Το πένθος μιας χαμένης αγάπης

          Κάθομαι στο σκούρο καφέ, στο χρώμα του ξύλου, γραφείο του δωματίου μου και σκέφτομαι. Πόσο γρήγορα μπορεί η αγάπη να μετατραπεί σε δυστυχία; Πέρυσι, τέτοια εποχή, τέτοια ημέρα, αυτή την ώρα και στα ίδια δευτερόλεπτα ήμουν ευτυχισμένος, έλαμπα κι ένιωθα ερωτευμένος. Ένα χρόνο αργότερα, φέτος, αυτή την εποχή, αυτή την ημέρα, αυτή την ώρα και στα ίδια δευτερόλεπτα πιστεύω πως είμαι και πάλι ευτυχισμένος, λάμπω αλλά δεν είσαι στο πλευρό μου, τώρα πια είμαι μόνος. Όχι, δεν νιώθω μοναξιά, απλά δεν αγκαλιάζω κανέναν άλλον παρά μόνο τον έαυτό μου.                     Οι μέρες, άρχισαν ήδη να μετράνε αντίστροφα και σε λίγο καιρό ένας χρόνος θα συμπληρωθεί από την μέρα που πέθανε η αγάπη μας. Πόσο έκλαψα τότε άραγε; πόσες σταγόνες απαίτησαν την έξοδό τους από το στρογγυλό των ματιών μου; "Είναι καλύτερα να χωρίσουμε." μου είπες απλά σε ένα απρόσωπο μήνυμα και εγώ είχα συμφωνήσει μαζί σου, χωρίς πολλή σκέψη. Ήμασταν σχεδόν μισό χρόνο μαζί, και έστω από απόσταση, η σχέση μας είχε αντέξει και είχε εδραιωθεί μέσα μας, ή καλύτερα, μέσα μου ή ίσως μόνο μέσα μου.

          Εκείνο το πρώτο βράδυ μετά τον χωρισμό που δεν σου είπα καληνύχτα για πρώτη φορά ύστερα από πολλούς μήνες, θυμάμαι πως έκατσα στην άκρη του κρεβατιού μου και δάκρυσα για λίγο στο σκοτάδι, όμως δεν έκλαψα. Στεκόμουν στο έδαφος της μοναξιάς μου και το βάρος του χωρισμού δεν είχε πέσει ακόμα πάνω μου, εγώ απλά έχασκα αγναντεύοντάς το από τον ουρανό της ψυχής μου να προσγειώνεται ανώμαλα, αλλά αργά, καταπάνω μου έτοιμο να με κατασπαράξει όταν σε λίγο θα με άγγιζε. Μία βδομάδα αργότερα, ήταν νύχτα και πάλι, όταν θέλησα να ακούσω την φωνή σου. Χωρίς να το σκεφτώ, με το κορμί μου να κλυδωνίζεται από την ένταση των συναισθημάτων, πάτησα το πράσινο κουμπί και η κλήση άρχισε. Μου απάντησες, μιλήσαμε αόριστα για λίγο. Αυτό που έτρεφε τις σκέψεις μου εδώ και μια βδομάδα, από το αντίο του χωρισμού, άρχισε να παίρνει σχήμα και μορφή μπροστά στο στόμα μου, έτοιμο να με αναγκάσει να το ξεστομίσω στο ακουστικό του τηλεφώνου. "Δεν έχω καταλάβει..." ψέλισσα και έπειτα συνέχισα με μία ανάσα, παίρνοντας την φράση που έπρεπε να ειπωθεί από το μηδέν "Θέλω να μου εξηγήσεις, τον λόγο που χωρίσαμε." σώπασες για λίγο κι εγώ έμεινα να μετράω τους παλμούς τις καρδιάς μου να αντηχούν στα αυτιά μου, υπενθυμίζοντάς μου, παρά τις αμφιβολίες μου, πως ζούσα ακόμα. Άκουσα την φωνή σου να μιλά και μαζί άκουσα με υπομονή τις δικαιολογίες σου. Καμία σου απάντηση δεν γέμισε το κενό μου, καμιά σου λέξη δεν με έκανε να πιστέψω, κι εγώ ο ίδιος, πως ναι ζούσα ακόμα, πως δεν είχα ξεχάσει απλώς να κλείσω τα μάτια μου και να σταματήσω να αναπνέω. Οι λόγοι σου ήταν πολύ προσωπικοί, πολύ "δικοί" σου, και από τα λόγια σου κατάλαβα πως εγώ δεν χωρούσα μέσα σε αυτούς. Στην απόφασή σου να φύγεις δεν μέτρησες την δική μου καρδιά, δεν σκέφτηκες το πένθος μου. 

          Μου μίλησες βιαστικά εκείνο το βράδυ λες κι ήμουν υποχρέωση που έπρεπε να τακτοποιηθεί κι έπειτα με γρήγορες, χειρουργικές κινήσεις να κλειδωθεί στο συρτάρι του παρελθόντος σου. Όσες φορές μου είπες "σ'αγαπώ", όσες φορές το πίστεψα άρχισαν να λιώνουν κάτω από το δέρμα μου, μέσα μου, και μαζί τους έλιωνε και η ελπίδα πως θα χαμογελούσα και πάλι βλέποντας τα παιχνιδιάρικα μάτια σου να μου χαμογελούν ξέγνοιαστα. Σταμάτησες εσύ την συνομιλία μας λίγα, ελάχιστα λεπτά αργότερα. Η φωνή σου σταμάτησε να αντηχεί μέσα από την άψυχη συσκευή και τότε η λάμψη της επίγνωσης του χωρισμού τύφλωσε το μυαλό μου. Για πρώτη φορά, μετά από μία εβδομάδα, κατάλαβα πως το αντίο σου ήταν οριστικό. Είχαμε χωρίσει. 

