Τι Φταίει Τελικά;

Αυτό που ονειρευόμουν από τότε που άρχισα το ψάξιμο σε διάφορες ιστοσελίδες, ήταν να βρω τον κατάλληλο, τον ένα, τον μοναδικό. Έψαξα πάρα πολύ για να τον βρω, πέρασα πολλές δυσκολίες, άντεξα άσχημες συμπεριφορές, περιφρόνηση λόγω ηλικίας, αλλά ποτέ δεν σταμάτησα την αναζήτηση. Οι κόποι μου, τελικά, ανταμείφθηκαν. Ακόμη και τώρα, που έχει περάσει κάποιο χρονικό διάστημα δεν μπορώ να πιστέψω το πόσο τυχερός στάθηκα. Τελικά, δεν έπρεπε να φύγω για σπουδές για να τον βρω. Μένει εδώ, στην πόλη μου, δίπλα μου. Δεν χρειάζεται να κλείσει δωμάτιο σε κάποιο ξενοδοχείο για να τον δω, δεν είμαι αναγκασμένος να στενοχωριέμαι για την απόσταση. Είναι εδώ. Κι ακόμη πιο σημαντικό, είναι το γεγονός πως είναι κι εκείνος έφηβος, σαν εμένα. Είναι γλυκός, όμορφος, έχει χιούμορ και δείχνει πως με αγαπάει. Φυσικά, το ίδιο νιώθω κι εγώ για εκείνον. Δεν μου έχει δώσει καμία αφορμή για κανένα παράπονο, μέχρι στιγμής. Τώρα θα μου πείτε, και που είναι το πρόβλημα; προς τι όλη αυτή η εισαγωγή; Το πρόβλημα, λοιπόν, φίλοι μου είμαι εγώ. Ενώ όλα πάνε υπέροχα, συνειδητοποιώ πως είμαι εγώ τελικά αυτός που έχει το πρόβλημα. Το μεγαλύτερο μέρος της εφηβείας μου το πέρασα σε ιστοσελίδες γνωριμιών και τώρα που τελικά βρήκα αυτό που ήθελα νιώθω πως είμαι εθισμένος σε αυτές. Είναι λες και δεν μπορώ να αποχωριστώ ένα κομμάτι της ζωής μου που στο κάτω κάτω με έκανε να πονέσω. Αισθάνομαι πως η καθημερινότητά μου αλλάζει κι αυτό με ενοχλεί κάπως. Δεν θέλω όμως να κρατάω πλέον αυτούς τους λογαριασμούς ανοιχτούς. Θα ήμουν αχάριστος. Προτιμώ να έχω μία σοβαρή σχέση παρά να μιλάω για ώρες ατελείωτες με αγνώστους μπροστά από μία οθόνη και τελικά να μην γίνεται τίποτα. Προσπαθώ λοιπόν να απενεργοποιήσω μια και καλή τα προφίλ μου σε τέτοιες ιστοσελίδες. Κι ενώ στην αρχή αυτό φάνταζε εύκολο, τώρα δεν μπορώ να πω το ίδιο με βεβαιότητα. Το σκέφτομαι συνέχεια κι έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: ίσως, τα προφίλ αυτά να μου θυμίζουν έντονα την εφηβεία μου, τη ζωή που έζησα ως ελεύθερος. Και τώρα που είμαι δεσμευμένος μπορεί να θέλω βαθιά μέσα μου να έχω κάτι που να μου θυμίζει όλα όσα έζησα. Αλλά κοιτάω μπροστά. Νιώθω ήδη αρκετά πράγματα για τον δικό μου, το να διατηρώ τέτοιου είδους προφίλ με κάνει αυτομάτως τον αχάριστο της υπόθεσης. Όλα όσα ονειρευόμουν, στο αισθηματικό κομμάτι, τα κατάφερα. Η καθημερινότητά μου έχει πάρει ζωή, κι εγώ νιώθω ξανά χαρούμενος. Είναι αστείο, αλλά μερικές φορές αισθάνομαι σαν να πέρασαν αρκετά χρόνια από τη στιγμή που μπήκα στο romeo για πρώτη φορά. Κι όμως πέρασαν τρία μόλις χρόνια. Δεν είναι και μικρό το διάστημα αυτό αλλά ούτε και μεγάλο. Το πρόβλημά μου λοιπόν είναι, πως ενώ έχω βρει αυτό που έψαχνα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου νιώθω κάποια ανασφάλεια χωρίς να έχω αυτά τα προφίλ. Εννοείται πως δεν έχω κανένα σκοπό να τον απατήσω, απλώς τα είχα για να περνάει η ώρα μου, για να έχω με κάτι να ασχολούμαι. Αλλά πλέον νιώθω μπερδεμένος. Ελπίζω τα σχόλιά σας να με διαφωτίσουν...

