μας στις φωτογραφίες μας. Σε μία από αυτές, εσύ κοιτούσες τον φακό κι εγώ απαλά σου φιλούσα το μάγουλο. Το φιλί του Ιούδα αντιστράφηκε. Μπορεί εγώ να ήμουν εκείνος που φιλούσα το μάγουλό σου στη φωτογραφία, αλλά εσύ υπήρξες εκείνος που φίλησε το δικό μου αόρατα χωρίς να το καταλάβω. Δεν πρόλαβα εγώ να σε προδώσω, δεν το θέλησα ποτέ μου. Η δική σου όμως προδοσία αγνόησε όλες τις υποσχέσεις με αφοπλιστική ταχύτητα. Μια τραγική ειρωνεία εκείνο το φιλί. 

          Είναι πραγματικά αστείο, αλλά εκείνο που πραγματικά φοβήθηκα μετά από εκείνο το τηλεφώνημα, όταν το φορτίο του χωρισμού έφτασε τελικά στον προορισμό του και με πλάκωσε ακινητοποιώντας το περίγραμμά μου στο βουνό της μοναξιάς, δεν ήταν το μετά, δεν ήταν τα δάχτυλά σου που ποτέ ξανά δεν θα τα ένιωθα να με αγγίζουν. Εκείνο που με τρόμαξε ήταν η ρουτίνα. Δεν θα ξυπνούσα ποτέ ξανά λέγοντάς σου "σ'αγαπώ", δεν θα σου τηλεφωνούσα ποτέ ξανά για να σε ακούσω με εκείνο το χαρακτηριστικά παιδιάστικο πείσμα σου να παραπονιέσαι για ηλίθιες αφορμές, δεν θα προσπαθούσα ποτέ ξανά να καταλάβω και να δώσω λύση στα προβλήματά σου. Δεν, δεν, δεν. Η καθημερινότητά μου έμεινε κενή, όλες τις συνήθειες που απέκτησα κοντά σου, όλες εκείνες τις μικρές στιγμές μας, έπρεπε να τις διαγράψω από την ζωή μου, έπρεπε να τις λησμονήσω και μαζί τους να λησμονήσω κι εσένα. 

          Έκλαψα πολύ εκείνο το βράδυ, δεν δάκρυσα απλώς όπως την πρώτη νύχτα μετά τον χωρισμό, αλλά αντιθέτως έκλαψα. Το αρχικό σοκ της απώλειας ξεθόλωσε από την όρασή μου και οι λιγοστές λέξεις που ανταλλάξαμε στο τηλέφωνο σηματοδότησαν την μακρά περίοδο του πένθους. Ντύθηκα τα μαύρα της καρδιάς μου και συνέχισα να ζω, προσπαθώντας να αγνοήσω τις κραυγές της ψυχής μου που κάθε νύχτα, στο άδειο μου κρεβάτι, αναζητούσαν το άγγιγμά σου. 

          Η αγάπη μας είχε πεθάνει. Προτίμησες, για τους δικούς σου λόγους, να την χαϊδέψεις στην αρχή με τα ίδια δάχτυλα που άγγιξες κι εμένα κι έπειτα σε μια αποκλειστικά δική σου παρόρμηση θέλησες με επιμονή να τα τυλίξεις γύρω από το λαιμό της και να την πνίξεις, να την σκοτώσεις. Μαζί της όμως, χωρίς εσύ να το γνωρίζεις, έπνιξες με έκεινα τα ίδια δάχτυλα και ένα μικρό κομμάτι που κάποτε ζούσε μέσα μου...