          Πόσο ειρωνικά μου φάνηκαν εκείνη την στιγμή τα χαμόγελά μας στις φωτογραφίες μας. Σε μία από αυτές, εσύ κοιτούσες τον φακό κι εγώ απαλά σου φιλούσα το μάγουλο. Το φιλί του Ιούδα αντιστράφηκε. Μπορεί εγώ να ήμουν εκείνος που φιλούσα το μάγουλό σου στη φωτογραφία, αλλά εσύ υπήρξες εκείνος που φίλησε το δικό μου αόρατα χωρίς να το καταλάβω. Δεν πρόλαβα εγώ να σε προδώσω, δεν το θέλησα ποτέ μου. Η δική σου όμως προδοσία αγνόησε όλες τις υποσχέσεις με αφοπλιστική ταχύτητα. Μια τραγική ειρωνεία εκείνο το φιλί. 

          Είναι πραγματικά αστείο, αλλά εκείνο που πραγματικά φοβήθηκα μετά από εκείνο το τηλεφώνημα, όταν το φορτίο του χωρισμού έφτασε τελικά στον προορισμό του και με πλάκωσε ακινητοποιώντας το περίγραμμά μου στο βουνό της μοναξιάς, δεν ήταν το μετά, δεν ήταν τα δάχτυλά σου που ποτέ ξανά δεν θα τα ένιωθα να με αγγίζουν. Εκείνο που με τρόμαξε ήταν η ρουτίνα. Δεν θα ξυπνούσα ποτέ ξανά λέγοντάς σου "σ'αγαπώ", δεν θα σου τηλεφωνούσα ποτέ ξανά για να σε ακούσω με εκείνο το χαρακτηριστικά παιδιάστικο πείσμα σου να παραπονιέσαι για ηλίθιες αφορμές, δεν θα προσπαθούσα ποτέ ξανά να καταλάβω και να δώσω λύση στα προβλήματά σου. Δεν, δεν, δεν. Η καθημερινότητά μου έμεινε κενή, όλες τις συνήθειες που απέκτησα κοντά σου, όλες εκείνες τις μικρές στιγμές μας, έπρεπε να τις διαγράψω από την ζωή μου, έπρεπε να τις λησμονήσω και μαζί τους να λησμονήσω κι εσένα. 

          Έκλαψα πολύ εκείνο το βράδυ, δεν δάκρυσα απλώς όπως την πρώτη νύχτα μετά τον χωρισμό, αλλά αντιθέτως έκλαψα. Το αρχικό σοκ της απώλειας ξεθόλωσε από την όρασή μου και οι λιγοστές λέξεις που ανταλλάξαμε στο τηλέφωνο σηματοδότησαν την μακρά περίοδο του πένθους. Ντύθηκα τα μαύρα της καρδιάς μου και συνέχισα να ζω, προσπαθώντας να αγνοήσω τις κραυγές της ψυχής μου που κάθε νύχτα, στο άδειο μου κρεβάτι, αναζητούσαν το άγγιγμά σου. 

          Η αγάπη μας είχε πεθάνει. Προτίμησες, για τους δικούς σου λόγους, να την χαϊδέψεις στην αρχή με τα ίδια δάχτυλα που άγγιξες κι εμένα κι έπειτα σε μια αποκλειστικά δική σου παρόρμηση θέλησες με επιμονή να τα τυλίξεις γύρω από το λαιμό της και να την πνίξεις, να την σκοτώσεις. Μαζί της όμως, χωρίς εσύ να το γνωρίζεις, έπνιξες με έκεινα τα ίδια δάχτυλα και ένα μικρό κομμάτι που κάποτε ζούσε μέσα μου...

Το ατυχές τρίο (και εγώ απέξω!)

