Η απέχθεια μου για τα τρένα

Πόσο μόνος μπορεί να νιώθει ένας νέος άνθρωπος σαν εμένα; Πόσο μόνος μπορεί να νιώθει κανείς όταν ζει σε ένα σπίτι με την οικογένειά του; μόνο εγώ νιώθω έτσι; δεν ξέρω πραγματικά. Πολλές στιγμές τα βράδια πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει τόσο μόνος, απόλυτα μόνος λες και έχω ξεχαστεί από όλους, λες και ποτέ δεν υπήρξα, λες και όλη μου η ζωή ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση δική μου που δεν άγγιξε ποτέ κανέναν. Κάθομαι στο δωμάτιό μου. Το σπίτι μου είναι κοντά στον τοπικό σταθμό του ΟΣΕ. Παλιότερα μου άρεσαν τα τρένα. Μου άρεσε να ακούω τον εκκωφαντικό τους θόρυβο καθώς έφευγαν μακρυά από την πόλη μου, κουβαλώντας μέσα στα άψυχα σπλάχνα τους πολυάσχολους ανθρώπους. Κάθε φορά που το τρένο περνούσε τρέχοντας από δίπλα μου, εγώ στεκόμουν κοντά στο συρματόπλεγμα του δρόμου και το κοίταζα μαγεμένος. Και ύστερα ξαφνικά μίσησα τα τρένα. Ο θόρυβος της κόρνας τους, αυτός ο τόσο βιαστικός θόρυβος με έκανε απότομα να ανατριχιάζω. Θυμάμαι ακόμη την ημέρα που έφυγες από την πόλη μου. Είχες έρθει για λίγες μέρες να με δεις. Ένιωθα τόσο ξεχωριστά για αυτή σου την πράξη. Για λίγες μόνο στιγμές στη ζωή μου νόμισα πως βρίσκομαι στο επίκεντρο του σύμπαντος. Έλαμπε η ύπαρξή μου από την ευτυχία του έρωτα. Έπρεπε όμως να είμαι προνοητικός. Είχα ξεχάσει, βλέπεις, πως ο έρωτας είναι απλά ένας βιασμός της ανθρώπινης ψυχής, μια δολοφονία, ένα έγκλημα. Περνά αστραπιαία από την ζωή και χάνεται, σαν τρένο κι αυτός. Κι όταν το μεθυστικό του άρωμα ξεθυμάνει και χάσει την μαγεία του, ανάθεμα σε εκείνον που πίστεψε έστω και για μια στιγμή πως ο έρωτας θα μπορούσε να κρατήσει για μια ζωή. Όχι, ο έρωτας είναι βιαστικός. Περνάει από την ζωή μας γρήγορα και αφήνει αόρατα σημάδια στην ψυχή. Και αυτά τα σημάδια είναι τα χειρότερα γιατί ποτέ σου δεν μπορείς να τα θεραπεύσεις, γιατί δεν υπάρχει φάρμακο για τις πληγές του έρωτα. Ίσως όμως και να υπάρχει μια προσωρινή ανακούφιση. Ένας ακόμη έρωτας, ένα ακόμα πυροτέχνημα που σε κάνει να ξεχνιέσαι με την λάμψη του. Όταν όμως το πυροτέχνημα αυτό σκορπίσει στον ουρανό, όταν οι πολύχρωμες κορδέλες του χαθούν μέσα στον ουρανό της ψυχής σου, τότε κι άλλες πληγές τυπώνονται στην καρδιά σου. Ναι, ο έρωτας είναι βιασμός. Μισώ πολλές φορές τον έρωτα κι ας βρίσκει τρόπο να με παρασύρει και πάλι στην ακανθώδη του αγκαλιά. Όπως μισώ πλέον και τα τρένα. Το μόνο αστείο είναι πως ο έρωτας με έκανε να μισήσω τα τρένα. Κάποιες φορές, την νύχτα