Bi-curiοus και Απαγορευμένος Καρπός

Όλοι μας είμαστε, λίγο ή πολύ, υποταγμένοι στα πρότυπα που μας επιβάλει μία κοινωνία η οποία από τα πρώτα στάδια της ζωής μας υποδεικνύει το τι είναι σωστό και τι λάθος. Αλλά όταν ο κόσμος είναι με τέτοιο τρόπο διαμορφωμένος κάτι, σίγουρα, δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Ο άνθρωπος δίνει τα πάντα για να γευτεί αυτό που τον εξιτάρει περισσότερο: τον απαγορευμένο καρπό. Σε αυτή ακριβώς την αιτία θα μπορούσε κανείς να πει πως οφείλονται όλα αυτά τα διαζύγια, ή οι γάμοι που ακυρώθηκαν την τελευταία στιγμή από την άφιξη ενός τρίτου προσώπου στη ζωή του ζευγαριού. Ακριβώς, γιατί σε αυτή την περίπτωση αυτό που επιβάλλεται από την κοινωνία είναι η μονογαμία και ο ανεξάντλητος παράφορος έρωτας ανάμεσα στους δύο. Αν όλα αυτά ισχύουν, είμαστε ακόμη κι εμείς οι ομοφυλόφιλοι ένας ακόμη απαγορευμένος καρπός για τους straight άντρες εκεί έξω; για ένα παιδί που έρχεται στον κόσμο, η οικογένεια είναι το πρώτο μοντέλο κοινωνίας στο οποίο εντάσσεται. Και όλοι μας γνωρίζουμε πως η άποψη που έχει η Ελληνίδα μάνα και, κυρίως, ο Έλληνας πατέρας για τους ομοφυλόφιλους δεν είναι και η καλύτερη. Απεύχονται από την πρώτη στιγμή ο γιος τους να εκδηλώσει κάποτε οποιαδήποτε ερωτική έλξη για κάποιον άλλο άντρα και θέλουν να τον δουν να αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα, ή καλύτερα σαν τα τζιν (για να μην ακουστώ γραφικός και παλιομοδίτης!). Αντίθετα, οι Έλληνες γονείς κάνουν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να προφυλάξουν την κόρη τους από το σεξ, πριν την ενηλικίωση. Οπότε, αναμφίβολα, κάπως έτσι αποδεικνύεται πως είμαστε κι εμείς ένας απαγορευμένος καρπός που βρίσκει γόνιμο έδαφος σε μία χώρα προκατάληψης και στερεοτύπων. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας! Πόσες gay ιστορίες έχουμε διαβάσει στο ίντερνετ για την πρώτη φορά; πολλές! Φοβάμαι, λοιπόν, πως αυτές έχουν στα αλήθεια συμβεί και δεν είναι προϊόν της φαντασίας. Συνήθως όλες αυτές οι ιστορίες ξεκινάνε με δύο τρόπους: η πρώτη περίπτωση αφορά τον ευαίσθητο, νεαρό επαρχιώτη που φτάνει στη μεγαλούπολη από το χωριό με σκοπό να σπουδάσει. Αυτός ο τύπος παρθένου, προτού φτάσει στην ακόλαστη πόλη, δεν γνώριζε καν σε τι χρησιμεύει εκείνο που χρόνια τώρα κρεμόταν ανάμεσα στα πόδια του! Καλά, μην το φαντάζεστε ακριβώς έτσι αλλά μιλάμε για έναν άντρα που ισχυρίζεται στις διαδικτυακές ιστορίες του πως ήταν υπερβολικά ανέγγιχτος και αγνός, πριν κάνει σεξ. Ο ερχομός του στη μεγαλούπολη του εξασφάλισε μία γνωριμία που του πρόσφερε την πρώτη του φορά. Δεύτερη, και πιο ενδιαφέρουσα για αυτή την ανάρτηση, εκδοχή είναι φυσικά κάτι που έχει την αξία του κλασσικού. Ο έφηβος που γνωρίζει ότι είναι ομοφυλόφιλος αλλά δεν τολμά