          Ζώντας στην επαρχία, οι ευκαιρίες μου για γνωριμίες με γκέι άτομα (είτε για παρέα, σεξ ή σχέση) είναι αναμενόμενο πως άνετα μπορούν να μετρηθούν στα δάχτυλα του ενός χεριού μου. Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες φάσεις της ανθρώπινης ζωής, όπου το άτομο έχει ωριμάσει και απομυθοποιεί το σεξ ως ένα βαθμό, ξέρω όμως με σιγουριά πως στην ζωή ενός γκέι άντρα που δεν έχει φτάσει ακόμα τα είκοσι, όπως συμβαίνει στη δική μου περίπτωση, το σεξ είναι ανάγκη πρωταρχική, όπως και άλλες πολλές σαν το νερό, τον ύπνο ή το φαγητό. Τακτικές δόσεις σεξ κρατάνε έναν νέο στη ζωή, κάνουν το μυαλό του να ξεθολώνει και να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα με περισσότερο κέφι.
          Αυτά σκεφτόμουν όταν πριν από λίγο καιρό ένας άντρας της περιοχής μου με πλησίασε σε σάητ γκέι γνωριμιών και κανονίσαμε να βρεθούμε. Δεν ήταν αυτό που κάποιος θα ονόμαζε ως ο τέλειος γκόμενος, δεν περπατούσε στον δρόμο κάνοντας κεφάλια να στραφούν πάνω του στο πέρασμά του, αλλά είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές και είχα ήδη καταλάβει πως είχε το περίφημο "κάτι" το οποίο, εμένα τουλάχιστον, με διέγειρε. Χάρηκα πολύ που θα τον έβλεπα. Άλλωστε είχα συνειδητοποιήσει ιδίοις όμασι (και στόμασι!) ότι ήταν έμπειρος στο σεξ και θα μπορούσε να μου προσφέρει την πολυπόθητη ηδονή που τρέφει τα νιάτα και τα ανανεώνει. Είχε ήδη μεσολαβήσει ένα υπολογίσιμο διάστημα κατά το οποίο δεν είχα κάνει κάτι ερωτικό, και η σκέψη πως θα τον συναντούσα έκανε τα πόδια μου να τρέμουν. "Επιτέλους, θα κάνω σεξ!" έλεγα και ξανά έλεγα στον εαυτό μου μόλις η επικείμενη συνάντησή μας οριστικοποιήθηκε.
           Όπως προανέφερα, δυστυχώς ή ευτυχώς, η μικρή μου πόλη κάθε άλλο παρά θεωρείται ιδανικό μέρος για γνωριμίες ομοφυλοφιλικού χαρακτήρα, όπως και οι περισσότερες ελληνικές πόλεις που απέχουν από τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Κανονίσαμε να βρεθούμε στις οχτώ και μισή, η ώρα ήταν ήδη επτά και ήθελα τουλάχιστον μισή ώρα για να φτάσω στο σπίτι του με τα πόδια. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να ετοιμαστώ όσο το δυνατόν πιο αστραπιαία. Έκανα στα γρήγορα ένα μπάνιο, ετοιμάστηκα σε άλλους τομείς για τη σεξουαλική πράξη που πλησίαζε (όποιος έχει παθητικές γνωριμίες καταλαβαίνει τι εννοώ) και ντύθηκα. Ήταν οχτώ ακριβώς όταν λέγοντας μία δικαιολογία στους γονείς μου έβγαινα από το σπίτι μου και έπαιρνα το δρόμο για το δικό του. Περπατώντας η αγωνία μου κορυφωνόταν, ανυπομονούσα αλλά παράλληλα ένιωθα ένα απροσδιόριστο άγχος λες και περνώντας το κατώφλι του σπιτιού του θα με περίμενε κάποια εξέταση στην οποία πιθανότατα θα αποτύγχανα. Έφτασα κάτω από την πολυκατοικία του πέντε λεπτά νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα. Είχα καιρό να τον συναντήσω και δεν θυμόμουν σε ποιο διαμέρισμα έμενε, είχαμε συνεννοηθεί λοιπόν να κατέβει εκείνος στην είσοδο και να ανέβουμε μαζί. Και να τος ο εν λόγω κύριος, στην ώρα του, να κατεβαίνει τα σκαλιά της πολυκατοικίας που οδηγούσαν στην είσοδο. Για να μην δώσουμε στόχο άρχισε να ανεβαίνει πρώτος τα σκαλιά κι εγώ ακολουθούσα.
          Κάτι δεν μου άρεσε. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές που είχαμε βρεθεί (τρεις για την ακρίβεια) εκείνη την φορά μιλούσε στο τηλέφωνο και δεν μου έδινε σημασία. Δεν με χαιρέτισε καν. Κλείνοντας την πόρτα του διαμερίσματός του μπορούσα πλέον να τον ακούσω καθαρά: έδινε σε κάποιον οδηγίες για το σπίτι του. Επομένως, κάποιον περίμενε χωρίς εμένα να μου έχει δώσει κάποιο στοιχείο. Καθόμασταν όρθιοι αντικριστά στο χολ της εισόδου. Σε λίγα λεπτά το τηλεφώνημά του έλαβε τέλος και με κοίταξε. "Περιμένεις κάποιον;" τον ρώτησα. Και ναι, όντως εν αγνοία μου περίμενε κάποιον. Στο ίδιο σάητ που μιλήσαμε είχε γνωρίσει και έναν τριαντάρη και τον είχε προσκαλέσει (χωρίς εγώ να το γνωρίζω, το τονίζω αυτό) στο ραντεβού μας. "Θέλω να φύγω, δεν κάνω τρίο." Του αποκρίθηκα, και έλεγα την αλήθεια. Δεν έχω κάνει ακόμα τρίο, κι όταν κάποια στιγμή κάνω, θέλω να είναι απόρροια της δικής μου επιλογής και όχι επιβεβλημένη από κάποιον άλλο. Θύμωσα, δεν το κρύβω. Εδώ και μήνες τον πίεζα να βρεθούμε και εκείνος με διάφορες δικαιολογίες το απέφευγε. Τώρα που είχε έρθει η δική μου στιγμή ήθελε να την χαλάσει, φέρνοντας κι έναν άγνωστο τρίτο με τον οποίο εγώ ίσως να μην ταίριαζα. "Κάθισε. Μπορεί να σου αρέσει αυτός και να μην θες να κάνεις κάτι με εμένα." μου είπε και εγώ σώπασα αν και μέσα μου εξακολουθούσα να βράζω.