όταν οι άλλοι κοιμούνται και δεν ακούγεται κανείς μέσα στο σπίτι, κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ μάταια να κοιμηθώ. Τότε ένα σκάρτο πυροτέχνημα του παρελθόντος σκάει ξανά μέσα μου, αυτή τη φορά χωρίς καμία λάμψη, λες και από την έκρηξη του αυτή τη φορά δεν ξεχύνεται φως αλλά σκοτάδι. Και αυτό το σκοτάδι είναι που τραβάει τις σκέψεις μου, που σαν σειρήνα τραγουδά στο μυαλό μου μελωδίες που το κάνουν να χάνεται μέσα σε δαιδαλώδεις διαδρόμους που οδηγούν μόνο σε ξεχασμένα αδιέξοδα. Θυμάμαι το τρένο. Ναι, εκείνη τη στιγμή μόνο το τρένο έρχεται στο μυαλό μου. Τότε που είχες έρθει να με δεις για μερικές ημέρες, τότε που είχα συνηθίσει την παρουσία σου έστω για λίγο. Είχε έρθει η ημέρα της αναχώρησής σου. Χαμογελαστοί είχαμε φτάσει στον σταθμό. Πήγαμε σε μια γωνία, μακριά από τους μελλοντικούς σου συνεπιβάτες και μιλήσαμε. Δεν μπορώ να θυμηθώ με ακρίβεια τα λόγια μας, μόνο τα χέρια μου θυμάμαι που έτρεμαν. Πάλευαν μέσα μου, ήθελαν να σε τραβήξουν στην αγκαλιά τους, να σε εμποδίσουν να φύγεις. Το παρατήρησες αλλά δεν μίλησες. "Θα ξανάρθω" μου είπες μόνο και η υπόσχεσή σου έκανε τα χέρια μου να σταματήσουν για λίγο από την νευρικότητά τους, μόνο για λίγο όμως. Και ύστερα έφτασε το τρένο. Δεν άντεξα, άρχισα να κλαίω ανάμεσα στους ξένους. Δεν φορούσα γυαλιά ηλίου, δεν μπορούσα να κρύψω την παιδιάστικη πράξη μου. Δεν ήθελα να κρυφτώ εξάλλου. Μόνο να μείνεις, να μην σε τραβήξει το τρένο μακριά μου. Μόνο αυτό ήθελα. Μου είπες να πάω σπίτι μου. Δεν ήθελες να με δεις να κλαίω. Δεν έφυγα, έκατσα και σε κοιτούσα μέχρι να χαθείς στο εσωτερικό του τρένου. Το τρένο έφυγε και εγώ έμεινα σχεδόν μόνος μου στην αποβάθρα. Μια γυναίκα με πλησίασε, απόρησε γιατί άραγε ένα μικρό παιδί σαν κι εμένα να αντιδρούσε με τόσο ευάλωτο τρόπο. "Έφυγε κάποιος που αγαπάω πολύ." της είπα μόνο ανάμεσα στα δάκρυα. Και τότε, μόνο τότε ίσως να κατάλαβα πραγματικά πως δεν σε ερωτεύθηκα ποτέ, μόνο τότε ίσως κατάλαβα πως σε αγάπησα. Γιατί ο έρωτας είναι έγκλημα στην ψυχή, η πραγματική όμως αγάπη είναι το αντίδοτο. "Θα ξανά έρθει." μου είπε η άγνωστη γυναίκα σε μια προσπάθεια να με παρηγορήσει. Και η υπόσχεσή της φώλιασε στην καρδιά μου μαζί με την δική σου υπόσχεση και οι δυο αυτές υποσχέσεις γέννησαν τις ελπίδες μου. Ήθελα μόνο να με πάρεις αγκαλιά να σκουπίσεις τα δάκρυά μου, να με σώσεις από τον πόνο της αναχώρησής σου. Σηκώθηκα από την θέση μου στην άδεια πλέον αποβάθρα και πήρα το μοναχικό μου δρόμο της επιστροφής για το σπίτι.. 