να το εκμυστηρευτεί σε κανέναν. Αυτός συνήθως ερωτεύεται παράφορα τον, κατά τα άλλα, straight κολλητό του. Κάνει τα πάντα για να βρίσκεται κοντά του, κι ακόμη χειρότερα, υπομένει όλα του τα αρνητικά χαρακτηριστικά, που είναι συνήθως η υπερβολικά ψεύτικη επίδειξη του ανδρισμού του και οι χαζές γκόμενες που προτιμάει. Και στο τέλος αυτοί οι δύο "αχώριστοι" φίλοι θα καταλήξουν στο ίδιο κρεβάτι κάνοντας το αμήχανο σεξ της πρώτης φοράς, και όταν η καύλα φύγει, τίποτα δεν θα είναι όπως ήταν πριν... Κάθε γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ τους κόβεται απότομα, ο straight φίλος δεν θέλει να έχει καμία επαφή με κάτι που εκείνος θεωρεί ως ανώμαλο (άσχετο, για αυτόν, το σημαντικό γεγονός πως ίσως ο ίδιος να προκάλεσε αυτή την κατάσταση!) Τότε μιλάμε για έναν bi-curious; για έναν άντρα, στην προκειμένη περίπτωση, που ενώ δηλώνει πως είναι straight θέλει κρυφά να δοκιμάσει κάτι ερωτικό με ένα πρόσωπο του ίδιου φύλου; οι μάσκες, σε μία τέτοια περίπτωση, πέφτουν ακριβώς μετά την εκσπερμάτωση. Εκείνος σου ζητά, εάν βρίσκεστε στο δικό του σπίτι, να φύγεις. Εάν, από την άλλη, βρίσκεστε στο δικό σου, τότε φεύγει εκείνος κακήν κακώς! Τότε συνειδητοποιείς επιτέλους πως ο "φίλος" που τόσο πολύ αγαπούσες κάποτε, ήταν στην πραγματικότητα ένας άριστος υποκριτής. Διότι, ενώ εσύ πληγώθηκες από την έκβαση της ιστορίας εκείνος απλά άρχισε να αδιαφορεί. Που πήγαν λοιπόν όλες εκείνες οι στιγμές φιλίας; οι ατελείωτες ώρες που περάσατε μιλώντας στο τηλέφωνο προσπαθώντας να δώσετε λύσεις ο ένας στον άλλο για τα προβλήματα της καθημερινότητας ή οι πολύωρες συζητήσεις σας για τα μελλοντικά σχέδια; όλα αυτά που σας ένωναν, έπαψαν να υπάρχουν. Τα πάντα κρίθηκαν από μία και μόνο πράξη. Κι εάν εκείνος έφυγε από τη ζωή σου, ποιος θα ενδιαφερθεί τώρα για εσένα; για τα δικά σου συναισθήματα; ο "φίλος", πάντως, όχι. Πρέπει να γιατρέψεις μόνος σου τις ψυχικές σου πληγές και να δεις τα θετικά της όλης υπόθεσης. Τώρα είσαι δυνατός. Τώρα πλέον ξέρεις πως ο κόσμος γύρω σου δεν είναι πλασμένος αγγελικά, πως άτομα τα οποία νόμιζες πως γνωρίζεις καλά ίσως κρύβουν κάτι που δεν σου έχει δοθεί ακόμη η ευκαιρία να δεις. Συνήθως, οι bi-curious άντρες ύστερα από το σεξ, εξαφανίζονται και βουλιάζουν στις τύψεις τους. Το βασίλειο του ανδρισμού τους έχει καταρρεύσει. Πιστεύουν, λοιπόν, πως είναι ανίκανοι να αντεπεξέλθουν στα κοινωνικά "πρέπει". Απογοήτευσαν τους στενόμυαλους πατεράδες τους, έστω κι εάν εκείνοι τους θεωρούν ακόμη γυναικάδες, οι οποίοι τους είχαν πει πως με τα αγοράκια δεν πρέπει να αγγίζεσαι αλλά να παίζεις μόνο ποδόσφαιρο ή να χτυπιέσαι και να βρίζεσαι για την τιμή της μάνας, της αδερφής, της πατρίδας, της ομάδας. Αυτός ο τόσο μπερδεμένος άντρας δεν μπορεί να συγχωρέσει