          Δεν πέρασαν παρά ελάχιστες στιγμές όταν άκουσα βήματα στη σκάλα. Το κουδούνι χτύπησε και ο μυστηριώδης τρίτος μπήκε στο σπίτι. Ήταν όντως στα τριάντα και κάτι, με λίγα κοντοκουρεμένα μαλλιά, κανονικό σωματότυπο και από τα δυο του χέρια το ένα καλύπτονταν εξολοκλήρου με τατουάζ. Προφανώς δεν γνώριζε ούτε εκείνος για την ύπαρξή μου και βλέποντάς με στον χώρο τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν αγχωμένα. Καθίσαμε και οι τρεις στο μικρό σαλόνι, εγώ πάνω σε μία άβολη καρέκλα, και άρχισαν οι διαπραγματεύσεις. Φαινόταν κι εκείνος χαμένος από την παρουσία μου και δεν τον αδικούσα, το ίδιο έπαθα κι εγώ. "Θέλετε να το κάνουμε και οι τρεις;" ρώτησε ο οικοδεσπότης. "Εγώ με τον μικρό δεν κάνω σεξ! Αν θες πήγαινε μαζί του μέσα κι εγώ θα περιμένω εδώ." δήλωσε με θέρμη ο τριανταπεντάρης. Ένιωσα σαν πελάτης πορνείου που καταλαμβάνει την κρεβατοκάμαρα του χώρου για περιορισμένο χρόνο κάνοντας σεξ με τον... πόρνο ενώ στο διπλανό δωμάτιο ο επόμενος πελάτης περίμενε υπομονετικά την σειρά του. Παρά την πρότασή του, από το ύφος του κατάλαβα πως δεν ήταν ευχαριστημένος από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.            Δεν με απογοήτευσε η απροθυμία του για τρίο, κι εγώ την ίδια απροθυμία ένιωθα αλλά για διαφορετικούς λόγους. Δεν ήταν άσχημος, ήταν ένας ελκυστικός άντρας. Αυτό που με απωθούσε από εκείνον ήταν η παγίδα που μας έστησε ο κοινός διαδικτυακός μας "φίλος". "Δεν θέλω να κάνω τρίο." επανέλαβα για δεύτερη φορά εκείνο το απόγευμα, αυτή τη φορά μπροστά στον άλλο καλεσμένο. Είμαι άνθρωπος που απολαμβάνει τις εκπλήξεις αλλά τέτοιου είδους εκπλήξεις τις απεχθάνομαι. "Ε τότε λοιπόν..." άρχισε να λέει ο οικοδεσπότης και με τα μάτια τους καρφωμένα πάνω μου κατάλαβα πως ήμουν ανεπιθύμητος στον χώρο. "Ωραία λοιπόν." είπα απλά και σηκώθηκα από την πλαστική καρέκλα που ήδη είχε αρχίσει να κάνει το σώμα μου να πονάει. Σηκώθηκε για να με οδηγήσει στην εξώπορτα. "Δεν χρειάζεται." του είπα απλά, και νιώθωντάς τον να με πλησιάζει από πίσω επιτάχυνα τα βήματά μου, άνοιξα την πόρτα του διαμερίσματος και ξεχύθηκα στην σκάλα.
          Πριν καν φτάσω στην είσοδο της πολυκατοικίας ένα δάκρυ άρχισε να κυλάει από τα μάτια μου στο πρόσωπό μου. Δεν ήταν το δάκρυ της ερωτικής απογοήτευσης ήξερα όμως πως ήταν το δάκρυ της αδικίας. Αισθανόμουν αδικημένος ενώ η πίκρα του θυμού ανέβαινε σταδιακά στα χείλη μου. Δεν έκλαψα, μόνο δάκρυσα.
          Κατάλαβα τα κίνητρα της απόφασής του λίγο αργότερα, καθώς έφτανα στο σπίτι μου: ήθελε να με ταπεινώσει. Είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές και από τον τρόπο που μου μιλούσε διαδικτυακά είχα αντιληφθεί πως του άρεσε να έχει το πάνω χέρι στις αποφάσεις. Δεν θα μου ζητούσε ποτέ να πάω στο σπίτι του. Ήξερε, προφανώς, πως υπήρχαν πολλοί πρόθυμοι να κάνουν σεξ μαζί του. Εγώ ήμουν αυτός που πάντοτε επέμενε να βρεθούμε και τις περισσότερες φορές η απάντηση που έπαιρνα ήταν αρνητική. Από τον τρόπο που με κοίταξε όταν απαίτησε την αποχώρησή μου από το σπίτι του για να κάνει σεξ με τον... απρόσμενο καλεσμένο του, διέκρινα μία ανυπομονησία να φύγω, καμία απολύτως ένδειξη μεταμέλειας για το γεγονός ότι ετοιμάστηκα και περπάτησα τόσο δρόμο από το σπίτι μου για να τον συναντήσω μόνο και μόνο για να φύγω άπραγος. Στόχος του ήταν η ταπείνωση μου, ήθελε να με δει να φεύγω από το σπίτι του πληγωμένος από την απόρριψη. Εκείνο τον καιρό μάλιστα είχα σοβαρό πρόβλημα αυτοπεποίθησης (το οποίο σταδιακά θα ξεθωριάσει, έχει ήδη δρομολογηθεί αυτό) και η αδιαφορία που ένιωσα εκείνη την νύχτα, το γεγονός ότι προτίμησε τον άλλον αντί για εμένα, με πλήγωσε.
          Δεν μπορώ να μαντέψω για ποιο λόγο επιθυμούσε την ταπείνωσή μου, αλλά έχοντας γνωρίσει αρκετούς γκέι άντρες έχω πια συνειδητοποιήσει ότι οι περισσότεροι είναι νάρκισσοι και απολαμβάνουν να βλέπουν τον ερωτικό τους σύντροφο να πονάει εξαιτίας τους. Αυτή η πλεονεκτική θέση τους χαρίζει μία δύναμη, μία εξουσία στον άλλον.
          Από εκείνη την ημέρα δεν μιλήσαμε ποτέ ξανά. Ούτε εγώ ο ίδιος επεδίωξα κάποια επαφή, έπαψα να τον κυνηγάω. Θα θυμάμαι για πολύ καιρό τις ηδονικές στιγμές που πέρασα τις λίγες φορές που επισκέφτηκα το μικρό του διαμέρισμα όμως πλέον είμαι σίγουρος πως αυτές τις στιγμές της απόλαυσης θα σκιάζει η ανάμνηση μιας συμπεριφοράς του που δεν άξιζα. Δεν θα τον συναντήσω ποτέ ξανά, αυτή είναι η απόφασή μου και δεν την ανακαλώ γιατί έμαθα πια πως η αξιοπρέπειά μου βρίσκεται πάνω από έναν καλό εραστή.