Για γέλια ή για κλάματα;

Σκέφτομαι μια συνάντηση που είχα με κάποιον πριν από έναν μήνα περίπου. Κι όσο σκέφτομαι τη συνάντηση αυτή δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.. Τον Β. τον γνώριζα αρκετά χρόνια, είχε ένα μαγαζί στην περιοχή μου και οι επισκέψεις στο μαγαζί του ήταν από τακτικές έως και καθημερινές. Του μίλησα πριν από δύο χρόνια περίπου μέσω facebook και κατάλαβα πως ήταν bisexual από όσα μου έλεγε. Μια συνάντηση με σκοπό το σεξ δεν άργησε να έρθει και έτσι ακολούθησαν και κάποιες άλλες συναντήσεις. Όμως πριν από ένα χρόνο περίπου (πέρυσι προς τα τέλη του καλοκαιριού) εκείνος έφυγε από Ελλάδα για το εξωτερικό και έτσι χαθήκαμε. Μιλούσαμε τακτικά από το facebook, μάλιστα είχε πει πως όταν έρθει στην πόλη μου στις αρχές της φετινής Άνοιξης θα ήθελε να βρεθούμε. Κι εγώ το ήθελα. Και ήρθε η φετινή Άνοιξη και βρεθήκαμε τελικά. Και όταν βρεθήκαμε έγινε κάτι που με άφησε να απορώ για πολλές μέρες. Στην πόλη μου γενικά είναι δύσκολο να συναντήσεις γκέι άτομα, τα προφίλ στο GayRomeo είναι λίγα και έτσι δεν έχεις πολλές ευκαιρίες για γνωριμίες. Ήθελα πολύ να κάνω σεξ εκείνη την περίοδο (και ας ντρέπομαι που το παραδέχομαι) αφού εδώ και καιρό η κακή μου τύχη δεν άλλαζε και δεν έβρισκα κανένα είτε για σεξ είτε για μια ανθρώπινη επαφή. Και όταν συναντήθηκα με τον εν λόγω τύπο και μπήκα στο αυτοκίνητο παρατήρησα κάτι που δεν μου άρεσε. Στο αριστερό του χέρι είχε κάτι σαν έγκαυμα, δεν μπορώ ακριβώς να ξέρω τι. Μόλις το είδα ξενέρωσα κατευθείαν, ήθελα να πάω σπίτι μου επί τόπου και έτσι σκαρφίστηκα στα γρήγορα μια ιστορία ότι είχα να πάω κάπου και το είχα ξεχάσει (τα κλασσικά δηλαδή) και έφυγα τρέχοντας. Το θέμα είναι ότι όλη αυτή η ιστορία με έκανε να απορώ: γίνεται ένας άντρας πάνω στα ντουζένια του που θέλει τόσο πολύ να βρεθεί ερωτικά με κάποιον να ξενερώσει τόσο αφάνταστα με τον άλλον σε βαθμό που να φύγει τρέχοντας από το ραντεβού και να μην του ξαναμιλήσει από μια μικρή αφορμή; είναι έτσι όλοι οι άντρες ή μόνο εγώ είμαι κάπως παράξενος; το γεγονός αυτό δεν μου είχε ξανασυμβεί και είναι κάτι που με επηρέασε για λίγες μέρες. Μετά φυσικά ξεχάστηκε, όμως είναι μερικές στιγμές που όταν το θυμάμαι κι εγώ απορώ με τον ίδιο μου τον εαυτό και άλλες φορές προβληματίζομαι κι άλλες γελάω..

Πολλά τα μπερδέματα..

Τον τελευταίο καιρό νιώθω κάπως περίεργα.. για την ακρίβεια νιώθω πολύ περίεργα. Αρχικά, μια πολύμηνη σχέση που είχα, τελείωσε άδοξα στα μέσα του χειμώνα. Έκλαψα πολύ, πάρα πολύ για την ακρίβεια (σε σημείο που τα μάτια μου να έχουν πρηστεί και να τσούζουν για μέρες), πληγώθηκα ακόμα περισσότερο και σιγά σιγά, σταδιακά άρχισα να γεννιέμαι και πάλι μέσα από τις στάχτες μου. Το πρόβλημα είναι πως, αφού η "διαδικασία" της αναγέννησης ολοκληρώθηκε δεν νιώθω πλέον το ίδιο με τον εαυτό μου. Είναι σαν να άλλαξα όλους αυτούς του μήνες, και το τελικό αποτέλεσμα δεν μου αρέσει. Ακόμα, έχω πάρει ορισμένα κιλά, άλλο ζήτημα αυτό, λόγω πανελληνίων που σε λίγο πλησιάζουν (επιτέλους, να τελειώσει κι αυτό το μαρτύριο και με το καλό να ξεχαστεί όλος αυτός ο χρόνος). Μάλιστα, θέλω να αρχίσω δίαιτα σε λίγο καιρό. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το πρόβλημα που με απασχολεί. Από την μία θέλω να κάνω σχέση κι από την άλλη δεν θέλω. Νιώθω μπερδεμένος συναισθηματικά. Ξέρω πως τον τελευταίο καιρό έχω παραμελήσει τελείως το blog και αυτό είναι ανεπίτρεπτο από μέρους μου. Έχω κάνει μερικές σκέψεις για να το βελτιώσω. Η βασική από αυτές είναι ότι σκέφτομαι να γράφω, πέρα από τις εμπειρίες μου, τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις μου σχετικά με την gay ζωή και κάποιες ιστορίες στο blog. Δεν ξέρω όμως αν θα ήταν καλύτερο να είναι ρομαντικές ή καθαρά ερωτικές. Κάντε μου προτάσεις και όλες θα είναι δεκτές και θα τεθούν υπό σοβαρή σκέψη.Θα κλείσω αυτή την σύντομη ανάρτηση με μια παράκληση: σχολιάστε, έστω και ανώνυμα σχολιάστε! Πραγματικά χαίρομαι αφάνταστα κάθε φορά που βλέπω κάποιο σχόλιο! Ευχαριστώ προκαταβολικά όμορφες υπάρξεις που διαβάζετε το blog μου..