τον εαυτό του. Γιατί υπέκυψε στη γοητεία του απαγορευμένου καρπού, σε εσένα δηλαδή. Σε εκείνο το νεαρό ομοφυλόφιλο αγόρι που κάποτε έτρεφε την αφελή ψευδαίσθηση πως από εκείνο το "φίλο" θα έβρισκε τελικά την αγάπη, κι όχι την εγκατάλειψη μετά το σεξ. Το σίγουρο αλλά, ταυτόχρονα, και το άκρως δύσκολο να αποδεχθείς είναι πως όλες αυτές οι περιπτώσεις μας ωφελούν και δεν μας βλάπτουν. Στο κάτω-κάτω για να αποκτήσεις την εμπειρία της ζωής πρέπει πρώτα να ζήσεις πολλά. Ό,τι κι εάν λένε όλοι εκείνοι οι bi-curious, που μάταια προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους πως είναι straight, έχουν άδικο. Εμείς οι ομοφυλόφιλοι έχουμε περισσότερο ανδρισμό να επιδείξουμε από αυτούς. Γιατί πάντοτε, ύστερα από ένα δυνατό χτύπημα, βρίσκουμε το θάρρος και πατάμε ξανά, γερά στα δικά μας πόδια. Επιβιώνουμε από ένα χτύπημα τόσο βίαιο που έχει ως στόχο την καρδιά μας. Και για ένα τέτοιο χτύπημα είναι υπεύθυνοι εκείνοι. Ας πάψουμε λοιπόν να τους κατηγορούμε που μας πλήγωσαν κι ας τους ευχαριστήσουμε για την ευεργεσία τους...

Ποιος Σκότωσε το Φλερτ;

Για κάθε ετεροφυλόφιλο άτομο ο μοναδικός τρόπος για να εκδηλώσει την έλξη που αισθάνεται προς κάποιον εκπρόσωπο του αντίθετου φύλου, είναι φυσικά το φλερτ. Η διαδικασία αυτή ξεκινά συνήθως στην εφηβεία. Είτε θα είναι η συμμαθήτρια που κάθεται στο μπροστινό θρανίο όταν ο μαθητής τάδε θα της πετάξει δειλά το ραβασάκι εν ώρα μαθήματος, είτε ο τύπος από το απέναντι τραπέζι που θα τον καρφώνει με τα μάτια της συνεχώς η κοπέλα τάδε μέχρι εκείνος να αντιληφθεί την παρουσία και τους σκοπούς της. Το φλερτ είναι παντού γύρω μας και υπήρχε πάντοτε. Τι συμβαίνει όμως όταν είσαι ένας ομοφυλόφιλος, ανήλικος και (ακόμη χειρότερα!) ζεις σε μία μικρή επαρχιακή πόλη; τουλάχιστον στις μέρες μας, όλοι αυτοί οι καταπιεσμένοι έφηβοι σαν εμένα έχουν ένα και μοναδικό καταφύγιο: το διαδίκτυο. Απρόσωπα μηνύματα, συνοδευόμενα με άσεμνες φωτογραφίες κάθε είδους, δίνουν και παίρνουν. Είναι μήπως αυτός ένας νέος τύπος φλερτ; έχοντας περάσει τα περισσότερα χρόνια της εφηβείας μου σε διάφορες ιστοσελίδες γνωριμιών, ειλικρινά, δεν μπορώ να απαντήσω με πλήρη σιγουριά. Κάτι μέσα μου προσπαθεί να με πείσει πως όλη αυτή η διαδικασία είναι μία εξέλιξη του κλασσικού φλερτ αλλά από την άλλη πλευρά, κάτι άλλο μου φωνάζει πως αυτός είναι απλώς ένας κατήφορος που αναγκαστικά όλοι εμείς πρέπει να υποστούμε. Εμείς οι gay (και ιδίως οι gay έφηβοι που ζουν στην επαρχία) έχουμε πολλές δυσκολίες να αντιμετωπίσουμε σε αυτή τη φάση της ζωής μας. Πρώτα απ' όλα, παντού γύρω μας βλέπουμε το γνωστό, βαρετό μοντέλο εφηβικού ζευγαριού. Όσοι μεγαλώσατε στην επαρχία μπορείτε σίγουρα να μαντέψετε για ποιους μιλάω. Μα φυσικά, για τον αξύριστο, ατημέλητο και άγριο