Coming Back . . .

Μετά από πολύ καιρό απουσίας είμαι και πάλι εδώ! Διάφορα εμπόδια με είχαν κρατήσει μακριά από το blog όμως πλέον έχουν λυθεί. Στην παρούσα φάση θα κάνω τακτικές αναρτήσεις για αυτό μείνετε συντονισμένοι! Αυτά προς το παρόν, επανέρχομαι δριμύτερος το συντομότερο δυνατό. Μέχρι τότε φιλάκια πολλά και ευχαριστώ για την υπομονή..

Η απέχθεια μου για τα τρένα

Πόσο μόνος μπορεί να νιώθει ένας νέος άνθρωπος σαν εμένα; Πόσο μόνος μπορεί να νιώθει κανείς όταν ζει σε ένα σπίτι με την οικογένειά του; μόνο εγώ νιώθω έτσι; δεν ξέρω πραγματικά. Πολλές στιγμές τα βράδια πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει τόσο μόνος, απόλυτα μόνος λες και έχω ξεχαστεί από όλους, λες και ποτέ δεν υπήρξα, λες και όλη μου η ζωή ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση δική μου που δεν άγγιξε ποτέ κανέναν. Κάθομαι στο δωμάτιό μου. Το σπίτι μου είναι κοντά στον τοπικό σταθμό του ΟΣΕ. Παλιότερα μου άρεσαν τα τρένα. Μου άρεσε να ακούω τον εκκωφαντικό τους θόρυβο καθώς έφευγαν μακρυά από την πόλη μου, κουβαλώντας μέσα στα άψυχα σπλάχνα τους πολυάσχολους ανθρώπους. Κάθε φορά που το τρένο περνούσε τρέχοντας από δίπλα μου, εγώ στεκόμουν κοντά στο συρματόπλεγμα του δρόμου και το κοίταζα μαγεμένος. Και ύστερα ξαφνικά μίσησα τα τρένα. Ο θόρυβος της κόρνας τους, αυτός ο τόσο βιαστικός θόρυβος με έκανε απότομα να ανατριχιάζω. Θυμάμαι ακόμη την ημέρα που έφυγες από την πόλη μου. Είχες έρθει για λίγες μέρες να με δεις. Ένιωθα τόσο ξεχωριστά για αυτή σου την πράξη. Για λίγες μόνο στιγμές στη ζωή μου νόμισα πως βρίσκομαι στο επίκεντρο του σύμπαντος. Έλαμπε η ύπαρξή μου από την ευτυχία του έρωτα. Έπρεπε όμως να είμαι προνοητικός. Είχα ξεχάσει, βλέπεις, πως ο έρωτας είναι απλά ένας βιασμός της ανθρώπινης ψυχής, μια δολοφονία, ένα έγκλημα. Περνά αστραπιαία από την ζωή και χάνεται, σαν τρένο κι αυτός. Κι όταν το μεθυστικό του άρωμα ξεθυμάνει και χάσει την μαγεία του, ανάθεμα σε εκείνον που πίστεψε έστω και για μια στιγμή πως ο έρωτας θα μπορούσε να κρατήσει για μια ζωή. Όχι, ο έρωτας είναι βιαστικός. Περνάει από την ζωή μας γρήγορα και αφήνει αόρατα σημάδια στην ψυχή. Και αυτά τα σημάδια είναι τα χειρότερα γιατί ποτέ σου δεν μπορείς να τα θεραπεύσεις, γιατί δεν υπάρχει φάρμακο για τις πληγές του έρωτα. Ίσως όμως και να υπάρχει μια προσωρινή ανακούφιση. Ένας ακόμη έρωτας, ένα ακόμα πυροτέχνημα που σε κάνει να ξεχνιέσαι με την λάμψη του. Όταν όμως το πυροτέχνημα αυτό σκορπίσει στον ουρανό, όταν οι πολύχρωμες κορδέλες του χαθούν μέσα στον ουρανό της ψυχής σου, τότε κι άλλες πληγές τυπώνονται στην καρδιά σου. Ναι, ο έρωτας είναι βιασμός. Μισώ πολλές φορές τον έρωτα κι ας βρίσκει τρόπο