To Cheat or Not To Cheat

Σχέσεις. Η πιο πολύπλοκη έννοια της ζωής μας. Αόρατοι δεσμοί που μας συνδέουν με άλλους ανθρώπους. Οι σχέσεις, λοιπόν, χωρίζονται σε πολλές υποενότητες. Αρχικά, έχουμε τις οικογενειακές σχέσεις, τις φιλικές, τις σχέσεις με τους συμμαθητές ή τους συναδέλφους μας. And last but not least, έχουμε τις συναισθηματικές/ερωτικές σχέσεις.
 Όλες αυτές οι κατηγορίες σχέσεων παρουσιάζουν ποικίλες δυσκολίες. Οι ερωτικές σχέσεις όμως είναι οι πιο βασανιστικές, οι πιο περίπλοκες αλλά και οι πλέον συναρπαστικές και όμορφες που μπορεί κανείς να έχει.
Θα σας πω μια ιστορία. Γνωρίζω μια φίλη, η οποία τα πάει καλά με τους γονείς και τα αδέρφια της. Είναι σχετικά κοινωνική και έχει πολλούς φίλους. Επιπλέον, δεν αντιμετωπίζει προστριβές με τους συμμαθητές της. Κι από την άλλη είναι ερωτευμένη. Έχει μια σχέση λίγων μηνών η οποία, όπως μου εξομολογήθηκε, πάει αρκετά καλά. Με το αγόρι της λοιπόν έχει ολοκληρωμένες, αν και σπάνιες, σεξουαλικές επαφές. Κι όμως, αν και θεωρητικά έχει καλύψει τους βασικούς τομείς των σχέσεων, εκείνη νιώθει πως κάτι της λείπει. Αυτό το "κάτι" τι θα μπορούσε άραγε να είναι; αναρωτήθηκε πολύ, σκέφτηκε σκέφτηκε σκέφτηκε κι όμως δεν πήρε κάποια απάντηση που να την ικανοποιούσε. Όταν όμως κάποιος "φίλος" στο facebook άρχισε να της στέλνει ερωτικά μηνύματα, τότε κατάλαβε πως το κερασάκι της δικής της τούρτας ήταν το πάθος. Κι εδώ έρχεται το δίλημμα: να απατήσει τον φίλο της ή όχι;
Από την μία, μου ομολόγησε πως η σχέση της έχει αρχίσει να περνάει σε ένα άλλο στάδιο. Ο αρχικός ενθουσιασμός έχει αρχίσει δραματικά να υποχωρεί και η ρουτίνα αναλαμβάνει να καλύψει το κενό του. Ως αποτέλεσμα σκέφτεται πως πρέπει να τον απατήσει. Ίσως αυτό να ανανεώσει την σχέση της.
Από την άλλη όμως πλευρά υπάρχουν και οι τύψεις. "Αν όντως τον απατήσω" άρχισε να μου λέει "πως θα τον κοιτάξω ξανά στα μάτια; πως θα νιώθω εγώ η ίδια εάν θα ξέρω πως έκανα σεξ με κάποιον άλλον;". Είναι κι αυτό ένα πρόβλημα. Κι εγώ πρέπει να της δώσω τα φώτα μου.
Στην προκειμένη περίπτωση, το κορμί απαιτεί αλλά το μυαλό γεμίζει την συνείδηση με τύψεις. Όσες τύψεις κι αν την κατακλύσουν όμως, το κορμί δεν παύει να ζητά, να επιθυμεί, να θέλει ένα άγγιγμα διαφορετικό. Κι όταν ο δεσμός της έχει αρχίσει πια να έχει διάφορες ασχολίες, όταν η ρουτίνα τον έχει αναγκάσει να βρίσκει πιο διασκεδαστικό το διάβασμα παρά εκείνη τότε τι πρέπει να κάνει. Να διαλέξει το πάθος και να εγκαταλείψει τον φίλο της; να διαλέξει τον φίλο της και να διαγράψει το πάθος; 'η μήπως τα δυο αυτά μπορούν άνετα να συνδυαστούν; γίνεται το πάθος και το κέρατο να συμβιώσουν αρμονικά σε μια σχέση;
Προσωπικά, η όλη υπόθεση μου φαίνεται αρκετά περίπλοκη. Στη θέση της δεν ξέρω ποιο από τα τρία θα διάλεγα. Πάντοτε χρειαζόμαστε μια ανανέωση. Ας μην ξεχνάμε, ακόμη, ότι η τέλεια σχέση δεν υπάρχει. Μπορεί λοιπόν να συνδυάσει κανείς την σχέση με το κέρατο; κι αν ναι, θα λειτουργήσει η σχέση σωστά; εσείς τι λέτε;
Επειδή εγώ νιώθω αρκετά μπερδεμένος με αυτό το ζήτημα, θα εκτιμούσα πραγματικά εάν αφήνατε κάποιο σχόλιο.. Ευχαριστώ εκ των προτέρων..