μαθητή, που έχει κοπεί σε κάθε μάθημα και το "σ'αγαπώ" το γράφει με "ο" αντί για "ω" στο τέλος. Πάντοτε αυτός ο άντρας έχει μηχανάκι, ένα σαράβαλο που το κληρονόμησε από τον αδερφό, τον ξάδερφο ή τον κουμπάρο (που μπορεί να είναι και πατέρας!). Και πάντοτε η κοπέλα που ζευγαρώνει με αυτό τον τύπο έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: κάποτε περνούσε από όλους απαρατήρητη, η οικογένειά της ήταν ιδιαίτερα αυστηρή μαζί της πάντοτε, άσχετο το γεγονός ότι τώρα πλέον τριγυρνάει στα παγκάκια καπνίζοντας και φορώντας ένα φτηνιάρικο στρινγκ για να "φτιάξει" τον (προαναφερθέντα) γκόμενο. Ο συνδυασμός των δύο αυτών ανθρώπων είναι εκρηκτικός  Και πάντοτε καταλήγει σε ένα στάδιο: το αγόρι ζηλεύει υπερβολικά, η κοπέλα νιώθει πως πνίγεται, τον διώχνει και μετά από μία εβδομάδα είναι και πάλι μαζί. Και το ίδιο συνεχίζεται για μήνες, χρόνια, χιλιετίες. Με ΕΜΑΣ όμως τι γίνεται; γιατί να μην έχουμε το δικαίωμα να φλερτάρουμε όπως όλοι οι άλλοι; Καθόμαστε σε μία καφετέρια με φίλους, όλοι τους είναι ζευγάρια κι εμείς μόνοι μας. Σταμπάρουμε τον αξύριστο νεαρό από την απέναντι παρέα, κι αντί να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι, αντί να του δώσουμε το χαρτάκι με τον αριθμό μας και να του κλείσουμε πονηρά το μάτι, εμείς καθόμαστε ήσυχοι και πληγωμένοι με την κατάληξη που έχει κάθε τέτοια περίπτωση στη ζωή μας. Μέσα μας γίνεται μία παρέλαση τόσων σκέψεων: "Κι εάν δεν γουστάρει τους άντρες; εάν η κοπελιά δίπλα του είναι η κοπέλα του; γιατί της πιάνει το χέρι; αυτό κάτι πρέπει να σημαίνει! Εάν από την πολλή στέρηση έχουν αρχίσει οι παραισθήσεις και νομίζω πως με κοιτάει ενώ στην πραγματικότητα δεν μου έχει ρίξει ούτε μία ματιά; εάν κάνω κάποια κίνηση λες να με ξεφτιλίσει μπροστά σε όλους;" κι έτσι παραμένουμε αδρανείς, όπως πάντα. Αρκούμαστε λοιπόν σε αυτά που μπορεί να προσφέρει το ίντερνετ. Μπαίνουμε σε όλες αυτές τις ιστοσελίδες και βλέπουμε τόσα πολλά προφίλ που στο τέλος ζαλιζόμαστε από την απεραντοσύνη τους. Μερικές φορές προσπαθείς να πιάσεις κουβέντα με μερικούς από αυτούς τους άντρες που κυκλοφορούν σε τέτοιες ιστοσελίδες και τις περισσότερες φορές η έκβαση μιας τέτοιας προσπάθειας είναι τουλάχιστον απελπιστική. Γιατί μερικοί από αυτούς, ας μην πω οι περισσότεροι, δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να σου απαντήσουν. Βλέπεις, δεν ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις τους. Δεν έχεις μπράτσα, δεν πήρες ποτέ σου αναβολικά, δεν έχεις κάνει ακόμη αποτρίχωση ή το όριο ηλικίας σου είναι απαγορευτικό για τα γούστα του! Γιατί τελικά να έχουν έρθει έτσι τα πράγματα και να πρέπει να είμαστε περιορισμένοι σε εκείνα τα ίδια προφίλ που τόσο μας απογοητεύουν; πού πήγε άραγε το φλερτ; παρατηρώ επίσης και