να με παρασύρει και πάλι στην ακανθώδη του αγκαλιά. Όπως μισώ πλέον και τα τρένα. Το μόνο αστείο είναι πως ο έρωτας με έκανε να μισήσω τα τρένα. Κάποιες φορές, την νύχτα όταν οι άλλοι κοιμούνται και δεν ακούγεται κανείς μέσα στο σπίτι, κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ μάταια να κοιμηθώ. Τότε ένα σκάρτο πυροτέχνημα του παρελθόντος σκάει ξανά μέσα μου, αυτή τη φορά χωρίς καμία λάμψη, λες και από την έκρηξη του αυτή τη φορά δεν ξεχύνεται φως αλλά σκοτάδι. Και αυτό το σκοτάδι είναι που τραβάει τις σκέψεις μου, που σαν σειρήνα τραγουδά στο μυαλό μου μελωδίες που το κάνουν να χάνεται μέσα σε δαιδαλώδεις διαδρόμους που οδηγούν μόνο σε ξεχασμένα αδιέξοδα. Θυμάμαι το τρένο. Ναι, εκείνη τη στιγμή μόνο το τρένο έρχεται στο μυαλό μου. Τότε που είχες έρθει να με δεις για μερικές ημέρες, τότε που είχα συνηθίσει την παρουσία σου έστω για λίγο. Είχε έρθει η ημέρα της αναχώρησής σου. Χαμογελαστοί είχαμε φτάσει στον σταθμό. Πήγαμε σε μια γωνία, μακριά από τους μελλοντικούς σου συνεπιβάτες και μιλήσαμε. Δεν μπορώ να θυμηθώ με ακρίβεια τα λόγια μας, μόνο τα χέρια μου θυμάμαι που έτρεμαν. Πάλευαν μέσα μου, ήθελαν να σε τραβήξουν στην αγκαλιά τους, να σε εμποδίσουν να φύγεις. Το παρατήρησες αλλά δεν μίλησες. "Θα ξανάρθω" μου είπες μόνο και η υπόσχεσή σου έκανε τα χέρια μου να σταματήσουν για λίγο από την νευρικότητά τους, μόνο για λίγο όμως. Και ύστερα έφτασε το τρένο. Δεν άντεξα, άρχισα να κλαίω ανάμεσα στους ξένους. Δεν φορούσα γυαλιά ηλίου, δεν μπορούσα να κρύψω την παιδιάστικη πράξη μου. Δεν ήθελα να κρυφτώ εξάλλου. Μόνο να μείνεις, να μην σε τραβήξει το τρένο μακριά μου. Μόνο αυτό ήθελα. Μου είπες να πάω σπίτι μου. Δεν ήθελες να με δεις να κλαίω. Δεν έφυγα, έκατσα και σε κοιτούσα μέχρι να χαθείς στο εσωτερικό του τρένου. Το τρένο έφυγε και εγώ έμεινα σχεδόν μόνος μου στην αποβάθρα. Μια γυναίκα με πλησίασε, απόρησε γιατί άραγε ένα μικρό παιδί σαν κι εμένα να αντιδρούσε με τόσο ευάλωτο τρόπο. "Έφυγε κάποιος που αγαπάω πολύ." της είπα μόνο ανάμεσα στα δάκρυα. Και τότε, μόνο τότε ίσως να κατάλαβα πραγματικά πως δεν σε ερωτεύθηκα ποτέ, μόνο τότε ίσως κατάλαβα πως σε αγάπησα. Γιατί ο έρωτας είναι έγκλημα στην ψυχή, η πραγματική όμως αγάπη είναι το αντίδοτο. "Θα ξανά έρθει." μου είπε η άγνωστη γυναίκα σε μια προσπάθεια να με παρηγορήσει. Και η υπόσχεσή της φώλιασε στην καρδιά μου μαζί με την δική σου υπόσχεση και οι δυο αυτές υποσχέσεις γέννησαν τις ελπίδες μου. Ήθελα μόνο να με πάρεις αγκαλιά να σκουπίσεις τα δάκρυά μου, να με σώσεις από τον πόνο της αναχώρησής σου. Σηκώθηκα από την θέση μου στην άδεια πλέον αποβάθρα και πήρα το μοναχικό μου δρόμο της επιστροφής για το σπίτι.. 