Hoping, praying.. For you to justify my love..

Το πρώτο video που ανεβάζω στο blog μου.. Ήθελα να έχει κάτι από εμένα, κάτι αισθησιακό.. Αφοπλιστικά καλλιτεχνικό και ταυτόχρονα ερωτικό.. Hoping, praying.. For you, to justify my love..

Ημερολόγιο Πληγών

Μπορεί να υπάρξει άραγε ένα ημερολόγιο πληγών; ένα μέρος στο οποίο θα μπορούσες να γράψεις τους καημούς τις καρδιάς σου; κάτι σαν το ημερολόγιο. Γιατί κάθε μέρα μια καινούργια πληγή και πολλές παγίδες μας περιμένουν. Νιώθω περίεργα τον τελευταίο καιρό. Λες και ήρθαν τα πάνω κάτω κι εγώ παρακολουθώ αμέτοχος εξελίξεις που με αφορούν άμεσα. Η σχέση που είχα τελείωσε. Εκείνος χαρακτηριστικά μου είπε κάτι του τύπου: "δεν νιώθω πως είμαι πια ερωτευμένος μαζί σου πια." Εγώ, το μόνο που έχω να κάνω είναι να κοιτάζω και να απορώ. Λένε πως η αγάπη θέλει καιρό για να εδραιωθεί καλά μέσα σου, θέλει θυσίες και κόπους. Κι όμως, μέσα σε λίγο καιρό ένιωσα κάτι, και τον πλήγωσα. Το λάθος είναι τελικά δικό μου. Εγώ φταίω. Στην αρχή της γνωριμίας μας, ήμουν ο καλός του.. το πλασματάκι του. Και ύστερα έδειξα έναν εαυτό τελείως διαφορετικό από αυτόν που νιώθει η καρδιά μου πως είμαι. Τον πλήγωσα κι ας ήταν αυτό που χρόνια περίμενα σε αυτή τη βαρετή, επαρχιακή πόλη. Όλα άλλαξαν, χάρη στις δικές μου πράξεις. Όταν του αποκάλυψα την προδοσία μου, η στάση του άλλαξε. Δεν μου το είπε ποτέ, αλλά εγώ το κατάλαβα. Αρχικά, μου έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία και μετά από λίγο καιρό την πήρε πίσω, γιατί ίσως νόμιζε ότι δεν άξιζε. Αυτός που γνώρισε στην αρχή δεν έμοιαζε με αυτόν που έγινα στην πορεία. Θα έλεγα πως φταίνε οι συνθήκες ή η μοίρα. Δεν είμαι τόσο δειλός, θα παραδεχτώ πως ναι μεν όλοι αυτοί οι παράγοντες συνέβαλαν στην έκβαση της σχέσης, μα έφταιξα κι εγώ. Εγώ και οι αιώνιες παρορμήσεις μου που μου έχουν στερήσει τόσα πολλά. Ίσως μου στέρησαν και κάτι ακόμα: μία εφηβεία σωστή. Δεν πειράζει. Όσο είμαι άνθρωπος, θα κάνω λάθη. Αυτή είναι η φύση μου. Σκέφτομαι να αφήσω τον έρωτα να με κηνυγήσει αυτός. Ας σταματήσω πια να τον καταδιώκω, ας έρθει μόνος του να με πληγώσει. Σκέφτομαι ακόμη να αφήσω το κομμάτι των γνωριμιών στο internet. Αρκετά πιά! Κουράστηκα κι ας είμαι μόλις 17 ετών.. Έζησα βιαστικές στιγμές παραμελόντας το παρόν. Ένα παρόν που με προόριζε για κάτι άλλο, κάτι πιο ταιριαστό για την ηλικία μου. Ο έρωτας ήρθε πολύ νωρίς και με αφόπλισε. Ας αφήσω τα πράγματα στην τύχη τους..