κάτι ακόμη σχετικά με το φλερτ. Κάποτε ακόμη και άνθρωποι με τις δικές μας σεξουαλικές προτιμήσεις φλέρταραν με τον καθιερωμένο τρόπο των straight, χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς. Υπάρχουν τόσες πολλές ρομαντικές (και ελληνικές μάλιστα!) αληθινές ιστορίες που ξεκίνησαν με ένα αθώο φλερτ μακρυά από τον υπολογιστή. Φλερτ με τον γνωστό μιας παλιάς φίλης, φλερτ με τον γείτονα από την απέναντι πολυκατοικία που σου έπιανε την κουβέντα για άσχετα πράγματα ώσπου πέσατε στο κρεβάτι κι από τότε είστε δέκα χρόνια μαζί, φλερτ με τον εντυπωσιακό πωλητή που σε ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που σε είδε στο μαγαζί όπου δούλευε. Όλα αυτά, όμως, γίνονταν παλιά. Τώρα, κυριαρχεί το απρόσωπο διαδίκτυο. Ακόμη κι όλα αυτά που μας εμποδίζουν από το να φλερτάρουμε με κάποιον, που συναντάμε στο δρόμο ή στην καφετέρια, έχουν τη γοητεία τους. Το καρδιοχτύπι της αβεβαιότητας, το αμήχανο συναίσθημα όταν ανταλλάσσεις τις πρώτες δειλές κουβέντες και τόσα άλλα. Όμως πλέον δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Όλα κρίνονται από την ταχύτητα της σύνδεσης του ίντερνετ που έχεις. Λένε πως το διαδίκτυο καταλύει τα σύνορα, τεχνητά και μη. Μήπως όμως στην περίπτωση του φλερτ (του ομοφυλοφιλικού φλερτ, για να μην ξεχνιόμαστε!) αντί να τα καταλύει τα ανυψώνει ακόμη πιο πολύ; ποιος τελικά σκότωσε το φλερτ που εμείς δικαιούμαστε; 

2013 - Επιτέλους!

Μόλις υποδεχτήκαμε το 2013! Μία καινούργια χρονιά μόλις ξεκίνησε! Μακάρι φέτος να εκπληρωθούν όλες μας οι ευχές και τα όνειρα. Πάνω απ' όλα υγεία, αγάπη και αφοσίωση στα αγαπημένα μας πρόσωπα!

Λίγα Λόγια για Εμένα

Η Ελλάδα, είναι μία δύσκολη χώρα για να ζεις την καθημερινότητά σου σε αυτή. Είναι ένα βασίλειο προκαταλήψεων και ρατσισμού για πολλά θέματα κι εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής. Ειδικά όταν είσαι ένας ομοφυλόφιλος Έλληνας (και μάλιστα στην εφηβεία!) τότε τα πράγματα μπορεί να είναι ακόμη πιο δύσκολα για εσένα. Δημιούργησα αυτό το blog για να έρθω σε επαφή με άλλα άτομα σαν κι εμένα. Άτομα που βιώνουν καθημερινά την gay, bi ζωή και έρχονται σε αδιέξοδα. Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς, κι ακόμη περισσότερο είμαι ένας gay έφηβος. Και υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί σαν κι εμένα εκεί έξω, πέρα από μία οθόνη υπολογιστή, που σκέφτονται, βιώνουν, παίρνουν αποφάσεις και πολλές φορές πληγώνονται από την έκβαση αυτών. Θα χαρώ τόσο πολύ να έρθω σε επαφή με όλους εσάς, κι ακόμη περισσότερο θα χαρώ εάν δω πως αυτή μου η προσπάθεια έχει κάποια ανταπόκριση... Μέχρι την επόμενη ανάρτηση, που ελπίζω να γίνει σύντομα, εύχομαι να είστε πάντα καλά και υγιείς πάνω από όλα όμως, εύχομαι να δίνεται και να παίρνετε αγάπη...