Για γέλια ή για κλάματα;

Σκέφτομαι μια συνάντηση που είχα με κάποιον πριν από έναν μήνα περίπου. Κι όσο σκέφτομαι τη συνάντηση αυτή δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.. Τον Β. τον γνώριζα αρκετά χρόνια, είχε ένα μαγαζί στην περιοχή μου και οι επισκέψεις στο μαγαζί του ήταν από τακτικές έως και καθημερινές. Του μίλησα πριν από δύο χρόνια περίπου μέσω facebook και κατάλαβα πως ήταν bisexual από όσα μου έλεγε. Μια συνάντηση με σκοπό το σεξ δεν άργησε να έρθει και έτσι ακολούθησαν και κάποιες άλλες συναντήσεις. Όμως πριν από ένα χρόνο περίπου (πέρυσι προς τα τέλη του καλοκαιριού) εκείνος έφυγε από Ελλάδα για το εξωτερικό και έτσι χαθήκαμε. Μιλούσαμε τακτικά από το facebook, μάλιστα είχε πει πως όταν έρθει στην πόλη μου στις αρχές της φετινής Άνοιξης θα ήθελε να βρεθούμε. Κι εγώ το ήθελα. Και ήρθε η φετινή Άνοιξη και βρεθήκαμε τελικά. Και όταν βρεθήκαμε έγινε κάτι που με άφησε να απορώ για πολλές μέρες. Στην πόλη μου γενικά είναι δύσκολο να συναντήσεις γκέι άτομα, τα προφίλ στο GayRomeo είναι λίγα και έτσι δεν έχεις πολλές ευκαιρίες για γνωριμίες. Ήθελα πολύ να κάνω σεξ εκείνη την περίοδο (και ας ντρέπομαι που το παραδέχομαι) αφού εδώ και καιρό η κακή μου τύχη δεν άλλαζε και δεν έβρισκα κανένα είτε για σεξ είτε για μια ανθρώπινη επαφή. Και όταν συναντήθηκα με τον εν λόγω τύπο και μπήκα στο αυτοκίνητο παρατήρησα κάτι που δεν μου άρεσε. Στο αριστερό του χέρι είχε κάτι σαν έγκαυμα, δεν μπορώ ακριβώς να ξέρω τι. Μόλις το είδα ξενέρωσα κατευθείαν, ήθελα να πάω σπίτι μου επί τόπου και έτσι σκαρφίστηκα στα γρήγορα μια ιστορία ότι είχα να πάω κάπου και το είχα ξεχάσει (τα κλασσικά δηλαδή) και έφυγα τρέχοντας. Το θέμα είναι ότι όλη αυτή η ιστορία με έκανε να απορώ: γίνεται ένας άντρας πάνω στα ντουζένια του που θέλει τόσο πολύ να βρεθεί ερωτικά με κάποιον να ξενερώσει τόσο αφάνταστα με τον άλλον σε βαθμό που να φύγει τρέχοντας από το ραντεβού και να μην του ξαναμιλήσει από μια μικρή αφορμή; είναι έτσι όλοι οι άντρες ή μόνο εγώ είμαι κάπως παράξενος; το γεγονός αυτό δεν μου είχε ξανασυμβεί και είναι κάτι που με επηρέασε για λίγες μέρες. Μετά φυσικά ξεχάστηκε, όμως είναι μερικές στιγμές που όταν το θυμάμαι κι εγώ απορώ με τον ίδιο μου τον εαυτό και άλλες φορές προβληματίζομαι κι άλλες γελάω..

Πολλά τα μπερδέματα..

Τον τελευταίο καιρό νιώθω κάπως περίεργα.. για την ακρίβεια νιώθω πολύ περίεργα. Αρχικά, μια πολύμηνη σχέση που είχα, τελείωσε άδοξα στα μέσα του χειμώνα. Έκλαψα πολύ, πάρα πολύ για την ακρίβεια (σε σημείο που τα μάτια μου να έχουν πρηστεί και να τσούζουν για μέρες), πληγώθηκα ακόμα περισσότερο και σιγά σιγά, σταδιακά άρχισα να γεννιέμαι και πάλι μέσα από τις στάχτες μου. Το πρόβλημα είναι πως, αφού η "διαδικασία" της αναγέννησης ολοκληρώθηκε δεν νιώθω πλέον το ίδιο με τον εαυτό μου. Είναι σαν να άλλαξα όλους αυτούς του μήνες, και το τελικό αποτέλεσμα δεν μου αρέσει. Ακόμα, έχω πάρει ορισμένα κιλά, άλλο ζήτημα αυτό, λόγω πανελληνίων που σε λίγο πλησιάζουν (επιτέλους, να τελειώσει κι αυτό το μαρτύριο και με το καλό να ξεχαστεί όλος αυτός ο χρόνος). Μάλιστα, θέλω να αρχίσω δίαιτα σε λίγο καιρό. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το πρόβλημα που με απασχολεί. Από την μία θέλω να κάνω σχέση κι από την άλλη δεν θέλω. Νιώθω μπερδεμένος συναισθηματικά. Ξέρω πως τον τελευταίο καιρό έχω παραμελήσει τελείως το blog και αυτό είναι ανεπίτρεπτο από μέρους μου. Έχω κάνει μερικές σκέψεις για να το βελτιώσω. Η βασική από αυτές είναι ότι σκέφτομαι να γράφω, πέρα από τις εμπειρίες μου, τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις μου σχετικά με την gay ζωή και κάποιες ιστορίες στο blog. Δεν ξέρω όμως αν θα ήταν καλύτερο να είναι ρομαντικές ή καθαρά ερωτικές. Κάντε μου προτάσεις και όλες θα είναι δεκτές και θα τεθούν υπό σοβαρή σκέψη.Θα κλείσω αυτή την σύντομη ανάρτηση με μια παράκληση: σχολιάστε, έστω και ανώνυμα σχολιάστε! Πραγματικά χαίρομαι αφάνταστα κάθε φορά που βλέπω κάποιο σχόλιο! Ευχαριστώ προκαταβολικά όμορφες υπάρξεις που διαβάζετε το blog μου..