Κι αν τίποτα δεν είναι όπως πριν;

Είχατε τελικά απόλυτο δίκιο.. Όλοι εσείς που λέγατε πως τα προφιλ σε gay sites γνωριμιών ήταν μία καταστροφή για εμένα. Το παραδέχομαι, έκανα λάθος. Το πιο ηλίθιο λάθος. Το αγόρι μου τα έμαθε όλα, έτυχε κι εκείνος να φτιάξει προφιλ εκεί, πιο πολύ γιατί ήταν σίγουρος πως θα με έβρισκε μέσα. Δεν τον κατηγορώ καθόλου. Το φταίξιμο είναι αποκλειστικά δικό μου. Γιατί, βέβαια, εάν εγώ δεν τον είχα απομακρύνει με την αδικαιολόγητα ψυχρή μου στάση απέναντί του, τίποτε κακό δεν θα είχε συμβεί. Εντόπισα επιτέλους που κάνω λάθος. Πέρασα όλη μου την εφηβεία μέσα σε τέτοια sites.. Το μόνο που κατάφερα είναι να εθίσω τον εαυτό μου σε αυτά, να χάσω το πραγματικό νόημα ύπαρξής τους: την δημιουργία, δηλαδή, διαπροσωπικών σχέσεων. Πέτυχα εκείνο που ονειρευόμουν από την πρώτη στιγμή και με την στάση μου το πλήγωσα τελικά. Βρήκα έναν άνθρωπο γλυκό, όμορφο ψυχή τε και σώματι έναν άνθρωπο να με κοιτάει στα μάτια και να λιώνει για εμένα. Κι εγώ τι έκανα; όταν ήρθαν τα δύσκολα στράφηκα στον παλιό γνωστό εθισμό μου. Άρχισα να παραμυθιάζω τον εαυτό μου, πως αυτό που έκανα ήταν το σωστό. Δεν ήταν. Παραλίγο να τα καταστρέψω όλα. Ευτυχώς όμως, τίποτε κακό δεν έγινε. Απολογήθηκα στο αγόρι μου, καθίσαμε κάτω τα συζητήσαμε και μου έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία. Αυτά που είπαμε είναι πολλά κι άλλα που έγιναν εδώ μέσα δεν έχουν χώρο. Καλύτερα ας μείνουν ανάμεσα σε εκείνον και σε εμένα. Κατάλαβα πια πως τα λίγα λεπτά ικανοποίησης που ένα one night stand μπορούν να σου προσφέρουν, δεν μπορούν να συγκριθούν με τις αμέτρητες στιγμές αγάπης, έρωτα, κι αλληλοκατανόησης οι οποίες σου χαρίζονται μόνο από μία σωστά δομημένη σχέση. Φοβάμαι όμως πως το αγόρι μου δεν θα είναι πια απέναντί μου το ίδιο όπως παλιά. Φοβάμαι μήπως αναθεωρήσει και με υποβαθμίσει στην καρδιά του. Μπορεί μου έδωσε εκείνη τη δεύτερη ευκαιρία για να επανορθώσω αλλά δεν ξέρω εάν εν τέλει θα τα καταφέρω. Προσπαθώ με πράξεις να του εκδηλώνω αυτά που νιώθω. Κι ας είναι νωρίς εγώ νιώθω πολλά για εκείνον.. Amantes sunt amentes, που έλεγαν και οι αρχαίοι Λατίνοι. Και ειδικά αν αυτοί οι "amantes" είναι έφηβοι..