To Cheat or Not To Cheat

Σχέσεις. Η πιο πολύπλοκη έννοια της ζωής μας. Αόρατοι δεσμοί που μας συνδέουν με άλλους ανθρώπους. Οι σχέσεις, λοιπόν, χωρίζονται σε πολλές υποενότητες. Αρχικά, έχουμε τις οικογενειακές σχέσεις, τις φιλικές, τις σχέσεις με τους συμμαθητές ή τους συναδέλφους μας. And last but not least, έχουμε τις συναισθηματικές/ερωτικές σχέσεις.
 Όλες αυτές οι κατηγορίες σχέσεων παρουσιάζουν ποικίλες δυσκολίες. Οι ερωτικές σχέσεις όμως είναι οι πιο βασανιστικές, οι πιο περίπλοκες αλλά και οι πλέον συναρπαστικές και όμορφες που μπορεί κανείς να έχει.
Θα σας πω μια ιστορία. Γνωρίζω μια φίλη, η οποία τα πάει καλά με τους γονείς και τα αδέρφια της. Είναι σχετικά κοινωνική και έχει πολλούς φίλους. Επιπλέον, δεν αντιμετωπίζει προστριβές με τους συμμαθητές της. Κι από την άλλη είναι ερωτευμένη. Έχει μια σχέση λίγων μηνών η οποία, όπως μου εξομολογήθηκε, πάει αρκετά καλά. Με το αγόρι της λοιπόν έχει ολοκληρωμένες, αν και σπάνιες, σεξουαλικές επαφές. Κι όμως, αν και θεωρητικά έχει καλύψει τους βασικούς τομείς των σχέσεων, εκείνη νιώθει πως κάτι της λείπει. Αυτό το "κάτι" τι θα μπορούσε άραγε να είναι; αναρωτήθηκε πολύ, σκέφτηκε σκέφτηκε σκέφτηκε κι όμως δεν πήρε κάποια απάντηση που να την ικανοποιούσε. Όταν όμως κάποιος "φίλος" στο facebook άρχισε να της στέλνει ερωτικά μηνύματα, τότε κατάλαβε πως το κερασάκι της δικής της τούρτας ήταν το πάθος. Κι εδώ έρχεται το δίλημμα: να απατήσει τον φίλο της ή όχι;
Από την μία, μου ομολόγησε πως η σχέση της έχει αρχίσει να περνάει σε ένα άλλο στάδιο. Ο αρχικός ενθουσιασμός έχει αρχίσει δραματικά να υποχωρεί και η ρουτίνα αναλαμβάνει να καλύψει το κενό του. Ως αποτέλεσμα σκέφτεται πως πρέπει να τον απατήσει. Ίσως αυτό να ανανεώσει την σχέση της.
Από την άλλη όμως πλευρά υπάρχουν και οι τύψεις. "Αν όντως τον απατήσω" άρχισε να μου λέει "πως θα τον κοιτάξω ξανά στα μάτια; πως θα νιώθω εγώ η ίδια εάν θα ξέρω πως έκανα σεξ με κάποιον άλλον;". Είναι κι αυτό ένα πρόβλημα. Κι εγώ πρέπει να της δώσω τα φώτα μου.
Στην προκειμένη περίπτωση, το κορμί απαιτεί αλλά το μυαλό γεμίζει την συνείδηση με τύψεις. Όσες τύψεις κι αν την κατακλύσουν όμως, το κορμί δεν παύει να ζητά, να επιθυμεί, να θέλει ένα άγγιγμα διαφορετικό. Κι όταν ο δεσμός της έχει αρχίσει πια να έχει διάφορες ασχολίες, όταν η ρουτίνα τον έχει αναγκάσει να βρίσκει πιο διασκεδαστικό το διάβασμα παρά εκείνη τότε τι πρέπει να κάνει. Να διαλέξει το πάθος και να εγκαταλείψει τον φίλο της; να διαλέξει τον φίλο της και να διαγράψει το πάθος; 'η μήπως τα δυο αυτά μπορούν άνετα να συνδυαστούν; γίνεται το πάθος και το κέρατο να συμβιώσουν αρμονικά σε μια σχέση;
Προσωπικά, η όλη υπόθεση μου φαίνεται αρκετά περίπλοκη. Στη θέση της δεν ξέρω ποιο από τα τρία θα διάλεγα. Πάντοτε χρειαζόμαστε μια ανανέωση. Ας μην ξεχνάμε, ακόμη, ότι η τέλεια σχέση δεν υπάρχει. Μπορεί λοιπόν να συνδυάσει κανείς την σχέση με το κέρατο; κι αν ναι, θα λειτουργήσει η σχέση σωστά; εσείς τι λέτε;
Επειδή εγώ νιώθω αρκετά μπερδεμένος με αυτό το ζήτημα, θα εκτιμούσα πραγματικά εάν αφήνατε κάποιο σχόλιο.. Ευχαριστώ εκ των προτέρων..